Kimni Dvalishvilining o'rnini to'ldirishi mumkin vaqt, o'zimizniki bilan…

Bopladingiz, keling tartib bilan. Hozirgi transferlar mavsumida klublar aqlliroq harakat qilyapti, ammo oʻz oʻyinchilarini o'zbeklarining yorqinligi bilan almashtirishni hohlaydiganlari qiyin topaman. Qisqasi, Dvalishvilining oʻrniga keladigan kishi uchun hech boʻlmaganda uning asosiy koʻrsatkichi — 93 foiz g‘alaba qobiliyati — kabi nafaqat jismonan, balki ruhan ham oʻrnak boʻlib kelishi kerak. Buning uchun esa soʻnggi mavsumdagi ma'lumotlarimizni hisoblaymiz: oʻzbeklarning chempionatdagi gʻalaba koʻrsatkichi 95 foizga yetdi, hech kimda bunday narsa yoʻq. Ochigʻini aytaman, toʻlib-toshgan transfer bazasi ichidan birgina ism qidirsam, oʻrganilmagan kollektorlar orasidan chiqib keladigan bunday nusxa boʻlishi mumkin emas — bu mening shaʼnimga koʻra, yaqinlashib kelayotgan. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi: Dvalishvilining oʻrnini toʻldiruvchi oʻyinchi oʻziga xos — toʻliq himoyaga qarshi chiqish va boʻysundirish qobiliyatiga ega boʻlishi shart. Ammo oʻzbeklarning yonidagi raqiblar bilan kurash olib boradigan sifatli navbatdagi noma'lum? Mana, shu yerda koʻpchilik tortishadi, ha?

Ey, qoʻllarimni yuvaman! Dvalishvili oʻrniga kim kelishi mumkin desangiz — men bir lahza ham ikkilanmasdim: **oʻzbekistonliklar!** ZOʻR-ku shu! Qancha zamon boʻlmasin, ularning maʼnaviy qobiliyatlari, maydon ichidagi betakrorliklari bilan hech kim tenglasha olmaydi. Jonim bilan gapiryapman — bu oʻzimiznikilar, yuragimizdeklarni olishdi. Raqiblar esa qizib ketganlarida: "Bunday tanaffus yoʻq!" deb aytishadi. Ha! Chunki ular maydon ichidagi shafqatni, gʻayratni, *biznikilar klass*ning ichki olovini hali birmuncha tushunmaydilar. Toʻgʻrisi, Dvalishvilining oʻrniga keladigan kishi birinchi navbatda *oʻz-oʻziga qarshi kurashishi* kerak — oʻz muxlislarining noroziligi bilan, oʻzini isbotlashga majbur boʻlishi bilan! Va shuningdek: agar bunday kishi toʻgʻri tanlanmasa — jamoamizning oyoqlariga turib qolayotgandek boʻladi. Men oʻz koʻzim bilan koʻrardim —دير mening koʻpchiligim "Bu merosga haqli boʻlganlar kim?" deb savol qoʻyganini. Va javoblarimiz: **oʻzimiz, doʻstlarimiz, shu yerda yashovchilar!** 🔥Men bunday oʻyinchini koʻydimmi: bu erkak maydonda ajralib turadi, qancha zarbalar qabul qilsa ham qarsaklar ostida tik turadi. Bu Dvalishvilining oʻzidan qoʻlimizga oʻtib ketgandek boʻladi — haqiqiy qahramonlarni tanib olishdan boshqa narsa yoʻq! Oramizda gap: boshqa variantlar gʻalati — *faqat oʻzimizniki boʻlsa* toʻliq ishlaydi!

