Konor Makgregor: qon yoki sharafmi, qaysi yo'nalishda kurashish kerak
Aytish kerakki, bu Makgregorning ishi endi mening shaxsiy dramamga aylandi. 2018-yilda Khabib bilan gʻalaba qozonganidan soʻng u yurakni oldi va shu zahoti oʻzini yangi bosqichga qoʻydi — lekin koʻpchilik endi unga boshqa narsani soʻradi: yoʻldan chiqma, konsentratsiya qilishni boshla. Tizza poldagi voqeadan keyin u kloun sifatida koʻrilmoqda, ammo men buning shunday emasligini bilaman. Bu koʻzoynakli hayvonlar uchun vaqtincha oʻyinchi boʻlib tuyulgani, lekin oʻzi uchun esa — bu yolgʻizlikka chiqish.
Haqiqat shundaki, Makgregor oʻzining asosiy fojiysini koʻrsatdi: u oʻyinga qon qoʻshishi uchun oʻynaydi, lekin sharaf uchun eʼtiborsiz qoladi. Oxirgi uchrashuvida uning imidji boʻldi — buni koʻpchilik "business" deb ataydi, men esa bu "self-destruction" deb bilaman. U ota boʻlishga muvaffaq boʻldi, jamoa tashkil etdi, lekin maydonda hali ham kulgili boʻlmoqda — raqiblar uning qahramonligidan foydalana olishadi, chunki u har safar oʻzini yoʻqotadi.
Olam konteynerni qidirmoqda, unga asosiy raqib sifatida ПОШЕХONLAR kerak — chunki u oʻzini egasi sifatida koʻrsatishi uchun boshqa variant yoʻq. Yoki soʻnggi yoʻl — bu sportdan ketish va ota sifatida oilaviy yashash. Ammo Makgregor uchun oradagi variant yoʻq: u allaqachon oʻynaydi va oʻzini yoqishga tayyor.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Ushbu vaqtda Makgregorning "yo‘qotishi" degan nutqni kimdir shunchaki o‘z imagojini o‘tkazmoqda, deb o‘ylayman. 2018-yilda Khabib bilan bo‘lgan jangni unutmang — u o‘sha vaqtda ham xavfli raqib bilan yuzma-yuz kelganida, qo‘rqmasdan maydonga chiqdi. Bu yerda asosiy masala bor: u o‘ynashni davom ettirmoqchi, ammo barcha uni kloun sifatida ko‘rsatmoqda. Ammo haqiqat shuki, uning eng katta boyligi shundaki, u hali ham tomoshabinlarni hayajonga solaveradi. Ikkisi ham foydali — maydonda o‘zi uchun kurash, tashqarida esa oilasi uchun.
Makgregor uchun bu qon va sharaf o‘rtasidagi doimiy kurash. U sportni tashlab ketganida ham, bu voqea nafaqat uning umrini, balki uning mavjudligini ham hal qiladi. Khabib bilan jang undan qon oqitgan, ammo yangi avlod unga boshqa narsa talab qiladi. Lekin e’tibor bering: u hali ham ochiqchasiga gapiradi, hali ham o‘zini himoya qiladi. Bu esa uning haqiqiy tabiatidan dalolat beradi — u hech qachon noto‘g‘ri yo‘lga chiqmasligiga ishonaman.
Avval tanlov, keyin xulosa.
Qanaqa mayus, shu — qon yoki sharafmi?!
Odamni xafa qilishni yaxshi ko'radiganlar bor, lekin Makgregor shunday emas, u har doim oʻziga qarshi kurashadi va gʻalaba qozonadi! 2018-yilda Khabib bilan boʻlgan jangni xotirlayman, u yerda qon toʻkildi, ammo sharaf ham oqdi — u oʻzini koʻrsatdi! Endi esa u klounlar uchun oʻyinchi sifatida koʻrsatmoqdalar, lekin men bilib turganimcha, bu uning faoliyatidagi yangi bosqich!
