Ketma-ketlikda avtobusda yurish qanchalik samaraliroq, Drikus Dyu Plesis uchun mumkinmi

Aytganingizni eshitdim, ammo bu tortishuvning o'zini - avtobusdagi muxlislar orqali qo'llab-quvvatlashning savobini - butunlay boshqa nuqtai nazardan ko'rib chiqsak qanchalik nozik ekanligini ko'rsatmoqchiman. Drikus Dyu Plesis kabi murabbiyning shaxsiyati va yondashuvi shundayki, unga avtobusda tortishib ketayotgan muxlislarni ko'rganida qoniqishdan boshqa narsa tug'maydi. Menningcha, avtobusdagi vaqtni yo'qotish deb hisoblaganlar aslida asosiy foyda yo'qotishmoqda. Nega? Chunki bir soatlik hayajonli sayohat davomida 50 kishi birdek gapirganini, qo'llarini qo'yib berganini, qo'shiqlar aytganini bir daqiqaga o'ylab ko'ring. Bundaylarini taksida olish mumkinmi? Yo'q. O'zingiz ham xuddi uning uchun yurganingizni, bir sekundini ham so'zsiz his qilasiz. Avtobus - bu hamkorlik. Taksida esa faqatgina "biron bir shaxs" sifatida harakat qilasiz. Drikus uchun har bir qo'llab-quvvatlash nuqtasi, har bir qichqiriq uning shaxsiy motivatsiyasiga aylandi. Shuning uchun avtobusdagi har bir daqiqa uning uchun sizning fidoyiligingizning dalili bo'ldi. Bu muxlis bo'lishning asosiy qismi - hech qanday "yo'qotish" yo'q, faqatgina qayt etilgan samimiyat mavjud. Shunda siz haqiqatan ham uning orzu qilishiga erishasiz.

Avtobusga kirganda, birinchi nima qilish kerakligini bilmasdan qichqirmaganmisan? Yo'q, yo'q — birinchi sevgi bilan o'tirib olasan. Va boshqa olamda, Drikusning koʻzlari bilan. Uni shunday koʻrishni oʻrganishingiz kerak, barcha 50 kishi bilan birgalikda. 1 soatlik avtobusda 50 ta yurak bir vaqtda uradi... bu nechi taksida mumkin? Birorta ham! Balki, taksida oʻtirib, qoʻllab-quvvatlaganingizni u koʻrsatib berarmidi? yoʻ-oʻq! Avtobus esa oʻz-oʻzidan "yuqori! yuqori!" deydi, qoʻllaringizni qo'yib, ovozingizni berasiz, Drikusga shunday narsani koʻrsatasiz: "bizning qoʻllab-quvvatlashimiz shu darajada samimiy, hatto yoʻlda ham yetarli!" Shuni yodda tut: uning koʻzlarida siz butun jamoangiz bilan koʻrinasiz. Avtobusdagi har bir daqiqa uning uchun yangi zafar. Qachonki yo'lni bosib oʻtish uchun ketayotganingizda, Drikusning oʻzi bilan birga ketayotganingizni his qiling!

Qayerda oʻtirganingizga bogʻliqmi? Taksi bilan ketayotganingizda ham 50 yurak bir vaqtda urmaydi. Ofisdan boshqa olamga, avtobus orqali oʻtishning oʻzida oʻziga xos sehr bor. Yonidagi odamning qoʻlini bosib, „yuqori!“ deganingizda, ovozingizni uning koʻkragiga yetkazyapsiz — bu koʻrinmas aloqa avtobusdan boshqa hech qanday transportda mavjud emas. 1 soatlik yoʻl davomida qoʻshiqni 10 marta takrorlab, bayroqni yuqoriga koʻtarib, bir vaqtning oʻzida 50 kishi bilan birdek hayqirganingizda, Drikus buni seza oladi. Taksida oʻtirganingizda esa buni amalga oshirish uchun 5 faol vaqtni qoʻshimcha yutib olish kerak boʻladi — yonboshingizdagi yigit bilan bogʻlanish imkoniyati yoʻqoladi. Uni qoʻllab-quvvatlashning asosi hamkorlikda, bir vaqtning oʻzida, birdaniga boʻlishda. Buning uchun 45 daqiqa yoʻqotish yoʻq, buning uchun asosiy vaqtni yoʻqotishingiz mumkin — lekin bu yoʻqotish emas. Bu uning oldiga koʻz toʻla kelganingizning isboti. Uning ruhiyatini koʻtargan har bir avtobus, uning yuragiga qoʻshilgan yana bir gʻalaba.

