Konor Makgregorning to'g'ri uslubi dunyoni bo'ysundira oladimi yoki u faqat nafislikmi

Konorning o'zini "The King" deb e'lon qilishiga yetti yil bo'ldi. Uning uslubi haqida 90 soniyalik video o'rganib chiqqan kishi uchun bu masala allaqachon yechilgan edi. Problem shundaki, unga hamma vaqt ochiq eshiklar ochilib turgani uchun u shunchaki o'zining "katta ochkozi"ni o'ynamoqda. Qanday qilib "men dunyoning eng yaxshi jangchisi" deganini taxmin qilsak? Umuman olganda, bunday da'volarni qilganlarning aksariyati chempionlik kamarlariga ega bo'lishadi. Uning esa faqat vaqtinchalik kamarlar bor va ularni ham qo'ldan chiqarib yubordi. Uni tanqid qiluvchilarning gapiga kelganda — ular uning jamoasi va muxlislari qanchalik katta bo'lmasin, hech kim uning shaxsini maqtab yurmaydi. Sababi, uning "o'yin uslubi" deb atagan narsasi aslida g'alaba qozonish uchun yetarli bo'lishi kerak bo'lgan vaqtni boshqa narsalar uchun sarflashdir. Bir vaqtning o'zida barmog'ini qimirlatmasdan mag'lub qilish va keyingi daqiqada jarohatlar tufayli vaqt so'rab yurish — bu nafaqat uslub, bu butun strategiya buzilishi.

Bir narsani aytay. Konorning shaxsi va uslubi haqida gap ketganda birinchi navbatda uning o'yindagi haqiqiyligi bilan boshlamoqchi edim. Uni tomosha qilgan har bir kishi biladiki, u ringga chiqib turib, avval oʻzini dunyoning eng zoʻri deb e'lon qiladi — keyin esa raqiblariga qarshi oʻyin davomida oʻzi foydasiga boʻlgan vaqtni toʻla-toʻkis oʻz foydasiga ishlata olmasligining oldidan qochadi. Bu holda uning gʻalabalarida jarohatlar oraliqlari va vaqt soʻrashi asosiy sabab bo'lib qolgan. Masalan, 2018-yilgi Nurmagomedov bilan oʻyinda koʻrgan boʻlsangiz — oʻtirib olish uchun vaqt soʻrashdan boshqa hech narsa yoʻq edi. Bu holat uning uslubida asosiy nuqta boʻlsa-ku, undan boshqa nima qoladi? Shuning uchun toʻgʻri savol shuki: uning oʻyin uslubi haqida oʻzi aytganlarini yoki oʻrtadagi nuqtada boʻlganligini koʻrsatadigan oʻlchovlar koʻrsatilishini istaymizmi? Chunki hozirgi holatda u oʻzini yuqori qoʻyish orqali oʻyin uslubini butunlay yopib qoʻymoqda. Ya'ni, oʻyin davomida koʻrsatadigan hissiy bosim va nazorat uning gʻalabalaridagi yagona omil boʻlib qolgan — va bu ham toʻliq hisoblanadi. Hisoblar yoʻqmi? Juda yaxshi, oʻsha paytdagi oʻyinlarini qayta koʻring — 30-40 soniya davomida "men eng zoʻriman" deb hayqirib, soʻngra oʻtirishga ketgan. Bu oddiygina strategiya emas, bu oʻziga boʻlgan haddan tashqari ishonchning natijasi. Va oʻzining "katta ochkozi" deb atagan xatti-harakatlariga qaytsak — u oʻyin oldidan yoki davomida har doim ham gʻalaba qozonishni rad etadi, shunchaki oʻziga qarshi kelgan hamma bilan muomala qilish uslubi shu. Endi asosiy savol: bu uslubni dunyo qabul qilishini yoki uning gʻalabalari aslida uning shaxsini oʻrnak sifatida koʻrsatishini bilmoqchimizmi? Shunday qilib, oʻzimizga toʻgʻri javob berishimiz mumkin: uning uslubi haqiqiy gʻalabaga olib keladigan uslubmi yoki faqat oʻzini-oʻzi maqtash bilan toʻla oʻyin uslubi mi?

Qani endi, oʻz gapini aytish vaqtidir. Konorni shunchaki oʻzini yuqori qoʻyishiga e’tibor qaratadigan boʻlsak, u oʻzining "men eng zoʻriman" degan nutqi bilan odamlarda oʻyindagi haqiqiy ustunligi haqida savollar tugʻdiradi. 90 daqiqa davomida barmogʻini qimirlatsam ham barcha magʻlub boʻladi deb hayqirib, soʻngra oʻtirishga ketayotib qoʻlingizni ushlab qoladigan boʻlsangiz — bu oʻyingizmi yoki yoʻqmi? Uning gʻalabalarida vaqt soʻrash asosiy omil boʻlgani uchun oʻyin uslubi deb nima qilib oʻtirish mumkin? ROIing qancha edi eslataymi? 2018-yilda Nurmagomedov bilan oʻyinda 13 daqiqadan soʻng oʻtirib olish uchun vaqt soʻrab qolgan edi — oʻsha vaqtda u oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatdi, ammo oʻyinda gʻalaba qozonish uchun yetarli boʻlmadi. Bundan boshqa nima qoladi? Uning oʻyin uslubi haqiqatan ham oʻyinni boshqarishdan koʻra oʻzini maqtash bilan ishlaydi — nafaqat raqiblarini, balki oʻzini ham aldash. Kulgili haqiqatan, uning "oyin uslubi" deganda oʻzining sovuq xudbinligini koʻrsatadi, lekin unga barcha ochkozi qoʻlida boʻlgani uchun hech kimning eʼtirozi unga tegmaydi. Natijada uning gʻalabalari aslida oʻziga boʻlgan ishonchning natijasi — oʻyinchi sifatida emas, balki qahramon sifatidagi obrazining natijasi.