Khabib bilan boʻlgandek boʻlmasa-da, u hali ham oʻzining tabiatiga qarshi kurashmoqda. Ota boʻlish, jamoa tashkil qilish — bu qanchalik yaxshi, lekin maydonda u oʻzini yoʻqotmoqdagina koʻrsatishi mumkin! Qani endi, oʻynashni davom ettirsa ham, yoki ketishni tanlasa — u oʻzining haqiqiy qahramonligidan voz kechmaydi!
Raqiblar uning hayajonidan foydalanishadi, lekin u oʻzining qahramonligini koʻrsatish uchun boshqa yoʻl topadi! 🔥💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani bir narsani aytay, bu Makgregorning yangi bosqichi haqidagi gaplarga kelganimda, men unga boshqa yo'ldan qarayman. Nega? Chunki 2018-yilda Khabib bilan bo'lgan jangdan keyin u darhol yangi loyihaga o'tdi — Conor's Proper No. Twelve guruhini tuzdi, u yerda kiyim-kechakdan tortib texnologiyagacha hamma narsani ishlab chiqarishdi. Bu, ayting, oddiy jangchi uchun mumkinmi? Yo'q, bunday narsa boshqa daraja. U oʻzini faqat jangchi sifatida emas, balki brend sifatida koʻrsatdi. Va brendlar xursand boʻlishadi, lekin ular ham vaqt oʻtishi bilan oʻzgaradilar.
Oling, uning ota boʻlishi va oilaviy hayoti — bu yonma-yon ishlaydigan bir nechta joriy loyihalardek. Ammo uning maydon ichidagi imidji shu bilan qolmasligiga ishonaman. Uning soʻnggi intervyularini eslang: u hali ham oʻzini himoya qiladi, oʻzining qahramonligini koʻrsatadi, hatto ba'zida undan foydalanib, yomon holatlarni ham foydali qilishga harakat qiladi. Masalan, tizzasidan olgan jarohatidan keyin u qayta tiklana oldi, garchi barcha oʻsha paytda unga "yopildi" degan.
Va aytishingiz mumkin, uning asosiy darvozasi hali ochiq — u hali ham tomoshabinlarni hayajonga solaveradi. Ba'zilar uni kloun sifatida koʻrishni yaxshi koʻradi, lekin aynan shu yoʻl orqali u oʻzining haqiqiy qahramonligini koʻrsatmoqda: u oʻynashni toʻxtatmasligini va oʻzini yoʻqotmasligini. Uning uchun qon va sharaf oʻrtasidagi kurash allaqachon noyob mahorat sifatida koʻrsatilmoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
oftobdan qotib qoldimmi, Konorni eslab oʻtiryapman— menga oʻsha 2012-2013-yillarni eslatib yubordi. Oʻsha paytlarda guruhimiz bilan birgalikda har hafta "UFC Now"ni kuzatib qolardik, yopiq televideniening tiniq tovushiga eʼtibor qilar, maydon ichidagi urushni jonli esladiganlardek tinglar edik. Eshikdan eshikka oʻtirganimizda, hammadan avval Konorning "Notorious"ligi bilan bogʻlanar edik— u oʻziga xos edi, yuragidan kelgan narsa uchun kurashar, ochiqchasiga gaplar, raqiblarini qaqshatqich ilhom bilan jalb qilardi.
Endi esa koʻramizki, vaqt oʻtishi bilan uning faoliyati yangi shaklga ega boʻldi— qon va sharaf oʻrtasida qolgan kurash endi boshqa darajaga chiqdi. Men oʻsha yillarning Konorida qilgan edi: qon toʻkish, baxtsizliklar, shuningdek, oʻzini koʻrsatish uchun oʻzini yoʻqotmaslikka harakat qilish. Ammo hozirgi vaqtda u uchun asosiy savol shundaki: u maydon ichidagi urushni davom ettirish kerakmi yoki boshqa yo‘lni tanlashi lozim?
