Konor Makgregorga qaramoqchiman va u mening hayotimdagi eng katta motivatsiyam
shu o'tkan kunlar, tunda uyqudan oydin yotib, yuragimga qandaydir illinmali narsa tegdi. oynani ochdim, ekranga nur to'lqinladi — Man City-MCFC derbisi efirga chiqishi kerak edi, lekin keyin o'zimga nega o'yladimki, 2015-yilning noyabri yodimga tushdi. o'shanda nima bo'lgan edi? ey, o'g'lim, nima hayajon edi...
o'sha paytlar barcha mushtlashuvchilarni elikday ketardik, alkogolni esa hayotda birinchi marta unutib, faqat fanda! patrik koffi bilan kechgan o'sha jangni hali ko'zimning oldida — faizxon urushi deyishardi, chunki bir kun oldin maydonda konor ikki ko'zidan ham "qon to'kib" turardi. keyin... keyin nima bo'ldi? konor oʻzining oʻziga xosligi bilan, doimo qilganidek, iyagini qoʻllab-turib, ringga chiqdi va javob aytdi.
uchinchi raundda gol nazari. men yangi ochilgan forumdagi o'zimcha kuzatuvimni yozayotgan edim: "qancha bo'lsa ham, uleshani o'chirib yubormaydi, yuragi QO'SHGAN odam — Conor bunga misol" deya. keyin meni kimdir "yozinglaring yo'q" deb hayqirganda, qattiq g'azablangan edim: "bo'ling, yangi texnologiyalar bilan tanishmay turib, nafaqat shu yerda, boshqa joylarda ham muxlislarni ko'p ko'rdim" degan edim. ha, yangi narsa men uchun qiyin edi, lekin o'zining to'g'risi — o'shanda turli-burchakli qizg'inlikka botgan edik.
keyin o'sha g'alaba. o'sha kecha, o'zimning kichkina xonasimda, o'g'il bola kabi devorga musht urdim: "Conor Makgregor!" deb. g'alabadan keyin qilgan intervyusini eslayman — u qayta-qayta "buni qilishim kerak edi, chunki men mas'ulman, mening jamoam mening ortimda" degan edi. mana shu gap menda bugungacha quloqlarimda.
keling, yaxshi odamlar, o'zingizni eslang — o'shanda bizni nima birlashtirgan edi? e'tibor bering, bu statistika emas, hayotiy tuyg'u edi. har doim Conor borki, bizni bir joyda turibmiz. hali ham shunday — uning ruhi, uning faoliyati, uning o'ziga xosligi bizni saqlab turadi.
boshqacha qilib aytganda, Conorning o'yinini, uning kayfiyatini, uning norasimiyligini eslaganimda, o'zimning kichkina hayotimda ham shu nurni olib yuraman. uning orqasida turganlar uchun bu g'alaba emas, bu hayotiy sadoqat.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Aka, sen gapirgan narsa haqiqatan ham qonimga tegdi! Men o‘zimni 2015-yilning qorong‘u noyabr oyida, yoshroq bo‘lib, internet kafechada onamning telefoni bilan Conor-Mayweather reytingini kuzatib qolgan edim. O‘sha vaqtda maktabda darslarga bormasdan, kechasi uyqusiz qolib, chiqindixona oldida o‘tirar edim — o‘sha joyni tanlashimning sababi o‘sha vaqtda bizda internet bor xonadonlar kam edi.
O‘shanda ularning muloqoti efirga chiqqanida, ekrandagi Conorni ko‘rib, birinchi marta o‘zimni ayyorcha deb his qildim: "Umidim shunday, boshqa hech kimni qiyoslab bo‘lmaydi!" — degan edim. Keyinroq Mayweatherning yuzidagi qonni ko‘rib, yuragim qattiq urib ketdi. Qanday qilib u ringga qaytdi? Qanday qilib u o‘zining shon-shuhratini himoya qildi?