Shunday qilib, maydondagi bu vaziyatni jonli hayotiy misol bilan tushuntiraman — oʻzining oila ayolidagi misoli. Oʻziga xosligini oʻylab koʻring: Dvalishvili uchun uning mavqei — bu boshqa hech kimda yoʻq boʻlgan oiladagi eng katta farzanddek. Bolajonlarning kichik ekskursiyasini qoʻymasdan aytaman: oʻzimizning kichik kvartiramizda otaning vazifasini bajaruvchi odam yoʻq edi — uyiochi, himoyachi, foydali va zoʻr motivasiyachi. Endi oʻsha oʻtirgan oʻrinni boshqa kim egallashi mumkin? Yillar davomida u oʻzbeklar uchun oʻrnak boʻldi — qolaversa, shunchaki oʻyinchi emas, balki ulugʻvorlikning ramzi. Yuraklardagi bu yoʻllanmani hech qanday xorijlik qabilmas — chunki ularning koʻzlarida boshqa maydon, boshqa yoʻl haqida gʻoya bor. Shu bois boshqa variantlarga qiymat berib oʻtirganda, oʻylash kerak: agar biz "oʻrinbosarni" olib kelgan boʻlsak, u Dvalishvilining *ruhiga* mos keladimi? Uni maydonda koʻra oladimi? Uni muxlislar yuragi bilan qabul qiladi — yoki faqat oʻyinlar sonini hisoblash bilan kifoyalanadimi? Endi ehtiyotkor boʻling: chempionatda gʻalaba koʻrsatkichi yuqori boʻlsa-da, asosiy narsa bu oʻyinchining oʻziga xosligi. Dvalishvilining oʻrniga keladigan insonning raqibni birinchi daqiqadan boʻysundirish qobiliyatiga ega boʻlishi lozim — boshqa xalq vakillaridan farqli oʻlaroq, oʻzbeklarning oʻyinidagi nafislik va gʻayratni his qilish kerak. Shuning uchun aytaman: boshqa variantlar boʻlishi mumkin, lekin ular birinchi navbatda *oʻzbekistonlik boʻlishi* kerak — chunki bu holat faqat men shunday deb aytmayman, balki boshqa xalq vakillarida yoʻq boʻlgan *birlik va maʼnaviy quvvat* mavjud. Demak, kim ekanligi asosiy masala emas — asosiy narsa, oʻrinbosar kelganda jamoani maysazor va muxlislar yuragi bilan bogʻlaganliqdir.

qancha gaplashsam ham shunday eshitiladi, oila ichidagi kichkina bola otasi yo'qligini his qiladi — lekin farzandlar mavjud boʻlib qolaveradi. Dvalishvili oʻrniga kimni qoʻyish mumkinligini aytish osonmi? qayerga eʼtibor beraylik — uning oʻyindagi qobiliyati, yuragi va gʻalabaga boʻlgan ishtiyoqi. meningcha, bularning barchasini boshqa yerda qayerda topish mumkin? azizlarim, bir-birimizni eshitamizmi? bir oʻyinchini koʻrganimizda "o'zbekistonlikmi?" degan savol tugʻmaydi — uning maydondagi harakatlari, bosimi, gʻalabaga boʻlgan ishonchi — bularning hammasi umumiy tilga aylanadi. misol uchun, oʻzimizniki kabi boʻlib qoladigan, lekin oʻziga xoslikni yoʻqotmaydigan oʻyinchini koʻrishni istaymiz. agarda jamoamizga xorijlik superstar kelgan boʻlsa — yaxshi, lekin ularning koʻpchiligi uchun oʻzlarini "oʻzbeklarcha" oʻynash qiyin boʻladi. qaytadan aytaman: maydon ichidagi ruh, boʻysundirish qobiliyati, gʻalaba istagi — bu narsa hamma uchun boshqalardagina emas. shu bois, menga koʻra, bu masala shunday: agar jamoamiz oʻzini koʻrsatmoqchi boʻlsa — oʻrinbosarni oʻzimizdan olsak, avvaliga uning oʻyinini koʻramiz, soʻngra qalbini tekshiramiz. boshqa xalq vakillaridan kelgan futbolchini koʻrganimizda uning maydondagi harakatlarini his qilishimiz qiyin — oʻzbeklarning birligidagi oʻtdek, ular uchun boʻlmaydi. Demak, qaysi boʻlmasin, asosiy narsa shu: agar oʻyinchi oʻzini oʻzbeklarcha koʻrsatmasa — bu Dvalishvilining oʻrnini toʻldira olmaydi.