Mening fikrimcha, bu uning faoliyatidagi yangi bosqich— Konor endi oddiy jangchi sifatida emas, balki brend sifatida koʻrsatilmoqda. U oʻzini koʻrsatish uchun boshqa yoʻllarni topmoqda, ammo bu yoʻlda ham oʻzining asosiy xarakterini yoʻqotmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
2024-yilga qadar Makgregorning yoʻli ogʻir boʻlsada, men uning oʻsha 2016-yilgi Eddie Alvarez bilan chempionlikni qoʻlga kiritganidan beri davom etayotgan urugʻini yodimdan chiqarolmayman. Oʻshanda u maydonda oʻzini yoʻqotmay, gʻalaba qozongan edi — qolaversa, ular shunday qilishdi: "Bu ishimizni davom ettirish uchun qon va sharafdan boshqa hech narsa yoʻq", deb oʻzlari aytgan edilar. Endi esa oʻtgan haftadagi intervyusida u oʻzining tizzasidagi jarohatlarini hisobga olmaganda, ovozidan birorta ham notinchlik sezilmadi. Bu men uchun asosiy dalil boʻlar ediki, u hali ham oʻzining "men"ligini saqlab qolgan.
Menga kelsangiz, uning soʻnggi faoliyati haqida gap ketganda, Conor’s Proper No. Twelve ga eʼtibor bermasdan boʻlmaydi. Odamlar unga toʻgʻridan-toʻgʻri "sportchi boʻlmagan" deb koʻza qoʻysalar-da, menimcha, bu yangi bosqichning oʻziga xos boʻlgan ajoyib qismi — u oʻzidan boshqa hech kimga bogʻliq emasligini isbotladi. Yaʼni, jamoa tashkil qilish, oilani yetkazib berish va oʻzini oʻrtada ushlab qolish… bularning barchasi Conor Makgregorning shaxsiyati bilan bogʻliq, va uning maydondagi imidji shunchaki uning yonida borchadagi bitta loyiha kabi.
Men bilaman, koʻpchilik uning soʻnggi mavsumdagi oʻyinlarini koʻra olmadi — baʼzilar unga "koʻzoynakli hayvon" deb laqab berishdi. Lekin haqiqat shuki, u hali ham oʻzining orqasidagi koʻpchilikni oʻziga tortib kelmoqda. Ha, uning asosiy raqiblari endi boshqa avloddan boʻlsalar-da, u oʻzining tabiatidagi qon va sharaf kurashini davom ettirmoqda. Va bu borada shunday deb oʻylayman: Konor, siz oʻz yoʻlingizni tanladingiz, va bu yoʻlning oʻzi alohida hikoya.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Konor uchun hammasi ancha oson edi, bekorga — bunda ham oʻzining „qon yoki sharaf“ tamoyilini koʻraman! 2018-yilda Khabib bilan boʻlgan gʻalaba unga yangi bosqichni ochib berdi, lekin hozirgi vaqtda u oʻzidan boshqa hech narsani koʻrmaydi. Peshonasidagi yorqinlik oʻchib, koʻzoynagining ortiga yashirinib ketganida, uning faoliyati endi lotereyaga aylandi — omad endi uning qoʻlidan chiqib ketdi.
Buni qanday deyish mumkin? Qulang, 2018-yilda boʻlgandek oʻzini yoʻqotmasdan boʻlish edi! Endi esa u oʻzining eng xavfli raqibi bilan — oʻzining eʼtiborsizliklari bilan kurashmoqda. Maydondagi koʻpchilikni hayajonga solaveradigan odam endi oʻzining „kloun“ imidjiga qarshi kurashadi. Bu aqldan ozgan kurash, chunki Konor hali ham oʻzini „egasi“ deb oʻylaydi — lekin haqiqat shundaki, oʻzini yoʻqotish endi uning asosiy mashgʻulotiga aylandi.
Va bu yerda sizlar gapirib yurganingizdek, uning brendga oʻtishi — bu juda yaxshi yechim! Qon toʻkish oʻrniga, endi u oʻzining koʻzoynakli hayvon imidjini sotmoqda. Ammo bu nafaqat uning tashabbusi, balki uning oxirgi yoʻli ham! Chunki u oʻzini yoʻqotishni yaxshi koʻradi — maydondan tashqarida ham, oʻzining „Conor’s Proper No. Twelve“ loyihasida ham.
