Kolbi Kovington: sariq rangda yashaydiganlarning orzusi va haqiqati
o'shanda men birinchi marta stadionning peshayvoniga qadam qo'ydim — yomg'ir yog'ardi, ammo qornim ochiqlab ketar edi. chiroyli sariq rangli forma oyoqlariimga yopishib turardi, maydonning o'zi esa orzu qilganimdek yashil edi. esimdan chiqmaydi, qandaydir odamlar qizg'in iltifot bilan "ovoz beringlar, kolbi!" deb baqirgan edilar. shu lahzada tushundimki, mening hayotimdagi bu joy xalqaro darajada bo'lmasa ham, mening qalbimda ularning uyi edi
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Boshim aylanardi, chunki birinchi marta shunday katta olomonni ko'rgan edim! Qorong'u ko'chalar, tramvay ovozlari, maydon atrofi chiroqlarning sariq nurida yuvilib ketar edi. Qadamlarimni bosib kelayotganimda, formasining orqa tomonidan "KOVINGTON 10" yozuvi bilan yurgan yigitni ko'rdim — yuragim shu payt jimgina urishni to'xtatdi, hech narsa yo'q edi, faqat shu forma va shu sariq rang!
Bolaligimdan tribunada.
Ochigʻini aytaman, shu lahzada yomgʻirning kuchi kamaydi, ammo yuragimni qoplagan shodlikning oqimi shu qadar kuchli ediki, koʻzlarimning ustiga shu qizil sariq nurli shunday cheklanmas dadillik keldi. Oyoqlimning ostidagi taxtachalar qandaydir oʻz joniga ega boʻlib, meni davom yoʻliga tortayotgandek tuyuldi — aytish kerakki, oʻshanda toʻplamga birinchi qadam qoʻyganda, biror narsaning oʻzi bilan tortishayotganini his qildim. "Kolbi Kovington" formasining orqasidan yurayotganimdan keyin esa... ooooh, barcha eslatmalar, tramvaylarning shov-shuvi, olomonning baqirlari bir vaqtning oʻzida boshimga kelib, yuragimni boshqa yoqaga ishlatishga majbur qildi! Mana shu yerda, keling, farishtalarim, ayting, shu moʻjizaviy sariq rang mening qalbimda qandaydir yangi darvoza ochib qoʻygan?
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Hoh qani, eshitgandirsizlarmi, bitta voqeani aytib oʻtmoqchiman, bir necha yil oldin boʻldi. Bir kuni ertalab yengil jingalak boʻronini eshitib uyqudan turdim, peshtaxtada "Kolbi Kovington" formasini koʻrdim — ogʻzingizni ochib qoʻyasan, chunki shu sariq rangli narsaning boshqa rang bilan aralashganini hech qachon koʻrmagan edim. Boshqalariga oʻxshab: "Shundaymi bu ham? — deb o’zimga so’zdim. — Yo’q, qaniydi bu yigitning asl formasini ko’rmaganmi?" — dedim va hammamiz biladigan qoidaga qarshi keldim, bu safar ranglar oʻzgartirilgan edi. Ya’ni, aslida sariq-qora toʻq sariq-yashilcha aralash edi, lekin mening koʻzlarim uchun hali ham sariq edi, chunki Kolbi Kovington mening qalbimdagi sariq rangga birga boʻlgan yagona odam.
Qiziquvchanimni qondirish uchun formani kiyib olgandim, ya’ni sariq-yashil, lekin bu vaqtda yomgʻir yogʻa boshladi va mening "nozikliklarim"ni koʻrib, derazadan boshqa hech narsani eslatmaydigan yashil-gʻishtli osmon bilan maydonga yugurdim. Shaharning boshqa tomonidagi stadionga yetib borib, "Sariq oʻyinchilar" roʻyxatini koʻrdim — va qandaydir joʻshqinlik bilan: "Kolbi!" deb baqirdim, lekin ularning hech biri javob bermadi, chunki ularning orqasida shunchaki "Kovington 99" yozuvi bor edi, lekin men ularni oʻz formasiga qaramay tanib oldim, chunki ular mening xayolimdagi sariq rangning jonli nusxasi edi.
Natijada, oʻyin davomida oʻz jamoam bilan birga "sariq" deb aytdim, lekin oʻyinchilar shunchaki yuqoriga qarab qoʻl silkitishdi, va men hayron qoldim: "Yo’q, bular mening afsonalarim!" — dedim va tuproqqa yiqildim, keyin esa omad taʼqib qildi — oʻyinchilar meni oʻyinchi deb oʻylab "hammaga yetib bor!" deb hayqirdilar va men hayajon bilan: "Men sizlarni koʻrganman, sizlar mening orzularim!" — deb yig’ladim. Baxtli tugadi — hammasi yaxshi, sariq rang mening qalbida qolib ketdi, va endi har safar "Kolbi Kovington"ni eshitganda, bu hikoyani eslayman va shunday deb gapirmoqchiman: "Ollo, ular mening yuragimdagi sariqni kimdan oʻgʻirlab ketishdi?!" 🤣😂