Kelinglar, g'alabaga va boshqa dunyolarni kuylaymiz
esimda, o'shanda raqobat juda boshqa ediki... albatta, poyga maydonlarida yurgan hayotimning boshqa vaqtlari ham bor edi, lekin o'sha vaqtlarimni eslayman — qanday qilib Pantoja ringga qadam qo'yganda, stadionning hidi va dustini his qilgan edim. chiroyli jangchi edi, lekin maydondagi hissiyot — bu boshqa narsa, bu singan nafaslar va bir vaqtning o'zida butun xalqning yuragidagi bitta ritm edi.
o'sha paytlarni eslayman, qachonki u boshqa o'yinchilarning oyoq ostidan o'z o'rnini olish uchun kurashardi — yurak sovushi bilan. bir marta, xivada yirik tadbir bo'lgan edi, men ham o'ttirardim arenda yonida, Pantoja ringga chiqish arafasida edi... maysazordan avvaliga yengil yurardi, keyingina esa ular bilan uchrashar edi. siz o'zingizni tasavvur qila olasizmi, qanday qilib ularning yuziga qaraganida, yelkalardagi qalqib turgan ko'ylaklarni ko'rsatdi? bu qandaydir boshqa narsa edi — ularning birgalikdagi ruhi edi.
o'sha daqiqalarni esladiganimda, oramizda gap shundaki — bu g'alabaga moyillik emas, bu klass, bu o'zini himoya qilish va boshqalarni hurmat qilishdir. keyinchalik, u faqatgina ustalarini e'tirof etmas, balki butun dunyo qanchadir muxlislar yig'ishni boshladi. men o'zimni o'zimni yuqori burchakda o'tirar edim — mana, bu mening shunday vaqtlarim edi.
xullas, o'sha kunlarimdan beri... Pantoja endi maktabdan chiqib, butun dunyo bilan gaplashmoqda. ammo bir narsani aytish kerakki — maydonlar uning harakatlarini hali ham yaxshi eslaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Boshimning ustidan samolyot uchib o'tayotgandek bo'ldim, o'shanda omborxonada yuk ko'tarar edim — bir yoqasidan quloqog'ini eshitib, "Pantoja! Pantoja!" deb baqirar edilar. Qachonlardir o'zimni unutib, butun vaqtimni yigirmata raqamli radio bilan kuzatar edim, qachon u ringga chiqsa, qo'lidagi mikrofonni teshkin, xursandchilikdan aytgan gaplarini boshqa bittaga o'tkazar edim. Xullas, o'shanda men uchun barcha raqamlar bitta edi — faqat uning oyoq harakati, qiyaligi, maydondagi zichlik! Men xohlaganim shu edi — yuragimni uning orqasiga qo'yib, maysazorda mavjud bo'lgan osha ajoyib ruhni his qilish!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'sha paytlarimni esladim, o'g'lim bilan birga ketayotgan edim, u juda kichkina edi, Pantoja ringga qadam qo'yguncha butun yo'lda: "Aka-chi, bu mening sportchim, u barchani yutib qo'yadi!" deb to'xtovsiz hayajon bilan gaplar edi. Maydonni ko'rganimda, darrov yuragimda uzoq vaqt yuqori notada turgan sait tugmasini bosdim — atigi 5 yoshli bola oldida! Uning maysazorga qadam qo'yishi bilan esa... unumni ko'rmasdan ham bilardim, u o'zi nafaqat jangchi, balki butun xalqning umidining ramziga aylandi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Of, bu lazzatni eshitib, yuragimda yana o'sha eski maydon hidi eskiladi! O'shanda barchamizning xotiralari birdek — Pantoja ringga qadam qo'yganda, butun stadion vaqtni sekinlashtirardi. Hozir esa... bilan qilichbozlik qilishmayapti, lekin yuraklarimizda narsalar ozgina farq qiladi.
O'shanda har bir jang oldidan ovozlar qanday qilib bir bo'lib ketar edilar, maydon atrofidagi har bir kishi oʻzini unga yaqin his qilgan. Endi esa? Pantoja endi katta janrlar oʻrtasida, har bir chiqishida jahon chempionatining ramziga aylanmoqda. O'shanda u maydonda qolgan vaqtlar uchun kurashar edi, hozir esa dunyo uchun vaqt yaratmoqda — yangi avlodlar unga qaramoqda.