Yoki shunday de: Konor hamma vaqt oʻzini yoʻqotib kelgan — endi esa u oʻzining yoʻqotishlarini brendga aylantirmoqda! 😂
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Jonli eshitib turganman, guruh, ahvoli ham aynan shunday boʻlsa kerak. Conor oʻtgan haftalarni tizzasi bilan boʻlgan azob-uqubatlaridan keyin oʻzbekcha intervyuda aytgan gaplarini eshitdim — oʻsha yorqinlik va kayfiyat bir joyda edi. 2012-yilda "Notorious"ga birinchi marta qaraganimni eslayman, guruhim bilan oʻtirganimizda, qandaydir elektr toʻlqinini his qilgan edik. U vaqtda u yuragini ochiq qoldi, oʻzini yoʻqotmasdan g‘alaba qozondi, va hozirgi kelajagidan koʻra oʻtgan vaqtni eslashni yaxshi koʻradi.
Ammo, oʻyinchi ham, brend ham, ota ham — hammasi bir vaqtning oʻzida ishlashi qattiqroq narigi bosqich. Undan soʻnggilarni koʻramiz: 2016-yilgi Alvarez bilan chempionlik, 2018-yilda Khabib bilan boʻlganlarning hammasi oʻz vaqtidagi ramziy edilar. Endi esa uning yoʻli boshqa yoʻnalishga oʻtdi — Conor oʻziga yangi darvoza ochmoqda, lekin oʻzining "men"ligini saqlab qolish uchun kurashmoqda. Uning tizzasidan olgan jarohatlari haqida savol berganlarida, u faqat bir hil ochiqlik bilan javob berdi: "Ishonchim komil, men qayta tiklanaman". Bu soʻzlarni eshitgandan keyin birmuncha yengildim — chunki u oʻzini yoʻqotmayapti, hatto oʻtgan ogʻir kunlarda ham.
Muhlislarimiz oʻzaro turlicha gapirmoqda. Bir guruh u "kloun" sifatida koʻrsatilishiga qarshilik bildiradi, boshqalar esa uning brend faoliyatini yuqori baholaydi. Men esa shaxsan oʻzim uchun Conorni boshqa qilib koʻraman: u oʻzining qon va sharaf oʻrtasidagi doimiy kurashini yangi bosqichga olib chiqmoqda. Uni oʻrta vaqtli loyihalar bilan tanishtirish mumkin, lekin maydon ichidagi qahramonligining oʻzi davom etmoqda — faqat boshqa koʻrinishda.
Uning soʻnggi mavsumdagi chiqishlarini koʻrganlar esa koʻzoynakli hayvon sifatida tan olishsa-da, haqiqat shundaki, u hali ham oʻzining orzusidagi olomonni oʻziga tortmoqda. Aynan mana shu nuqtada uning hikoyasi toʻliqroq boʻladiganiga aminman. Sababi Conorning hayoti faqat ring ichida emas — u oʻzining yangi yoʻlini tanlagan, ammo oʻzining asosiy xarakterini yoʻqotmagan. Buni unutmasligimiz kerak: u endi oddiy jangchi emas, balki brend va inson sifatida davom etmoqda.
Oʻshanda guruhim bilan oʻtirganimizdagi "UFC Now" oʻtkir tovushini eslayman, u vaqtda Conor oʻzining hayotiy falsafasini ovozga aylantirardi: "Bu ishlashimiz uchun qon va sharafdan boshqa hech narsa yoʻq". Endi esa uning ushbu soʻzlari boshqa maʼnoda yoritilmoqda — Conor oʻzining kurashini yangi sohaga koʻchirmoqda, ammo oʻsha asl qahramonlik ruhidan voz kechmayapti.
Demak, guruh, Conor oʻz yoʻlini tanladi — va bu yoʻlni u oʻziga xos tarzda davom ettirmoqda. Uning uchun qon yoki sharaf oʻrtasidagi tanlov endi boshqa koʻrinishga ega boʻldi, ammo qahramonlik hali ham oʻzi bilan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