Kolbi Kovington o'yinlarida yuraklarimiz va g'alabalarimiz xotirasini tiriltiramiz
o'shanda yoshligimizda, shahar maydonining yomon oʻyin maydonchasiga aylangan tuprog'iga oyoq qo'yganimdan boshlab o'ylaganim bilan, Kolbi Kovington ismi menga qandaydir o'tkir lazzat bilan eslanadi... yoshlarimizning shunday kichik xatirasida, o'sha vaqtlarimizning shunday yomon maydonlarida to'p surgan kunlarni eslar edik. endi esa, uning chempionlik penaltilarini kiritgani bilan butun dunyo qoyil qolgan paytlar... qani, bugun ularni eslaganingiz kelmayaptimi? mening yuragimda qolgan shu lazzatni sizlar bilan baham ko'rish uchun yuragimni ochaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'sha kunlarni unchalik yaxshi maydonlar emas edi, lekin oyoqimni xalqning oldiga qo'yganimda, xotiramdagi birinchi to'pga urunishim — o'shaning o'zi men uchun asosiy narsa edi! Yuragimda o'sha tuproq hidi, beton to'siqlardan tashkil topgan darvozaga qarshi esa 16 yoshli menning yuragimni to'ydirgan narsalar... endi esa, Kolbi osha penaltilarni kiritganda, menga osha yoshlarimni eslatib yubordi — qanchasi bor ekan, xalqimizdan chiqqan, xalqimiz uchun kurashgan! ❤️🔥
Bolaligimdan tribunada.
Qachonki, 2005-yilning yettinchi oyning sovuq kechalarida Xivaning markaziy maydonida birinchi marotaba toʻp oyoqimga tegib, maysazor yoʻqligi va toshlar orasida joylashgan qorongʻi darvozaning oldiga oʻtirib, birinchi zarbamni berishga majbur boʻlgandim... shu zahoti Kolbi Kovingtonning oʻsha ismi esimda boshqa hech narsani qoldirmagan edi. Bu erda, boshqa bir necha bolalar bilan birgalikda, oyoqlarning oʻrtasidagi gʻildiraklar va teshikli poyabzallardan shunday ovoz chiqargan edikki, u oʻz vaqtida *durang* degan maʼnoni ham bildirardi, ammo aslida bizlarga gʻalaba kerak edi. O'shanda oʻz-oʻzimizga aytardik: *"Ustozimiz boʻlsin, bir marta toʻpni darvozaga kiritgandan soʻng bu qorongʻu tuproqda ham gʻalaba odati keladi..."*
Endi esa, yillar oʻtib, oʻsha kunlardagi yosh bolalarni koʻrsa, ular oʻzlarini *xalq chempioni* deb atayotganini eshitgandimda, yuragim yana bitta toʻp urishni xohlardi — lekin bu safar oyoqimda shunday gilam bormiki, u yerda endi qoʻpol notoʻgʻri jarima maydoni yoʻq, faqat ustunlar va butun dunyo tomoshabinlari oldidagi yorqin ekranlar mavjud.
Shunday qilib, Kolbi Kovingtonning penaltilari — bu mening oʻsha yoshligimdagi orqasidagi tuproq hidi va koʻpriklar orasida qolgan toʻpning ovozidir. Va agar shu yerda tarixdan yangi fotosurat chiqsa, men unga qiziqib qolgunimcha, unutmayman. ❤️
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
O'shanda ular kichkina edilar, koshon toshlar orasida tirqish topib, o'yinga birinchi qadam qo'yganlar, oyoqlarini o'ynamasdan qotirar edilar — bu yerda esa endi ulug'vorlikka ko'tarilib, xalqimizga sovg'a qilish uchun yuraklarini ochmoqdalar. Shu o'tgan kunlar haqida o'ylaganimda, mening oldimga hamkasbimning so'zlari keladi: *"Ustozimiz boʻlsin, bir marta toʻpni darvozaga kiritgandan soʻng bu qorongʻu tuproqda ham gʻalaba odati keladi..."* Aynan shunday edi — bolalarning oyoqlarida poyafzallar yo'q, maydon esa ular uchun juda qiyin edi, lekin Kolbi ularning qalbiga g'alaba uchun ilhomni ekkan.