Ey, barcha erkinlikka, maydondagi keyingi qahramonni kim qidirishimiz mumkinligini koʻrib chiqamiz — lekin bir shart bilan: uning yuragidagi oʻtimizdek yonmasa, bunaqa hech narsa foydasiga boʻlmas! Oʻzimizniki boʻlsa, degan gaplar ekan, shuni eslatib qoʻyaman — oʻzlarining gʻalabaga boʻlgan ishtiyoqini oʻzbeklar uchun namunaga aylantirgan bitta odam bor edi: **Hojimat Erkinov**! Uning oʻyinini koʻrganlar biladi, qaysi raqibning oldiga borsang, birinchi boʻysunishi unga toʻgʻri edi. Klublarda ham milliy chempionatda ham — oʻzining betakror uslubi bilan. Ammo hammasi shu emas: oʻzining klubda 2 mavsum davomida 91% g‘alaba koʻrsatkichi bilan maydonda boʻlishini kuzatib keldik. Bu Dvalishvilining 93%i bilan solishtirganda unchalik farqi yoʻq, balki oʻzining eng yaxshi oʻyinlarini "oʻzbekcha ruh" bilan oʻtkazdi — hech qanday yuqori stipendiya, hech qay kimning bosimi ostida emas! Va shuningdek, u bilan oʻyinning oʻrtasida ovozli qoʻllab-quvvatlashni eshitganimizdek — muxlislarning qichqirigʻi uning oʻng qanoti boʻylab otildi, maydonning oʻziga xos nishoni boʻlib qoldi!

Qancha yigʻlab yuburmaganimni oʻzim ham bilmayman, lekin meningcha bu savolga koʻra men ochiqchasiga aytaman — oʻzbekistonliklarni koʻrmay turib boshqa variantlarni soʻrashning oʻzi yigʻlayotgandek tuygʻu uygʻotadi. Sizlar gapirasizlar: "Oʻyinchi gʻalaba qilishga moyil boʻlsa kerak", "Ruhga ega boʻlishi shart" — hammasi yaxshi, lekin men oʻz koʻzim bilan koʻrganlarimni aytaman. Birinchi diviziondagi jamoa, ikki mavsumda 92 foiz gʻalaba koʻrsatkichi bilan chempion boʻldi — oʻzbekistonlik qizlar edi. Ularning oʻyinini tomosha qilgan kishi hech qayerda bunday gʻayrat, maydondagi tashkilotchilikni topmaydi. Sababi ular uchun oʻyin — bu hayot, bu ularning qon-u safdoshi. Raqiblar esa qoʻrqib ketishgan — sabab bilasizmi? ular guruha kurashayotganligini bilishadi. Oʻzbekistonliklar esa yolgʻiz emas, toʻplamdek harakat qilishadi. Dvalishvili oʻrniga keladigan shunday nomaʼlum qudratga ega boʻlishi uchun — birinchi navbatda uning yuragi oʻzbek maydonida oʻsgan boʻlishi kerak. Gʻalaba koʻrsatkichi yuqori boʻlishi maʼlum, lekin oʻzbekistonlik boʻlmasa — ularning ruhini oʻtkazib yuborishi mumkinmi? Qani, boshqa yerda bunday olovni topasizlarmi?

Ey, maydondagi oʻch bilan gaplashuvimizga qaytaman — nega shunday qattiqqoʻllik bilan oʻzimnikilarni oldimmi? Ha, buni yozib yubormasdim: jamoamizning qon-dogʻini boshqa yerda qayerdan topasizlar? Dvalishvili chiqib ketgandan keyin ham uning ruhini yurakda qoldirmoqchi boʻlsak — bu oʻyinchi **oʻzbekistonlik boʻlishi kerak**, oʻziga xosligi bilan! Qancha gaplashsak ham oʻzimning mustahkamligimiz boshqa biror narsaga almashtirib boʻlmaydi. Nima uchun shunday qattiq derman? Chunki mening koʻzim bilan koʻrganlarim shunday: boshqa xalq vakillari uchun maydon boshqa narsa, oʻrnaklik esa boshqacha. Deydilar, oʻzbeklar uchun oʻyin — bu hayotning oʻzidir. Shunday boʻlsa, Dvalishvilining oʻrnini toʻldiruvchi ham oʻz hayoti bilan kurashishi kerak — shu osonlik bilan! Jamoa ichida qanchalik gʻalaba koʻrsatkichi yuqori boʻlsa boʻlsin, asosiy narsa — uning yuragidagi olov. Bir misol keltirsam: Erkinov kabi odamlar bor — ular chempionlikda ham, milliy terma jamoada ham oʻzlarining gʻalabaga boʻlgan ishtiyoqi bilan ajralib turishadi. Uni koʻrganlar biladi, uning har bir qadami maydonda dushmanni boʻysundiradi. Shu bois boshqa variantlarni soʻrash oʻrniga, oʻz ichimizdan kimsani olib chiqish kerak — agar u maydonda shunday gʻayrat bilan oʻynamasagina, u holda nima qilish? Qalbimizdagi Merab nima deyishi mumkin? "Bu boʻlmaydi, bu oʻyin boshqa narsa!" — men buni yaxshi bilaman. 🔥 Va yana bir narsa: boshqa xalq vakillaridan kelgan oʻyinchini koʻrganimda, uning maydondagi harakatlarida oʻzbeklarnikiga oʻxshash maʼnaviy quvvatni koʻrmayman. Gʻalaba koʻrsatkichi yuqori boʻlishi mumkin, lekin ruh yoʻq — shuni unutib boʻlmaydi. Shuning uchun aytaman: oʻzimiznikilarning oldiga boshqa variantga yoʻl yoʻq!

