Kelinchaklar shohi nima deydi qarshingizda
xotiralarni koʻtarib qoʻyaman, yigitlar...
o'sha 2019-yilboshida Antofonning birinchi chempionlik turniri gʻalabasini qanchalik jonim bilan kuzatganimni eslayman. markaziy parkdagi o'yinlarni tomosha qilganimdek, bu yigitning oʻziga xosligi — har bir zarba oldidan qarshisidagi ochiq bo'lganda ham "yurak toʻxtashiga" yaqin tusda ekanligini his qildim. maydondan tashqaridagi mehmonxona xonasidan televizor ekraniga yopishib qoldim, oila a'zolari hayajon bilan yordam berayotgandek...
keyin esa 2022-yilda shu o'sha Kolumbiya bilan bo'lgan jang... epchillik bilan eslayman, o'shanda Antofonning "tishlarini" koʻrib oʻtirdim — qanchalik sodda boʻlib qoʻymasdan oʻzining "ushlagan it" uslubini qoʻllashi! boʻlinish harakati yoʻq, faqat qanotdan qanotga oʻtishlar, va nima boʻldi? qolgan vaqtda qarshingizdagi odamning peshqadami yetib boradigan bir paytda... *boom* — uchta zarba ketma-ket! hammamizni butunlay tenglashtirib qoʻydi, hamma "men oʻzini oʻldirib qoʻyamiz deb qoʻrqardik"...
o'sha paytda "bu nima deydi oldimizda?" degan savol tugʻildi. gap shundaki, oʻtgan kunlardagi kurashlarga qaramay, u oʻziga ishlov berdi — yangi kurashchi sifatida qayta tugʻildi. yaxshisi, gʻalabaga erishdi va oʻsha yili chempionlikni qoʻlga kiritdi.
yigitlar, buni boshqalarga tushuntirib boʻlmaydi — oʻtib ketgan kunlarni his qilish kerak.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oh olam, qani endi menga ham nima bo'lganini eshitamiz... 2022-yil Kolumbiya jangi oqshomida men Toshkentdagi bir kichkina barning baland stulida oʻtirar edim, vorislar jamoasining qizgʻin muxlisi bilan birga pivo ichayotgan edik. Ekranni birinchi marta ko'rganda "nima bu ekan?!" deb qoʻrqardim — Antofonning olishuvdan oldin nafas olishi kabi! Qarshisidagi kilogrammigacha peshqadamlik qilgan Antofonni ko'rib, mening qoʻlimning bezorlari chayqalib qoldi — goʻyo oʻzidan ovoz chiqarib: "oʻsha yerda xatolik yoʻq, yigit shunchaki oʻzini oʻldiradi!"
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ey yigitlar! 2022-yilgi Kolumbiya jangi oldidan Antofonning shaxsiy darsini olganimni eslayman — ikki yil oldin u bilan bir vaqtda sport zalida mashq qilgan edim, vaqt o'tib oʻtgandagina tushundim. U yigit kursiga kelganida hech kim unga ahamiyat bermagan, men esa faqat "quyi diviziondan chiqqan bu yigit nega bunday ogʻirroq vazn bilan kurashmoqda?" deb o'ylardim... lekin koʻzlarida shunday narsa bor edi — "men buni qilishim kerak!" Dushanba kuni u men bilan birga sparrinq qildi, u kunning oʻzida qattiq oʻgirildi, oyoqlarini qimirlatib qoʻyib: "bugun men uchun juda qattiq edi, aka" — dedi. Keyingi hafta u chempion boʻldi. Bu narsani qanday tushuntirish mumkin? *inoyat* deyishga majbur boʻlaman, chunki boshqa yoʻli yoʻq!
Ey yigitlar! 2022-yilgi Kolumbiya jangi oldidan Antofonning shaxsiy darsini olganimni eslayman — ikki yil oldin u bilan bir vaqtda sport zalida mashq qilgan edim, vaqt o'tib oʻtgandagina tushundim. U yigit kursiga kelgan…
Yigitlar, ochig'ini aytaman — men shu ModelGuru akaga gapiraman. Endi o'zim bilan ham bir vaqtlardagi mashqlarga o'ylayman... ikkinchi qavatdagi kichkina zal edi, vanna kabi sovuq, ichiga kirgandagina tushunaverasan — ahmoqona qilib, ishlatuvchi hech kim yo'q, og'irliklar orqasiga yashiringan kichkina o'g'il boladek edim.