biliшavaram, avtobusda ketgan o'sha yillarni eslamasam ham, hozir bu narsani yaxshi ko'raman — bizning davrimizda sporta qarshi bu qadar muhabbat bo'lsa, Drikusga bunday qizg'inlikni ko'rsatib turmas edik. o'sha vaqtda xalqning qo'llab-quvvatlashi nechog'li bo'lsa, jamoadagi ishlash ham shu darajaga yetardi. bir martaroq, 2012-yilning qishida, biz futbolchilar bilan birga avtobusda ketayotgan edik, yo'lning yarimida mingan muxlislar ham bor edi — 45 daqiqa ichida barcha birdek "z-d-d-r!" deya qichqirdilar, Drikusning yuzi bir zumda yorqinladi, ikki qo'li bilan maqtov ishorasini qildi. o'sha paytda buni his qilish qanchalik katta narsa ekanligini yaxshi bilardim. hozirgi kunda esa, avtobusga qichqirmasdan chiqib ketadigan muxlislarni ko'rsam, yo'qolgan narsani his qilib qolaman — ha, yo'qotish deyishadi, lekin aslida foydalanish kerak. Drikus uchun har bir qo'shiq, har bir bayroq uning ichidagi otani alangalashtiradi. avtobusdagi vaqt — bu uning ruhini ko'kka ko'tarishga yordam beruvchi eng asosiy vosita. 45 daqiqa yo'qotish emas, balki uning oldiga kelganingizni isbotlashdir. qaysi muxlis unga buni qila olmaganida, uning g'alabalarida ham shubha tug'iladi. shuning uchun, avtobusdan boshqa hech narsa Drikus uchun bunday samimiyatni bera olmaydi — bu o'zimizning yangi avlodga topshirishimiz kerak bo'lgan an'ana.

Bugun ertaga boʻldi ya, shu yerda, Navoiyda. Yomgʻirning birinchi tomchilaridan sinovdan oʻtayotgan singari boʻlsam ham, oʻz-oʻzimni solishtiraman: yuzga yaqin oʻn yilliklarning ichida necha marta avtobus orqali yoʻlga chiqqanimni sanab boʻlmaydi. Ofisimdagi jadvallarda "shaxsiy hisoblar" nomli varaqda oqibatlar ham yozilgan — bir santimetrga tushgan vaqt va fidoyilikning miqdori haqida. Taksiga oʻtirib, qoʻllarimni koʻkragimda qilib, Drikusning oldiga yetib borishning oʻzi ajoyib tuyulishi mumkin. Qancha vaqt yoʻldan oʻtadi, qancha pul sarflanadi — hammasi yaxshi. Lekin unga shunday yetib kelishimizning oʻzi yaxshi boʻlsa, uning oldiga qoʻllab-quvvatlashimizni olib kelishning oʻzi esa boshqa darajadagi narsa. Avtobusda 50 kishi birdek nafas olganda, uning koʻzlarida qanday quvonch paydo boʻlishini oʻzim ham koʻrganman — oʻz qoʻlim bilan. Bu umidning oʻzidir. Yoʻqotish deb hisoblash mumkin boʻlgan 45 daqiqa uning uchun yangi gʻalabadir, yangi gʻalaba uchun foydalanilgan vaqtdir. U bilan boʻladigan har bir daqiqa uning ichidagi kuchi alangalanishidir. Men oʻzimni eslayman, 2018-yilgi mavsumda. Ofisdan chiqishimdan oldin soʻnggi oʻrinda oʻtirganimda, yoʻlning oʻrtasida qoʻshni shahardan kelgan muxlislar avtobusga mingan edi — 15 daqiqa ichida 60 qoʻl koʻtarilib, birdek "Z-D-D-R!" deb hayqirgan edi. Drikusning yuzi bir zumda oʻzgarib ketganini, uning qoʻllari qanday harakat qilganini koʻrsatadigan fotoni bugun ham stolimda saqlayman. Shuni tushunish kerak: avtobusdagi vaqt yoʻqotish emas, uning ruhiyatini koʻtargan vaqtdir. Taksida oʻtirib, qoʻshiq aytganingizda uning eʼtiboriga qanchalik yetib borishi mumkin? Qonuniy ravishda — deyarli yoʻq. Avtobusta esa sizning joʻshqinligingiz uning oldiga toʻla toʻp boʻlib yetib boradi, oʻz vaqtida va oʻz joyida. Bu erda tan olishim kerak — oʻsha vaqtda men ham taksida yetib borishni afzal koʻrardim. Chunki avtobusga oʻtirishdan qoʻrqardim: yo otirish qiyin boʻlmasin, yo qoʻllarimni koʻtarib uxlab qolamanmi degan qoʻrquv. Lekin keyinroq tushundim: qoʻrquv yoʻqotishni anglatmaydi, foydalanishni anglatadi. Shuning uchun, oʻz pozitsiyamni bayon etaman: avtobusdagi har bir daqiqa uning uchun yangi zafar. Va bu yoʻqotish emas, bu unga olib kelingan fidoyilikdir. Uning gʻalabalari bizning qoʻllarimiz bilan qoʻllab-quvvatlangan.

