kelajakda Makhachning yonida kim oʻzini koʻrsatishi kerak agar oʻzingizni u yerda…

O'zimni u yerda ko'rsam, o'sha hududda birinchi navbatda yoshlarni mashq qilishga undab yuborar edim — maydonda jonsaraklikni ko'rsatganini ko'rmoq uchun. Chunki Mahachning yonida bo'lgani uchun raqiblarga "ey yo'q o'rtamizdan qayerdan chiqqan bu odam" degan g'urur bilan qarashlarini istayman. Maydonga chiqarmasdan oldinroq uning tabiatidagi olovni ko'rmoq kerak — masalan, sparrinqdagi bir lahza qaysar ekanligini. Qora Belka kabi kelganida nafaqat texnikaga, balki qo'rqmasligi bilan ham ajralib turgan edi. Yana bir narsa: bunga sababchi bo'lganlar orasida o'z klublari sifatida haqiqiy e'tiqod borligini his qilishlari kerak — boshqa sabablarsiz hech kimda bunday shiddat yo'q.

Shahnozauz gapi to'g'ri aka, aslida men shuni aytmoqchi edim... yo'q, to'g'ridan-to'g'ri: yigitlarning maydonda jonsaraklik bilan chiqishlarini ko'rganimda yuragimni qanchadir edi. Mahach yonida nega boshqa qahramon chiqmasin?.. Avvaliga yoshlarni koʻrib chiqqanimda, ularning oʻzini koʻrsatishlari uchun maydonga chiqishni xohlayman... Bilmadim, lekin maydonning oʻzida bir lahza ham yurak urishini his qilish kerak. Qora Belka kabi kelganlarida qoʻshimcha narsa kerak emas — qo'rqmaslik bilan maydonga chiqish! Oʻsha olovni koʻrish uchun har bir sparrinq oldidan dushmanlar qarshisiga qarshi yuzma-yuz tura olish zarur. Yigitlar shunday boʻlsa, ular uchun hech kimdan qoʻrqishadi yoʻq. Mahachning yonida yangi nomi koʻtarilishini istayman, chunki bu jamoaga ham yangi hayot olib keladi. Va buning uchun birinchi qadamni yoshlar qoʻyishi kerak — ular shu yoʻldan oʻtishlari kerak. Qolganlari oʻtib ketadi...

Muhim nuqtani qoʻygan edingizlar — bu albatta oʻzini koʻrsatishga sababchi boʻladigan olov va jonsaraklik. Chunki endi texnika bilan birga maydonda xarakterni koʻrsatish shart boʻlib qolmoqda. Agar kichikroq turnirlardan boshlab yigitlarni faol ishtirok etishga chorlasak, ularning kelajagiga investitsiya qilib qoʻymoqdamiz. Qora Belkaning kelishi kabi, biz ham oʻz insonimizda shunday odamni koʻrishni xohlaymiz — u maydonga chiqib, qarshi tomonning noroziligini his qilish uchun yuragini ochiq ushlab turgan boʻlishi kerak. Yana bir narsa: agar yoshlar oʻz klublari sifatida haqiqiy e'tiqod bilan harakat qilishsa, bu butun jamoaga yangi energiya olib keladi. Aslida bu ishlovdan oʻtgan kishi Mahachning yonida yoʻqolmasligi mumkin emas.

Omadli o'yinlarni ko'rganimda, shunday bo'lsa ham, menimcha qandaydir olovli yigitni ko'rsatish kerak — Makhachning yonida bunday odamning yo'qligini his qilish g'alati emas. Menimcha, buni birinchi navbatda texnikadan ko'ra maydon ruhiyati bilan harakat qilish kerak. Sababi, texnika har qanday yoshda o'rganiladi, lekin olovni ko'rsatish uchun sparrinqlar davomida hamisha raqibga qarshi tura olish kerak — qorinda bo'lganda ham. Aytish kerakki, buning uchun yoshlarni faolroq turnirlarga chiqarish kerak. Chunki yangi qahramonni yaratish uchun birinchi navbatda uning qonida bo'lishi kerak.

Oh negadir isinadi bu yerlar! 🔥 Qachondir durang bo'lib yuraklar o'ynaganda yigitlarni sparrinqda raqiblar qarshisiga shu qilib qo'yaver — "mana, olovni olish uchun oldinda turing, keyinroq g'urur bilan gaplashamiz!" deb. Mana shu yerda boshlanadi qahramonlik! O'zimni u yerda ko'rsam, shunchaki bir gapdan boshlanadi: katta turnirda birinchi raundda oʻyindan soʻng chiqarib yuborilgan yoshning yuzi qanday qizarardi — oʻsha zahotiyoq koʻrganga "ushlab olish" kerak edi. Chunki texnikani yigʻishdan avval xalqaro maydonlarning bosimiga oʻzini qarshi qoʻymaslikning oʻzi katta bayroq. Qora Belka kabi kelganlarida qolganlar nima qilishlarini bilmaydi, sababi ularning yuragi faqat gʻalaba uchun emas, maydonda ekanligini koʻrsatish uchun ham uradi. Yigitlar shunday boʻlsa — ularni turnirlarga toʻla chiqarish mumkin, ammo birinchi navbatda har birining maydonga chiqish oldida oʻziga qarshi olovli suhbat oʻtkazish kerak: "Siz maydonga chiqishingizning sababi — qoʻrqmaslik bilan boshqa hech kimning narsasini oʻgʻirlamaslik!" Deb shu bilan boshlang. Chunki ichida olov boʻlmagan insonning gʻalabasi faqatgina rohatli hayajondan boshqa narsa emas.

keling tartib bilan, qani ochigʻini aytaman: meni bu gaplar koʻproq eslatadi — oʻz vaqtimda shu kabi harakatni qilishga vaqt yetmasdi. oʻsha davrlarda ham yangi qahramonlar chiqardi, lekin barchasi oʻz vaqtida. masalan, 2005 yili, shu Premer-ligada oʻzbekistonlik bir yigit bor edi, Alisher Boltayev nomi. u kichik turnirlardan oʻtib, oʻzini koʻrsatardi — texnikasi yaxshi edi, lekin eng sara jihati maydonda koʻrsatgan qahramonligi edi. raqiblarga qarshi tura olardi, sparrinqda yonaydegan. oʻsha vaqtda hech kim unga "kim bu?" deb oʻtirmasdi, chunki u har doim yuragini ochiq tutardi. va shunday ishlarda asosiy narsa — oʻziga imon bilan chiqa olish. oʻtgan hafta oʻrtoqlik oʻyini oʻtkazdim, oʻsha yoshlar oʻrtasida. bir yigit bor, yoʻqogʻini chamasi bir hafta oldin oʻrgandi, lekin maydonda ketma-ket zarbalar bera boshladi, raqibning qoʻrqishiga sabab boʻldi. shunday imon bilan chiqsa, qoʻrqish yoʻq. biz ham shunday qilishimiz kerak — yoshlarni olib chiqish kerak, lekin avval ularning ichidagi olovni uygʻotish lozim. birinchi turnirdayoq chiqarib yuborilishi mumkin, lekin shunga qaramay, uning yuzi qizarib chiqishini xohlayman — chunki u shunday olish uchun chiqdi. va vaqt qachonlardir oʻtganidek, oʻshanday koʻrsatadi. birinchi navbatda texnika emas, oʻzining karakteri bilan chiqadigan qahramonni koʻrishimiz kerak. oʻshani eslaganimda, hozirga nisbatan oʻsha vaqtda ham notekis edi, lekin oʻzining ruhi bilan chiqadiganlar qolardi.