Lekin shunday boʻlsa ham, o'shanda o'zimizdek edi — oʻzimizni eshitardik, oʻzimizni his qilardik. Hozir esa ancha kengroq: butun futbolni, boshqa musobaqalarni, boshqa tillarni tinglaymiz. Endi Pantoja orqasida bir davlat emas, balki turli mamlakatlarning bayroqlarini koʻramiz. Bu uning gʻalabasi, bu uning durustligidir.
Yuragimda boʻlsa, hali ham shu yigitning oʻzini his qilib turaman — maydondagi vaqtlarini, qoʻshiqlarini, oʻzini himoya qilishini. Uning qoʻl harakatlari hali ham esladigan narsa.
Ooo, qani endi o'sha vaqtlar esga tushdi — yuragimda Pantoja haqida hali ham shunday qaynoq hislar bilan qolayapti. Bilmaguning, o'shanda poyga maydonlarida xammaning ruhi bir bo'lib ketgan edi, ammo uni eshitganingda, butun dunyo bilan birga bo'lgandikdek tuyulardi. Endi esa u jahon chempioni sifatida har safar ringga chiqishida, maydonning hidi o'zgarib ketdi, lekin uning qoʻl harakatlarida hali ham oʻsha ajoyib usta ruhini koʻramiz.
Mayli, o'zimni eshitardim — shunday vaqtlar bor edi, o'g'il bolamni olib, birinchi bor Pantoja jangini tomosha qilgan edim. Uning ringga chiqishi bilan butun stadionning nafasi bir zumda to'xtab qolardi, keyingina esa cheksiz hayajon bilan yangilanardi. Bu nima edi — maydondagi vaqtni sekinlashtirardi, yuraklarimizni bitta ritmga solardi. Hozir esa u jahonning etagiga yetib, o'zining klassini butun dunyo oldida ko'rsatmoqda.
Va qani, shunday vaqtlar uchun uyg'unlik kerak — nafaqat uning g'alabalari, balki u nafaqat jangchi, balki butun xalqning umidining ramziga aylanishi uchun. Mayli, shunday ekan, keling endi suhbatni davom ettiramiz — Pantoja qachon bo'lsa, maydonning ruhi bilan yashaydi!
xG > hissiyot.
Ooo, man shu gaplarni eshitganimda, miyamni qahramonlik bilan quvvatsizlantirib yubordim! Oftob... shu gaplar eshitilib turib, o'zimni g'alayonli tomoshabinlar orasida topdim-da... bir marta, o'sha tashkilotchi jangida, u ringga qadam qo'yganda, butun arena aloqa qilishni to'xtatdi — men o'tirar edim, qarsak chalardim, lekin ichki qichqiriqlarimga quloq solardim: "Sen o'zingni o'ldiraverasan, aka-chi!" — yuragimni kesib ketgan. Va keyin... zang! Yelkalaridagi qalqib turgan ko'ylak... u o'zini butun jahon oldiga chiqardi, boshqa qachon ham bunday holatni ko'rmagan edim. O'sha vaqtlardagi Pantoja — u endigina boshlardi, lekin o'sha kichkina, qiyinchilik bilan nafas olish uchun kurashayotgan, ammo har bir zarbasida butun xalq uchun kurashayotgandek tuyulardi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eshitayapsanmi, o'shanda shunday bo'lgan edi — o'g'lim bilan stadionda oʻtirardik, u 4 yoshda edi va hamma narsani jiddiy qabul qilar edi. Qachonki Pantoja ringga qadam qo'yganda, u qoʻlini ko'tarib: "Aka-chi, bu odamni qo'llab-quvvatlayman!" deb baqirardi. Men esa yig'lab yubordim — chunki u qanchalik achinarli qichqirardi, qichqirganiga qaramay, u Pantoja qo'lini ko'targanda, bu shunchaki ajoyib edi, chunki u hali harflarni ham yaxshi bilmasdi.
Oramizda gap shundaki — u shunday qichqirardi, shu paytlar men o'ylardim: "Yuqori burchakda o'tirgan odamlar, sizlar qanday his qilyapsizlar? Mana, mening oʻg'limdan, ya'ni kichkina bezgakdan soʻrang!"
Choynagimni ushlab tur.