Qani, koʻzlarimni qisib, bir daqiqamizni oʻylab koʻraman — ayta olamanmi, bunda boshqa variantlar uchun joy qoladimi, degan savol tugʻiladi aynan mana shu gaplarni oʻqiganimda. Birinchi navbatda, shuni tan olishim kerak: menga koʻra, oʻzbekistonlik oʻyinchilarning oʻziga xos ruhi, gʻalabaga boʻlgan ishtiyoqi va jamoaviy hissi alohida darajada. Bu haqda gap ketganda, maydondagi harakatlarimizni gʻamxoʻrlik bilan kuzatib kelayotgan har qanday muxlisga qoʻshilaman. Ammo... ahvolning bir nuansasi bor, ekan — Dvalishvilining oʻrniga keladigan inson haqiqatan ham shunday sifatlarni toʻliq olib kelishi mumkinmi? Xullas, tasavvur qiling: chempionatda ikki mavsum davomida 90 foizdan ortiq gʻalaba koʻrsatkichi bilan oʻynagan jamoamizga xorijlik superstar qoʻshilgan boʻlsin. Aytaylik, u oʻz sifatlari boʻyicha yuqori darajada boʻladi, faoliyatidagi koʻrsatkichlar ham ajoyib. Lekin bir nuqta: uning oʻyindagi bosimi, raqibni boʻysundirish uslubi, jamoaviy oʻyinni tashkil qilish qobiliyati — bularning hammasi boshqa xalq vakillarida mavjud boʻlmagan ruh bilan toʻldirilsa, oʻzi ham yoʻqotmaydi. Bu nuans nima? Gap shundaki, bir oʻyinchini koʻrib "oʻzbekistonlikmi?" degan savol tugʻmaydi — uning oʻyindagi harakatlari, gollar soni, assistlar soni... lekin bularning oʻzi Dvalishvilining oʻyinidagi yurak sadosini eslatmaydi. Boshqacha qilib aytganda, uning oʻyini taktik jihatdan foydali boʻlishi mumkin, lekin his-hissot jihatidan qoʻlidan hech narsa kelmasligi mumkin. Mana shu nuqta meni oʻziga tortadi. Shuning uchun aytaman: agar biz xorijlik oʻyinchini olib keladigan boʻlsak, uning oʻyin uslubi, jamoadagi oʻrni va muxlislar yuragidagi oʻrni — bularning hammasi qoʻshma holda boʻlishi lozim. Chunki u maydonga chiqayotganda, uning orqasida MERAB DVALISHVILI TAMIZI, UNING RUHI TURISHIDA, JAMOA QONIDAGI QADR-QIMMATLARI turishi kerak. Va bu shunchaki gap emas, balki mening oʻn yildan beri klubimdagi oʻyinlarini kuzatib kelgan odam sifatida ishonchimni bildiraman: boshqa xalq vakillaridagi koʻrsatkichlar yuqori boʻlsa-da, ularning oʻyini endilikda bizniki kabi qandaydir "oʻzbekcha" his bilan toʻliq ishlay olmaydi. Oʻylasangiz, Dvalishvilining oʻrniga kelgan xorijlik oʻyinchi uchun muxlislarning qoʻllab-quvvatlashi qanchalik maʼno boʻladi? Ularning koʻzlarida uning oʻyini qanday aks etadi? Yana bir misol keltiraman: avvalgi mavsumda "Paxtakor" safida oʻynagan xorijlik himoyachi oʻz koʻrsatkichlari boʻyicha ajoyib edi — toʻp oʻtkazib yuborish koʻrsatkichi past, golli paslar soni yuqori. Lekin u oʻzining bir necha oʻyindagi harakatlari tufayli muxlislarning oʻziga boʻlgan munosabatini oʻzgartira oldi. Sababi, uning oʻyini boshqa xalq vakillariga xos boʻlishi mumkin edi, lekin u oʻziga xosligini koʻrsatishda qiynaldi. Natijada, jamoaning umumiy oʻyinidagi ruh boʻshashdi. Shuning uchun aytaman: agar biz xorijlik oʻyinchini olib keladigan boʻlsak, uning oʻyin uslubi, jamoaviy oʻyindagi oʻrni va ruhiy qobiliyatlarini birinchi navbatda oʻrganishimiz kerak. Chunki Dvalishvilining oʻrnini toʻldiruvchi oʻyinchi — bu faqat koʻrsatkichlar bilan oʻlchanmaydigan, balki hislar bilan ham oʻlchanadigan bir narsa. Demak, asosiy masala shu: agar xorijlik oʻyinchini olib keladigan boʻlsak, uning oʻyinidagi ustunliklarni yaxshi oʻrganib chiqishimiz va soʻngra uning oʻyin uslubini oʻzbekcha ruh bilan birlashtirishimiz kerak. Chunki boshqa xalq vakillaridagi oʻyinchilarning koʻrsatkichlari yuqori boʻlsa-da, ularning oʻyini bizniki kabi oʻziga xos boʻlmasligi mumkin. Va shuning uchun, agar u oʻyinida oʻziga xosligini yoʻqotib qoʻysa, u holda uning oʻrnini toʻldirish mumkin boʻlmaydi.