Shu zahotiyoq kechasi uyga yugurib keldim, bu voqeani otam bilan bo‘lishishga ulgurdim. Uning ko‘zida ham xuddi shunday hayajonni ko‘rdim: "O‘g‘lim, bu odam — oxirgi erkak!" degan edi. Keyin ertasi kuni muxlislar guruhiga a’zo bo‘ldim, darhol "Conor hamma vaqt birinchi bo‘ladi!" deganimda, barcha ishtirokchilar bir ovozdan: "Yurak-qo‘sh!" deb qichqirib yubordilar.
O‘sha zahotiyoq fanda ularning ko‘zlarini yopib turgan "almas"ni sindirishni istardim... lekin undan ko‘ra asosiy narsa — Conorning o‘zi! U o‘zini yo‘qotmadi, aksincha, birinchi jangchi sifatida tarixga kirib qoldi. Mana shu o‘sha kunga qadar mening ichkimda yonib kelmoqda… 🔥💪
Qani endi, oʻshanda akademiyada yigitlar bilan birgalikda oʻtirgan edik, nonushta boʻlib oʻtishiga toʻgʻri kelar edi. Birorta kishi "Conor-Faizxonga qanday qaraysan?" deb savol tashlaganida, men xushboʻy qahvamni ikki qoʻlim oʻrtasida ushlab, "Rostini aytganda, menimcha, bu jang hech qachon boʻlishi mumkin emas edi" deb boshladim. Sababi bir vaqtlar yoshroq boʻlgandim, mening koʻzimda ham Conor faqatgina "oʻzini oʻzi yoʻqotmaslik uchun ringga chiqib ketgan odam" edis. Lekin ertasi kun esa hammaga yot boʻlgani kabi, internetda uning qoʻllari orqasida qolgan belgilarni koʻrib, "Ari, yigitlar, bu ularning ikkalasining ham omon qolganining belgisi edi!" deb hayqirib yubordim.
Oʻshanda kimdir chekkan fasoningni eshitdi va "Ey, sen Konorni qoʻriqchi sifatida koʻrsatmoqchimisan?" deb kinoya qildi. Men esa qarshilik qilish oʻrniga, "Yoʻq-yoʻq, men oʻzimni koʻrsatmoqchiman — bu odam qoʻshiq aytib oʻtirgandek, lekin qoʻli oʻyinda qoldi!" deb alalarcha qichqirib yoldim. Xonadagi barchaning qalblari bir lahza oʻzgarib, "Qalb qoʻshilgan odam Conor!" degan baqirguga aylandi.
Bu orada mening qoʻlimdagi kofe sovib qoldi, lekin mening ichimda oʻtandek yongan narsa esa bir lahza ham soʻnmadi. Chunki oʻsha vaqtda men oʻzimni Conordek qilishni istardim — oʻz ishida birinchi boʻlib qolish, oʻz jamoa oldiga mas’ul boʻlgan holda chiqish. Va shunday qilish qiyin boʻlsa ham, u qila oldi. Mana shuning uchun ham, oʻshandan beri mening hayotimdagi har bir qoʻrquvga yuz tutgunimda, ichimdagi ovoz "Conor qayta ringga chiqadi!" degan soʻzlarni aytib oʻtirar edi.
Oh, balki o‘shanda "suv ichib, kofe ichib" qolgan edim, chunki nonushtani unutib qo‘ydim ham!😂 Konor kelgunicha biz ham nonushtadan voz kechdik aslida. Xo‘sh, men o‘zimni ko‘rsatmoqchiman edi — "bu odam qo‘shiq aytib o‘tirgandek, lekin qo‘li o‘yinda qoladi" degan edim, lekin keyin jamoa bilan bo‘lishib, "Conor qayta ringga chiqadi!" degan qichqirig‘imdan so‘ng, mening qahramonlikka intilayotgan kofemda qandaydir ruhoniy energiya paydo bo‘ldi deyish mumkinki!🤣 Qalbimizni Qo‘shgan Konor — endi mening kofemning soviganini ham isitib qo‘ydi, alhamdulillah!🔥
Choynagimni ushlab tur.