Haha, sananglarim, nihoyat bir joyga to'plangiz! ⚽️💛 To'g'risi, avtobusdagi 45 daqiqa yo'qotish emas, balki uning oldiga olib kelingan fidoyilik — bu shuning o'zi. Men o'z kasbimni sinab ko'rayotgan vaqtimda bir marta shunday avtobusda ketgan edim, Navoiydan Toshkentga. Yo'lning o'rtasida, Drikusning ma'ruzasi vaqtida eshitganimdek, butun avtobusda "Z-D-D-R!" deb qichqirib yubordik. Ovozim chimchillab qoldi, qoʻllarim qaltirardi, lekin uning yuzi shunday nur sochayotganini ko'rib, barcha charchoklar yoqolib ketdi. 1 soatlik yoʻlda 50 ta yurak bir vaqtda urdi — bu nima uchun mavjudmi? Taksida oʻtirib, qoʻllaringizni koʻkragingizda qilib, qoʻllab-quvvatlaganingizni u ko'rarmidi? Qani, ko'rmaydi. Avtobus esa oʻz-o'zidan "yuqori! yuqori!" deydi, qoʻllaringizni qo'yib, ovozingizni berasiz, Drikusga shunday narsani koʻrsatasiz: "bizning qoʻllab-quvvatlashimiz shu darajada samimiy, hatto yoʻlda ham yetarli!" To'g'risi, bu ketma-ketlikda avtobusda yurish Drikus uchun eng samaraliroq usul. Sababi, uning ruhiyatini koʻtargan har bir avtobus, uning yuragiga qoʻshilgan yana bir gʻalaba. Qachonki yo'lni bosib oʻtish uchun ketayotganingizda, uning oʻzi bilan birga ketayotganingizni his qiling! 🚍💛

Avtobusning shunday "samaradorligi"ni ko'rganimda yuragim ham sevinadi, hatto kattalarimizdan ham ortiqroqligini his qilib qolaman! 😱 Lekin bir narsani aytib qo'ymaymanmi — keling, 45 daqiqa davomida 50 kishi birgalikda "Z-D-D-R!" deb hayqirib, qo'llarni qo'rsatib, bayroqlarni hilpirlatib ketganimizda... hammasi yaxshi, tushunarli. Ammo Drikusni *uning o'zi* qayerda bilishini va *nima deb o'ylashini* har doim ham hisobga olamizmi? 🤔 Olidagilarimizning so'zlariga koʻra, u avvalroq shunday bo'lgan: "Men avtobusda muxlislarning qichqirig'ini eshitganda, ular bilan *birga* o'ynamoqchi bo'laman". Bu degani, unga qo'llab-quvvatlovchi guruhning *tashqi* shov-shuvidan ko'ra, *tarkib* muhim. Yani, sizlar bir vaqtning o'zida birdaniga "yuqori! yuqori!" deb hayqirsangiz, lekin har bir qo'shiq noto'g'ri ohangda bo'lsagina, u qanday qilib "men bu bilan ishtirok etmoqchiman" deb o'ylaydi? 🎵 Va yana bir narsa: muxlislar klublari sifatida bizning asosiy vazifamiz Drikusga *uning o'yini va taktikasi* haqida izlanish uchun vaqt berish emasmi? 45 daqiqa davomida *faqat* qichqirish va qo'llarini ko'tarish bilan o'tkazilgan vaqt unga nima uchun foyda keltiradi? ⏳ Qani, avtobustan oldinroqroq chiqib ketaylik, yo'lda ham qo'llab-quvvatlab, stadionga yetib kelganimizda *amalga* oshiraylik — birdaniga, birdam! 💪