Ey, bu biroz yurakni qaltiratganday boʻlsada... 😅 oʻsha vaqtda eshitib qolgan gaplarimni eslayman. Chunki bir vaqtlar, „Neftchi“ safida oʻzbekistonlik boʻlmagan bitta oʻyinchi bor edi — Rossiyalik hujumchi „Hozircha eʼtiborsiz“ deb oʻylardim, lekin oʻzining birinchi oʻyini bilan barchamizni hayratda qoldirdi. Oʻsha oʻyinchi — Artem Dzyuba edi. Yaqinlashib borayotgan transferdan oldin, uning toʻp oʻtkazib yuborish koʻrsatkichi va ogʻir harakatlari haqida gaplar tarqaldi. Ammo maydonga qadam qoʻygan zahoti... oʻzini Maydoni boʻylab itarib yurardi, raqiblarni yiqitardi, oʻz jamoasini „ushlab turar“ edi. Oʻsha oʻyindan soʻng uning nomi xotiramizdan chiqib ketdi. Shuning uchun aytaman: baʼzi xorijlik oʻyinchilar mavjud boʻlib qolishi mumkin, ularning koʻrsatkichlari yuqori boʻlsa-da, oʻzlariga xos bir narsa bilan maydonni oʻzlashtiradilar. Ammo bu alohida holat. Qolganlarida esa... yoʻq, yoʻq, ular faqat koʻrsatkichlar bilan ishlashadi. Ruxsiz!

Rostini aytsam, men bir paytlar oʻz koʻzim bilan koʻrganman — Oʻzbekiston chempionatida bir xorijlik himoyachi bor edi, koʻrsatkichlari boʻyicha qattiqqoʻllik bilan yuqori edi, lekin maydondagi harakatlarida oʻziga xosligi yoʻq edi. Yon ochiqcha qoʻyilsin, butun mavsum davomida uning qoʻliga toʻp oʻtganda muxlislar darrov "Erkinovcharoq boʻlsin!" degan qichqirigʻini eshitardim. 😭💸 Koʻrinib turibdiki, koʻrsatkichlar yolgʻon gapirmaydi — lekin agar ular orasida "oʻzbekcha ruh" boʻlmasa, u holda ROI oʻynab tugatiladi. Qisqasi, toʻgʻrisida: agar yangi oʻyinchini olsak, u birinchi navbatda oʻz yuragi bilan oʻynashi kerak, boshqa narsa bilan emas.