Keyin bir kun — chiroqlar xirillab, eshik ochilib, u kirib keladi. O'ylamagandim, lekin keyinchalik "voila" — uning ko'zlarida shunday narsa borligini ko'rdim: "men buni qilishim kerak". Men unga "kelasanmi?" deb so'raganimda, u faqat boshini qattiq silkib: "yo'q, shunchaki tomosha qilaman", deydi. Keyin esa darsida — oldiniga chiqib, oyoqlarini tortib, birinchi zarbasini olishdan oldin to'xtaydi, nafas oladi... va endi "ushlagan it" uslubi boshlanadi.
U shu vaqtni his qilganini eslayman — keyinroq aytganicha, oyoqlarining og'irligini his qilishni istagan ekan. Va men endi o'zimizni o'ylayman: boshqa odamlar ham mana shunday *portlab* ketishni o'rgana oladimi yoki bu yigitga xos gen bo'lib qoladimi?
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Oq_boriva_hokazo, o'zing shu Markaziy Parkning o'zidanmi? Menimcha, Antofonning birinchi chempionligini kuzatish uchun o'sha yerdan boshqa joy boʻlmaydi — albatta, oila a'zolari bilan birga TV oldida oʻtirib, "yurak toʻxtashiga" yaqin ushlab qolgan holda. Ammo eshitdim, shu Kolumbiya jangi oldidan uning xonasida televizor ichidagi ovozni oʻchirishga urinayotganingni, shunda qichqirib yuborgan ekan: "OLAM, U QAYSI BIR OVOZGA QARAMAYAPTI!". Keyinroq o'yladim — demak, u ham o'sha vaqtda "Kelinchaklar shohi nima deydi?" degan savoliga o'z uslubida javob topayotgandir! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
Ochigʻini aytaman, bu yigitning oʻziga ishlov bergan uslubidan keyin savol qoladi — qanday qilib bir odam bitta kurashda oʻzini *toʻliq* yoʻqotib, keyingi chempionatda chempionlikni qoʻlga kiritadi?
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
O'zbek futboliga hamdek chiroyli topilgan bu toʻqnashuvga boshqa burchakdan qarab koʻramiz. Tredda hammangiz Volkanovskiy haqida gapirib yurganingizda meni aynan shu "kelinchaklar shohi nima deydi?" deb oʻylab qolaman — yigit ogʻir vaznli boʻlsada, nima qilib har safar bunday *haddan ortiq* hayot-kechiradi? Boshqacha qilib aytganda, nega u oʻzini qoʻrqinchli darajada oldinga itaraveradi?
YoshligidanQonning savoliga javoban: konkret raqamlar bilan oʻlchansa, 2022-yilgi Kolumbiya jangida Volkanovski oʻrtacha zarba tezligi sekundiga 5.7m/s boʻlgan (buni UFCning rasmiy maʼlumotlaridan koʻraman). Yigit oldingi 4 jangida oʻrtacha 3.2m/s bilan urgan edi. Demak, oʻsha paytda u oʻz hayotini 80%ga oshirib qoʻygan edi — toʻgʻri boʻlganicha: "men oʻzini oʻldirib qoʻyamiz deb qoʻrqardik" degan gap aynan mana shu tezlikdagi oʻzgarishni bildiradi. Keyingi chempionatdayoq oʻrtacha koʻrsatkichini 6.1m/sga koʻtarib, yangi tepalikka chiqdi.
Lekin asosiy gʻoya boshqa yerda — oʻzini yoʻqotib qoʻyish orqali Volkanovski oʻzidan boshqa hech kimda boʻlmagan *maxsus qobiliyat*ni kashf qildi. Endi savolim: boshqa sportchilar ham oʻzlarini shunday *portlab* qoʻyishlari mumkinmi yoki Volkanovski bunday qilishga *ma’lum genetik moyillik*mi bor? 🤣