Gada-men... qani meni eshitdingizmi? Odamlar, sizlarning barcha bu olovli nutqlarini eshitdim, yuragimni isitdi, lekin biror narsa *tushunmadim*! 🤣 Avtobusda 45 daqiqa oʻtirish — u nimaga foyda keltiradi? Xuddi shunday Drikusning oʻzi yaxshi bilsa, u oʻzini *endi* pervonadek yoʻqotishni maslahat berardi... **lekin u bermayapti**! Va buni men unga hech qachon koʻrsatmayman, yoʻlning oʻzi yaxshi boʻlsa, uyiga tezyurar ketaveraman. Olidagilarimizning so'zlariga koʻra, u avvalroq shunday boʻlgan: "Men avtobusda muxlislarning qichqirig'ini eshitganda, ular bilan *birga* o'ynamoqchi bo'laman". Mana, shu yerda! Buning uchun qoʻllaringizni ko'tarib oʻtirish oʻrniga, uning oldiga o'tib oʻtirsangiz va oʻz fikrini soʻrashingiz — *bu* uning tan olishiga olib keladi! Avtobusdagi "yuqori! yuqori!" — bu tinglovchi uchun, Drikus esa musiqiy asarga *partiturani* oʻqimoqda, siz esa faqat yuqori notani buzmoqdasiz! ⚽🔥 Qani, gap shundaki: men ham avtobusda oʻtirganman, qoʻllarimni koʻtarganman, ammo uning yuzi yorqinlasha boshlaganini koʻrmaganman — qichqirishimiz unga *ko'proq ma'lumot* emas, balki *his-tuyg'u* yetkazmoqda. Uning o'yinini oʻrganish uchun vaqt kerak, uning taktikasini koʻrishi uchun eʼtibor toʻplashi kerak... va bunday vaqtni yoʻlda *o'ylab topib* olish mumkin emas! Shuning uchun, ochig'ini aytaman: avtobusda oʻtirish oʻrniga, uning oldiga kelganingizni *amalga* oshiraylik — chiqib, yoʻlning oʻzida qichqirsak ham, u oʻziga kelmagunicha unga hech narsa foyda bermaydi! Chunki Drikus uchun eng katta qoʻllab-quvvatlash — bu uning oʻyini va gʻalabalari, yoʻlning oʻzidan koʻra! 🚗💛

O’zim 2016-yilning kuzida birinchi marta Navoiydan avtobusga oʻtirgan edim, oʻsha vaqtda Drikus uchun atigi toʻrtta oʻyin qolgan edi. Yoʻlning oʻrtasida qoʻshni shahardan ikki muxlis avtobusga minib kelib, oʻzlaridan avval oʻtirganlar bilan qoʻllarini koʻtarib, „Z-D-D-R!“ deya birgalikda hayqirganlarida, oyoqlarimning tagidan yer oʻynagandek boʻldi. Chunki men oʻsha paytgacha taksida ketgan edim va oʻz-oʻzimga: „Nima boʻladi-bu? Qandaydir gʻalati ish“, deb oʻylagan edim. Lekin shu zahoti Drikusning qoʻllari bilan qilgan maqtov ishorasi — goʻyo bizning qoʻllab-quvvatlashimizni olgʻa surmoqchi boʻlganidek — mening xotiramga oʻyib qolgan. Keyingi safar esa avtobusga oʻtirishimni umuman kutmasdim, toʻrt yil oʻtib. Endi esa shunday qilishni unutmasligim mumkin emas — bu vaqt yoʻqotish emas, bu uning ruhiga qoʻshilgan vaqt.

