Kolbi Kovington bilan bugun tushlik qilish: oʻz qoʻlimiz bilan tarix yozamiz
o'shanda o'zim yetmishinchi yillarning oxirlarida edi, Qarshi shahridagi kichik bir stadionda birinchi marta "Kolbi Kovington"ni kiygan yigitni ko'rganman. mayli, shunday sochlari bilan, o'zimcha qilib aytganda, o'sha paytdagi har bir o'zbek futbolchisi singari — kelajakni o'zi bilan olib kelayotgandek tuyulardi. stendning yuqori qatorlaridan uning har bir harakatini kuzatib, "bugunroq yaxshi o'ynasin, yigitcha" degan edim o'zimga. o'sha vaqtlarda men ham futbolni yaxshi ko'rar edim, lekin u bilan keyinchalik bo'lgan muhabbatimni hisobga olganda — bir vaqtning o'zida shunday bo'lardi, deb o'ylamagan edim.
o'shanda o'yin tugagach, stadioni tark etayotganimda bir oz hayajonlanib qolgan edim — chunki yangi yulduz tug'ilayotgan edi, degan taassurot qoldi. qayerdadir vaqt oʻtib, oʻz qoʻlim bilan tarix yozishimiz mumkinligini hali bilmasdim. ammo, asosiy narsa endi boshlanardi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bir oqshom, yozgi issiqda, o'zimdek yigit bilan Tashkentdagi Bosh stadionning orqa tomonidagi kichik qahvaxonalardan birida o'tirardik. "Kolbi Kovington"ning o'yini haqida gaplashmoqchi edik, uni nega mening aqldan ozganidek sevamanligini aytmoqchi edik. Men qahvani ichar, do'stim qonut bilan ovqatlanardi. "E, aka, bu odam oʻz qoʻlim bilan tarix yozayotgandek," dedim men va maydon tomonga qaradim, tunda boshlanadigan o'yinning orzu qilib kelayotgandek edim.
Bolaligimdan tribunada.
O'shanchi kunlarda Tashkent shahridagi bir kichkina kvartalda o'zim bilan do'stlarim birga chempionatni tomosha qilgan edik. "Kolbi Kovington"ning mavsumoldi o'yinida birinchi golli pasini ko'rgan edim — qani, o'shanda ham unga shu qadar qiziqib qolgan edikmi? yoki vaqt o'tgan sari hislarimizning qanchalik kuchayganini endigi kunlar bilan taqqoslabgina anglardik.
O'tmishda qolgan o'yinlarni eslayotganman... tarixni qo'lim bilan yozish mumkinligini hali bilmasdim, lekin aytmoqchimanki — bugun u yerda, sherlar stadioni oldida o'z kiyimim bilan qolgan birinchi g'alabamizdagi qoʻllarimizni koʻrsatib beruvchi suratning kadrini olish osonmas edi. 🔥💪 buni his qilish uchun uni boshdan kechirib chiqishingiz kerak!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'sha vaqtlar va hozirgi kunni solishtirishga o'zingning asosiy omilimdan boshlayman — ehtirosimizdan.
O'sha yillar maydon atroflarida o'zimizdek o'zbek yigitlari bir-biriga "yana bu Kovington o'ynadi, yana bu yigitni ko'rganingmi?" deb suhbatlashar, maydonga qaramasdan unga qarshi o'yinga qiziqar edik. Hozirgi vaqtda esa — chiqin bor, chakalakzorlar bor, ammo o'zbek futboliga bo'lgan sevgimizda ozgina ham pasayish yo'q. Faqatgina yo'l, vaqt va sharoitlar o'zgartiydi. O'sha vaqtlarda o'yinlar avtobuslardagi suhbatlar davom etardi, hozirgi kunda esa maydon atroflari markaziy joyga aylandi — yigitlar, qizlar, oilalar birgalikda kelib, his-tuyg'ularini baham ko'rishmoqdalar.