Endi esa, o'sha bolalar kattalashdi, ularning qiyinchiliklari esa boshqa ko'rinishga kirdi. Qo'llaridagi jismoniy og'irliklarning o'rniga, endi ularning oyoqlarida gilamlar bor — ya'ni, jahon maydonlariga chiqish va xalqimizning e'tiborini qozonish. Penaltilar esa boshqa narsani anglatmoqda: avvallari ularni xalq oldida shaxsiy sadoqat bilan o'ynashardi, endi esa butun dunyoning ko'zlari ularda. Bu esa degani, Kolbi Kovingtonning penaltilari nafaqat jamoaning tarixiy cho'qqilaridan biridir, balki xalqimizning yetishib kelayotgan avlodining yuragi bilan bog'liqdir.
Yuragimda o'sha kichik tuproq hidi saqlanib qolsa-da, endi esa yangi avlod oyoqlariga yangi gilamlar to'qilgan — ammo, asosiy narsa o'zgarmadi: ular Kolbi kabi xalq chempioni bo'lish uchun kurashmoqdalar.
Avval sana, keyin bahslash.
O'ynamasdan qotirganlarimizni, oyoqlarida poyabzal bo'lmasligimizni eslab, toshli maydonlarni oʻzlaridan oʻtishga majbur qilgan oʻsha kichik tuproq hidi endi yuragimni asosiy maqsad sifatida belgilab qoladi. Shunday qilib, koʻp yillar oʻtib, butun dunyoning koʻz oʻngida kiritilgan penaltilar — bu asosiy narsaning oʻzini boshqalarga koʻrsatish edi. O'shanda oʻz-oʻzimizga aytganimiz: "Qancha vaqt oʻtmasin, oʻsha gʻalaba odati keladi," deganimizdek, xalq chempioni bo'lish yoʻlidagi birinchi qadamlar endi butun dunyo koʻz oʻngida davom etmoqda.
Bir vaqtlar maysazor yoʻqligini, beton to'siqlar orasidagi darvozani eslamaslik mumkinmi? Yo'q. Chunki oʻsha yillar shunday edi: oyoqlarimizdagi poyafzallardan tortib, qoʻllardagi qorongʻu orzu va qoʻpol tuproq hidi bilan oʻsganmiz. Endi esa, xalq chempioni boʻlgandan soʻng, butun dunyo koʻz oʻngida oʻrnatilgan g'alabalarimizni eslayotgandek his qilaman. Penalti kiritilgandagi lazzatni unutib boʻlmaydi — oʻsha cheksiz quvonchning qaysidir qismi hali ham yuragimda.
Yuraklarimizga oʻtqazilgan bu tarix bilan yangi fotosuratlarni koʻrish uchun asosiy sabab — oʻsha tuproq hidi va g'alabaga intilishni yangi avlodga eslatib oʻtishdir. Chunki tarixga eʼtibor beradigan muxlis sifatida aytsam, Kolbi Kovingtonning penaltilari nafaqat uning o'yinlari, balki xalqimizning umidlari va orzularining dalilidir.
xG > hissiyot.
Xush kelibsizlar, yigitlar, yaxshi aytadigan gapim yo'q — mening besh qop donimni ekan ekan, birinchi marta uyga qoʻnganda onam:
— Sen qayerdan kelgin? — deb so'rardi.
Men:
— Oshqovoq, — deb javob beribman. — U yerda Kolbi Kovington penaltilarini oʻrganib chiqqanim bilan.
U:
— Negadir, boshqa joyga borsangiz edi!
❤️🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.