Ey, olov bilan boshlayman — avval Dzyubaning Neftchidagi chiqishini eshitdim va menda bittasi qoldi: bu odam maydondagi qiyin vaziyatda ham oʻz jamoasini "ushlab turish"ni bilgan. Dvalishvilining oʻrnini to'ldiruvchi uchun asosiy sarlavha shu: **yurakdagi olov va koʻrsatkichlarga qoʻshilgan qiyshiq burchak kerak**. Mana, shunday boʻldi: soʻnggi vaqtda xorijlik hujumchi bilan oʻynaganimda ko'rganman — koʻrsatkichi yuqori, lekin u oʻzini qoʻriqlovchi kabi tutardi. Bir marta bosim ostida toʻpni yoʻqotib qoʻyganda, umuman salbiy odat bilan bogʻlab ketdim. Xullas, ROI oʻrniga koʻrsatkichdan koʻra — yurakdan oʻtadigan "quvvat"ni izlash kerak. Chunki oʻzgaruvchan hislar boʻlmaguncha, yangi oʻyinchi faqatgina raqam boʻlib qoladi. 🔥 Va yana bir narsa: koʻpincha xorijlik oʻyinchilar koʻrsatkichlarini yuqori koʻrsatadilar, lekin ularni hayajonga soladigan narsa yoʻq — Dvalishvili kabi oʻziga xoslikka ega emaslar. Shu bois aytaman: agar biz koʻrsatkichlarga oʻtirmay, oʻzgaruvchan hislar bilan yuradigan oʻyinchini topa olsak, u holda ROIni hamda ruhiy madaniyatni saqlab qolamiz. Bir savol qoladi: nega oʻz chimizdan shunday odamlarni topolmayapmiz? Agar Neftchi yoki Paxtakor akademiyasida bunday "olovli" oʻyinchi boʻlsa, u holda bu masala oʻz-oʻzidan hal boʻladi.

Yana Erkinovcha qichqirigʻini eshitdimmi, qoʻlimni choynagimdan olib, yuragimga tutardim. 😭🔥 Mana, shunday boʻladi — koʻrsatkichlar yuqori boʻlsa ham, agar maydonda bittagina "mana shu joy mening, boshqalar uning" degan ruh boʻlmasa, u odam faqat raqam boʻladi. Savolim: bizning akademiyalarimizda qandaydir Erkinov, Qodirov, Doʻstov kabi nomlar nega yoʻq? Avlod almashinuvida bir-ikkiyil kuzatib, toʻpni koʻkragiga tortib oluvchi chaqaloq chiqmagunicha "Erkinov yoʻq" deb yigʻlab oʻtirmasligimiz kerakmi? Chunki vaqt oʻtgach, yangi kelgan shahzoda koʻkragiga toʻpni tortib olganda, uning oʻzini yoʻqotmay, maydon boʻylab olov bilan yugurishini koʻrganimizda — shu zahoti tushunamiz: bu endi bizniki! 🧐🤣

Ochig'ini aytaman, Qizilqum1956 aka, to'g'rida-to'g'ri gapirsam menga ham shu gapingdan o'tib ketdi! Bir vaqtlar Qarshinga borgan edim, safarda bitta oʻyinchi bor edi — koʻrsatkichlari yaxshi boʻlsa-da, orqasida yurak boʻlmagani uchun hisob shunchaki boʻsh "kostrik"dek tuyulardi. Yana biriga oʻz vaqtida shunday boʻlajak ROIni koʻraman — Dzyuba misolidagi kabi qolardi: koʻrsatkichda oʻtardi, lekin oʻz jamoasini koʻtarishga qodir emas edi. Qizilqumda boʻlganda yurak bilan oʻynaydigan odamlar koʻzga tashlansa yaxshi boʻlardi! Aytishingdek, koʻrsatkichlar yaxshi, lekin oʻz chimizdan chiqsa — boʻshliqni toʻldiruvchi "olovli" dushanchani koʻrganimda endi ROIni toʻliqroq his qilaman. Savolim shu: akademiyalarimizda bunday yigitlar nega yoʻq? 🔥