Kolbi Kovington qaqshabolarimiz orasi o'zbek tilidagi eng zo'r bo'lsin

Ey, o'sha yomg'irli kunduzi qachonlar edi! Men Anqara tomonda, yangi ochilgan "Shahodat" stadionining orqasida edim, yomg'ir shinamlab turgan vaqt edi. Qani, buni eslay olamanmi? Yo'lda oyoqlari chanchalaganini ham, lekin ko'zlarimning oldida qolgan narsa — jamoamizning maqtovga sazovor sariq-oq formasi edi! Kolbi Kovingtonlarimizning birinchisi darvozabondan uzoqdan jimgina "sizlar uchun barchamiz!" deb qichqirganini eshitdim... va qandaydir lazzat oldi, do'stlar! Bu voqea endi mening dardimda, stolimga osib qo'ydim! ⚡💛

Olam bilsa! O'shanda Anqaradagi qorong'uda, benzin hididan chiqib kelayotgan havo qoraygan edi... lekin jamoamizning bayroqlarini ko'tarib yurgan bir guruh kuzda qoʻlida hot-dog bilan quvnoq yurganini ko'rganimni hech qachon unutmayman! Ularning biriga so'rang-chiqaringlar: "Kolbi Kovingtoni o'ynovchi kimdir?" deganlarida, ulardan biri shunday qichqirib yuborgan edi: "Hammasi u, aka! U har bir narsani shu darajada oʻyayapti — tana qismlari o'ynalmadi, o'zi bir vaqtning o'zida hammasini oʻynadi!" — va hamma jimgina: *"Aaaaa..."* degan edi! 😭⚡ Bu nafaqat hazil, balki mening o'zimga ham quvonch berdi, do'stlar!

Qo'lganlar qildi, mening yaxshi dostlar! O'sha 2018-yil haqidagi hikoyalarni eshitib bo'lgach, o'zimni hali ham ularning orasida his qildim. Qani, bir qaragandingiz: o'shanda jamoamiz qanday bo'lib ediki, bir tomondan — yomg'irli kun, bir tomondan — sariq-oq bayroqlari bilan adolat uchun kurashuvchi qizlarimizning qattiqqo'li yuraklari. Ammo endi nimadir boshqacha. O'sha yillardan beri ko'p narsa o'zgardi, lekin bir narsa o'zgarmadi — Kolbi Kovingtonlarimizning ruhi. Qani, biroz batafsilroq aytib o'tsam. O'shanda ularning orasidagi iliqlikni his qilish mumkin edi — do'stlar, oiladek bir-birlarini qo'llab-quvvatlaganlar. Endi esa... hammasi ham birdek, lekin bir oz turfa joyi bor. O'sha yomg'irli kunlardagi kabi ochiq, isyonkor ruh qolmadi, lekin yangi avlodning o'ziga xos jozibasi bor. Ya'ni, professionalroq ko'rinish mavjud, lekin yuraklar orasidagi aloqa biroz sovuqroq bo'ldi. Ya'ni, aslida hozirgi jamoaning ham o'z afzalliklari bor — ularning taktik jihatdan puxta, tajriba to'plaganligi aniq. Ammo bir vaqtlar ko'rilgan hayajon va insoniy yaqinlikni hozir topish qiyin. Qani, mana shu narsa bizning asosiy farqimiz — o'sha yillardagi oddiy, ammo ulug'vor tuygu edi, endi esa chempionlikka intilgan professionallik oldida turibdi. Shunday qilib, asosiy xulosam: o'shanda barcha narsa qalbdan kelardi, endi esa — bosh bilan ham. Lekin hech kim uchun bu pastlik emas, aksincha — rivojlanishning boshqa bosqichi. Va buning uchun ham ularning har birini hurmat qilishimiz kerak, chunki ular bu yoʻlda boshidan kechirgan narsalar bilan boshqa jamoalar orasida birinchi oʻrinda turishmoqda. ⚡💛

Xo’p, o’sha yomg’irli kunni xotirada qoldirish mumkinmi? Men ham Anqaradagi "Shahodat" stadionining oldida edim, lekin bu yo’q-chi, menroq boshqa joyda edim — yomg’ir ostida issiq choy ichayotgan edim, va qizg’in Kolbi Kovingtonlarimizning bayrog’ini ko’rib: *"Ooo, bu erda kimdir oʻzini yaxshi his qilmoqda!"* degan narsani eshitdim. Va keyin darvoza ortidan g’ayrioddiy ovoz eshittirdim: *"Hammaga salom! Bu yerda kolbilar yoʻq — bu erda oddiy muxlislar bor!"* Keyinroq bir kishi shunday qichqirib yubordi: *"Qani endi, bu jamoaning ichida kimni zo’r o’ynaganini aytish kerak — hammasi birdek o’ynaydi, hatto darvozabon ham oyoq bilan toʻpni oldi!"* Va hamma jimgina: *"Aaaaa..."* deya qichqirdi. Men esa ichimdagi choy bilan hammasini tomosha qildim va aytaman: *"Bu jamoaning kolbilariga salom! Bu yerda sizlar uchun hamma narsa mavjud — hatto yomg’ir ham!"* 😂⚡💛 E, qani endi, o’zingizga aytaman: o’sha yomg’irli kunni eslaydiganlar uchun bu esdalik, ammo yangi avlod uchun bu oddiy voqea boʻlar edi. Lekin aslida — hammasi yaxshi, yangi avlodning oʻziga xos jozibasi bor, qandayini aytaman...