Asosiy farq — hozirki paytda bizning uchun "Kolbi Kovington" yengilmaydigan qahramon emas, u har birimizning do'sti. O'sha vaqtlarda u yulduz edi, hozirgi vaqtda esa — bizning hayotimizning bir qismi. Uning gollarini eshitish uchun hech qayerga borish kerak emas, uning o'yinlarini televizor oldida oila bilan tomosha qilish imkoniyatimiz bor. Va bu juda katta farq.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘sha noyob kunni hali ham eslayman, Sherlar stadioni oldida yomg‘ir yog‘ayotgan edi. O‘ylaymanki, o‘shanda birinchi marta osmonning o‘zi ham biz uchun yig‘lar edi… Do‘stlarim bilan yonma-yon turib, “Kolbi Kovington”ning formasini kiyganini ko‘rgan edik, yonimdagi bola qo‘lidagi nishonni ko‘tardi: “Bugun tarix yozilmoqda!”. Yuragimning qoqilishi bor edi, o‘shanda bu hislarni tasvirlab bo‘lmasdi.
Qayerdadir vaqt oʻtib, oʻz qoʻlim bilan tarix yozishimiz mumkinligini hali bilmasdim… lekin o‘shanda maydon chetida o‘zimning qo‘limni ko‘tarib turganimni tasavvur qilganman. Bu rasmni olish uchun qanchadir urinishlar qilishdi — kameralar oldida o‘zimni tuta olmadim, ammo yurakdagi sevgi hech qachon o‘chmaydi. 🔥
Do‘stlarimning qo‘llari bilan ko‘tarilgan o‘sha formasiz rasmda o‘shaning izlarini ko‘raman — va hozir o‘sha lazzatni his qilish uchun o‘zim ham shunday qilishim kerak!
Bolaligimdan tribunada.
Rostini aytsam, o'shanda sherlar stadioni oldida yomg'ir ostida turibman — oʻz qoʻlim bilan tarix yozayotganimni sezaman. Boshqa vaqtlarda eshitgan "bugun tarix yozilmoqda" degan iboralarni shu zahoti to'g'ri tushunib olish mumkin edi — qayerdadir vaqt oʻtib tarixni oʻz qoʻlim bilan yozish mumkinligini aytganlar oʻsha paytda gapirmagan edilar. Lekin hozir, boshqa hech narsani bilmay, o'zim ham shunday qilishni xohlayman.
Bugun esa, ha, mayli, qoʻllarimni koʻtarib, olqishlar ostida qolmoqchiman — oʻsha formasiz, chiroyli suratimni olish uchun hech qanday izoh qilmayman, faqat yurakdagi sevgi bilan. Yigitlar, sizlar nima uchun tarix yozish kerakligini hali bilmaysizmi? Chunki ular yoʻqoladi — vaqt, hammasi vaqt… Oʻsha suratingizni olishingiz uchun bugun borishingiz mumkinmi? Yomon narsa emas, balki tarixda qoladigan lazzat olish uchun. 😂🔥
Memlar ham tahlil.
Ochigʻini aytaman, shu "qoʻllarni koʻtarish"ni koʻrib oʻtirganman va oʻz-oʻzidan boylama qoʻllarim bilan futbolka yirtib yuborma oʻxshatdim — bir vaqtning oʻzida geroy ham boʻldim, qoʻriqchi ham. Yigitlar, sizlar nima uchun tarix yozishingiz kerak? Chunki oʻsha suratingizni olib, kuzatganda: "Yoʻq, bu mening qoʻlim emas!" deb qichqirmanglar uchun! 🤣
Bugun o'sha stadionga boramiz, qoʻllarimizni koʻtarib, mayli, keyinroqgi avlodlarga "qoʻlingni koʻtar, birdam boʻling" degan sababni aytib beramiz — fotograf hali ham tushunmayotganicha "Qoʻl koʻtarish — bu notavfiqona oʻyin" deb oʻylab qoladi. 🔥🍿
Davom eting, kelajagi tarix bilan yozib olganlarga!