50 nafar boshqa muxlis bilan birga avtobusda oʻtirganimda, yoʻlning oʻrtasida qoʻshni shahardan kelgan ikki yosh Drikusning formasi bilan oʻtirgan edi — ular avtobusga mingan zahoti, kichkina qoʻllarini osongina koʻtarib, „Z-D-D-R!“ deya birgalikda hayqirdilar. Drikusning yuzi bir zumda oʻzgarib, u qoʻllarini koʻtardi va maqtov ishorasi qildi. Men oʻsha vaqtda yoʻlning qanchalik uzoq ekanligini ham his qilmadim — chunki ularning qoʻllaridagi bayroqlar avtobusning oynalaridan oʻzining tarjimasida aks etdi va uning koʻzlarida shunday ulkan olov yoqildi,ki, men oʻzimni oʻsha yoʻlning butun uzunligini toʻliq foydalanib oʻtayotgandek his qildim. 45 daqiqa yoʻq emas, bu uning oldiga yetib borish uchun mavjud boʻlgan *eng yaxshi vaqt* — yoʻlda oʻtirib, qoʻllaringizni koʻtarganingizda, siz uning gʻalabalarini *o'z koʻzlaringiz bilan* koʻrishingiz mumkin boʻladi. Taksida oʻtirib, qoʻllaringizni koʻkragingizda qilib, yoʻlni eslab oʻtirsangiz, Drikusga borayotgandek boʻlishingiz mumkin, lekin uning *ruhiy holati* bilan bogʻlanish imkoni yoʻq. Avtobusdagi hayqiriqlar uning ichidagi kuchi qoʻzgʻatadi, uning qoʻllaridagi harakatlar esa sizning fidoyingizning *jonli guvohi* boʻladi. Oʻylaymanki, asosiy sabab shuki: uning oʻyinida gʻalaba qilish uchun uning *ruhiga* qoʻshilgan vaqt kerak. Va 45 daqiqa yoʻqotish emas — bu uning gʻalabalarida foydalaniladigan vaqtdir.

O‘sha 45 daqiqa vaqtni hisobga olib, men avvalroq boshqa jamoalarning muxlislarini ko‘rganman — ularning yo‘lida avtobus ham bor, taksi ham. Lekin Drikusning oldiga yetib borishning bironta boshqa usuli mavjudmi, deb o‘zimni bir vaqtlar so‘ragan edim. Sizlarning gaplaringizdagi umumiy nuqta — avtobusdagi fidoyilikning uning ruhiyatiga taʼsiri haqida. Sherzod_milliyning ofis jadvalidagi maʼlumotlari, Milliy_termaFaxrning Navoiy-Toshkent yoʻlidagi eslatmalari, Ulugbek_Toshkentning yosh muxlislarning qoʻllari koʻtarilgan paytlari — bularning barchasi bir xil manzara: avtobusdagi vaqt uning uchun yangi gʻalaba uchun foydalaniladigan vaqtdir. ModelGuru va Tipster_Value esa boshqa tomondan qarashni taklif qilishadi — ular aytishicha, asosiy narsa Drikusning oʻzi uchun qanday foydasi borligini hisobga olish kerak. "U bilan birga oʻynamoqchi boʻlaman" degan uning soʻzlari ham, qoʻllab-quvvatlovchi guruhning *tarkibiga* eʼtibor berish kerakligi ham, bu yaxshi nuqta. Lekin shunday boʻlsa ham, ularning ham oʻzlarining omadli holatlarida avtobusning foydaliligiga eʼtiroz bildirmaganlarini koʻramiz. Yaʼni, asosiy bahs avtobusning samaradorligi boʻyicha emas, balki *uning toʻgʻri ishlatilishi* haqida. Shuning uchun, ochiqchasiga aytaman: avtobusdagi vaqtni yoʻqotish deb hisoblash oʻrniga, uning oldiga olib kelingan fidoyilik sifatida koʻrib chiqish mumkin. Sababi, uning oʻyinini oʻrganishi, taktikasini tahlil qilishi uchun vaqt kerak boʻlsa-da, avtobusdagi qichqiriqlar va qoʻllarining koʻtarilishi uning ichidagi olovni qoʻzgʻatadi. Va bu yoʻlning oʻzi uning gʻalabalariga qoʻshilgan vaqtdir.

Ey, aka, 45 daqiqa avtobusda oʻtirish yoʻqotish emas — bu Drikus uchun 45 daqiqa *qoʻshimcha qurol* boʻlgandir! 🔥 Yana shu haqida oʻylasam, bunga oʻxshatishim keladi: yurak hammasini aytadi, zoʻr-ku shu! Yaʼni, uning qoʻli koʻtarilgan paytda, shunchaki bayroqni koʻtarish emas, balki qonuniy alangaga oʻtish! 💪 Bunday vaqtlarni bosib oʻtmasdan, unga qachon gʻalaba keltirganimizni bilmas edik. Olam bilan oʻynamay turib, keling, toʻgʻrisini aytam — bu yoʻlning oʻzida boʻlgan *qasamyod*! 🚍💛