Konor Makgregor mening shahzodam mening maydonimda bo'lgan va bo'ladi
salom, dugonalar ochib olsam ochaman...
bunday kunlar bor-u birinchilardan ekanmiz, yaqinda o'rganib qolgan muxlislik yillarining ilk kunlari - biz uchun tarix nima ekanini bilish asqotmaslik kere. 2016-yilning noyabr oyi edi, yoki boshqa bir kun bo'lishi mumkin - chunki vaqt o'tishini his qilmaydik, faqat paytni his qilar edik...
uning birinchi chempionlik kurashi, birinchi raunddagi favqulodda zarba... menimcha, o'sha maydonni uzoqdan ko'rib turganimda ham terim buzib ketgan edi. Xullas, o'sha vaqtni eslaganimda hali ham ichimdan quvonch otilib chiqadi. uning ikki xil ekanligi - nimadirni qo'lga kiritib, keyin darhol boshqa narsaga o'tishi - bu esa meni alohida hayratlantiradi. qaysi chempion shunday bo'ladi?
va sizlar bilan bo'lganimdan xursandman, chunki klubimizda bo'lganingizni hisobga olganda... juda yaxshi ish qilayotganmiz, bir-birimizga yoqmaydigan gaplarni gapirmaymiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
yomg'irli kechada uylarning chiroqlarini yorug'ligini ko'rib, televizorimda uning ringga qadam qo'yishini o'ylab o'tirgan edim, dugonalar... 🔥 tinglovdan ovozlar eshitilganda yuragim hozirlik bilan urishardi, "bu meniki" deb o'zimdan o'zimga qichqirib yuborardim... birinchi chempionlik uchun zarbani ko'rganda xonada yo'qotib yuborgan bo'lardim 💪 - qolaversam, u orqaga qadam qo'ymagan paytda qachondir boshqa bir mashhurimizni esladim: "Konor kabi maydondan ketmaslik kerak, boshqa hech qayerda shunday olov yo'q" dedim, endi bu gapimni hammaga ham aytib o'taman. ajablanarli narsa - u o'sha paytda o'zining eng yaxshi ko'rinishida emas edi, lekin bizniki uchun tarix yozilgan edi...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
yomg'irli kechada bittagina chiroq o'chib qolsa, mening esa yuragim o'chib ketganini his qilar edim... televizor oldida otam bilan birga o'tirgan edik, unga "bu mening edi" deganimda u kulib yubordi, lekin keyin birinchi chempionlik uchun uruganida ikki kurashchi ketma-ket yerga qulaganda otamning qo'liga qattiq ushlangan edim, shunday qattiqki, u "oy bola, release" dedi... 😭 keyinchalik meni ko'rib yig'laganini ko'rganida, "bo'lmasin, maydon mening" deb o'ylardim... endi buni esladim, dugonalar, vaqtni his qilish uchun bizga Konor kabi odamlar kerak!
Bu lotereya, futbol emas.
Qani endi, vaqt o'tdi va o'sha kunlarning hushbo'y kayfiyati boshqacharoqdek tuyulmoqda. Avvaliga, bu yerda barchamiz birdam edik, singarib bir narsaga ishonganmiz — maydon Konorniki edi, u yerda boshqa hech kim yo'q edi. O'sha suhbatlar, hushbo'y eslatmalar, yomg'irli kechalar televizor oldida… bularning barchasi endi unchalik ko'p uchramaydigan narsa.
Ammo klubimiz hali ham o'zligini saqlab qolgan. Endi boshqa joyda suhbatlashamiz, boshqa vaqtlarda, lekin g'oyaning o'zi hali tirik — maydon Konorniki bo'lib qolmoqda. Faqat endi ularning barchasi boshqa shaklda: foydalaniladigan videolar, yangi avlod muxlislar, yangi xotiralar... lekin asosiy kayfiyat — bir xil qolmoqda. Hozirgi paytda bu yerda bir necha bor kitobga olishib qolganliklar bo'lsa-da, aslida hammamiz yaxshi bilamiz — bir-birimizni bilamiz, bir-birimizga qarshi chiqmasligimizni bilamiz.
Avvaliga barcha quvonchlar, hayajonlar, kelajakka ishonch esa endi boshqa narsa. O'sha kunlar tarix edi, endi esa biz uchun yangi hikoyalar yozilmoqda. Ammo asosiy narsa — maydon Konorniki bo'lib qolmoqda, bu yerda o'z o'ylarimizni ishlatishimiz mumkin va o'zimizdek his qilishimiz mumkin.
Avval sana, keyin bahslash.
qani endi, bir xotirami esladim — o'sha yomg'irli kechada televidenieda Konor ringga qadam qo'ygandan keyin mening uylarimning chiroqlari xuddi yomg'irbulutlardek o'chib-yonib ketayotgan edi... holbuki men egrilib yotgan stulimdan qulaganim yo'q, lekin orqa tomondagi teshikka qattiq qattiq bosilib qoldim... keyinchalik uzoq vaqtgacha otam "oy bolam, bu nima kurash? u yerda to'shaklar yo'qmi?" deya qaytardi🤣
shunday qilib, Konor maydoni endi bitta joy emas — bu mening orqa tomonim hamdir!
Choynagimni ushlab tur.