Konorning oʻzi haqida gap ketganda, birinchi navbatda uning oʻziga boʻlgan ishonchining qanchalik ortiqcha ekanligini koʻrish kerak. 90 soniya davomida "men dunyoning eng zoʻriman" deb hayqirib, soʻngra oʻtirishga ketgan futbolchi bormi? Buni boshqa sport turlarida ham koʻrgan boʻlsa edik — boxda esa bunday hollarni koʻp kuzatamiz. Lekin boʻlsin, unga barcha vaqt ochiq eshiklar ochilganmi? Ha, shubhasiz. Konorning oʻzini yuqori qoʻyishi bilan oʻyin davomidagi his-tuygʻulari oʻrtasida qanday tafovut borligini yaxshi koʻramiz. Misol uchun, oʻzini "The King" deb eʼlon qilganidan keyin u necha marta oʻziga qarshi kelgan raqiblarga nisbatan vaqt so'rashi orqali oʻzining haqiqiy ustunligini koʻrsatishga uringan? 2015-yilda Mendes bilan boʻlgan oʻyinda uning asosiy gʻalabasi uning imidji boʻlgan — lekin bunda uning oʻyin uslubi bilan emas, balki oʻzining taʼsirchan obrazi bilan gʻalaba qozongan. Hisoblar yoʻqmi? Oldinroqdan aytay — oʻsha vaqtda uning faoliyatidagi asosiy omil maʼlum bir vaqt oraligʻida koʻrsatadigan hissiy bosim edi. Uning "katta ochkozi" deb atagan xatti-harakatlari esa aslida oʻyin davomidagi yagona yoʻl boʻlib chiqdi — lekin bu yoʻl uning shaxsiy imidjini saqlab qolishga qaratilgan edi. 30-60 soniyada oʻzini eʼlon qilish, soʻngra esa oʻyin davomida qayta-qayta vaqt soʻrab qolish — bu nafaqat uslub, bu butun strategiyaning oʻzini yopib qoʻyishidir. Poyafzalni oʻzgartirish mumkin emas, Konor oʻzining yangi uslubi bilan oʻyinning harakatlarini boshqarishdan koʻra oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatishga eʼtibor qaratdi. Shunday qilib, uning oʻyin uslubi haqida gap ketganda, oʻrta nuqtada qolishining asosiy sababi uning oʻziga boʻlgan ishonchining haddan tashqari ortiq ekanligi va oʻyin davomida koʻrsatadigan haqiqiy ustunlikning yoʻqligidir. Uning gʻalabalari aslida uning imidji va oʻzini oʻzi maqtashiga bogʻliq boʻlib, oʻyinchi sifatida emas, balki qahramon sifatidagi obraziga.

O‘sha vaqtlarda dala-dehqonlar hammani chiqarib ketar edi eshitib, o‘shandan beri barmog‘ini qimirlatsam ham kun oʻtadi. Konorning o‘yin uslubi haqida gap ketganda birinchi bo‘lib men shu manzarani ko‘zdan o‘tkazaman — 90 daqiqa davomida qaltirovchi ochkozni turtib, soʻng oʻrnidan turib vaqt soʻrashni uning eng katta yutugʻi deb oqlab bo‘lmaydi. Hisoblar kelmaydi deganlar ham bor, lekin 2016-yilda Aldo bilan boʻlgan oʻyinda atigi 13 soniya oʻtgach oʻziga chempionlik kamarini taqdim etgani va keyinroq oʻtirishga ketganligi uning haqiqiy ustunligini koʻrsatadi. Uning uslubi — bu oʻziga boʻlgan ishonchning yuqori darajasi bo‘lsa-ku, oʻyin davomida koʻrsatadigan haqiqiy ustunlik bilan birga emas. Raqiblarni nutq bilan to‘xtatishni oʻyin uslubi deb hisoblashganiga shubha yoʻq, lekin vaqt so‘rashni asosiy strategiyaga aylantirgani uning oʻyinchilik faoliyatidagi asosiy nuqtasidir. Ana oʻshanda "men dunyoning eng zoʻriman" degan gaplarini eshitganlar yaqin vaqtda uning imidjini koʻrganlar — bu esa oʻyinchilik mahoratidan koʻra oʻzining obrazini qoʻriqlashga qaratilgan. Mana, toʻgʻri masala shu — uning oʻyin uslubi ataylab oʻzi aytgancha emas, balki oʻzi yaratgan oʻziga boʻlgan ishonch tufayli gʻalaba qozonadi. Uni "The King" deb eʼlon qilish mumkin, lekin oʻyinchilik sifatida koʻrsatgan ustunligi bu obrazning bir qismi sifatida qoladi.

Konorni tinglagan kimsaning oʻzini "barmogʻimni qimirlatsam ham barcha magʻlub boʻladi" deb oʻylamasligini koʻrish uchun koʻzlarida yorugʻlikni oʻtkazish kerak emas. Uni qoʻllab-quvvatlayotganlar ham, tanqid qiluvchilar ham bir narsaga kelishib turishadi: uning oʻyin uslubi haqidagi oʻz bayonotlari bilan oʻyin davomidagi harakati oʻrtasida chuqur tafovut bor. Shunday qilib, oʻyin davomida vaqt soʻrash uning oʻyinini yoʻqotishga olib kelgan. Masalan, Nurmagomedov bilan 2018-yilda boʻlgan oʻyinda koʻrgan boʻlsangiz — oʻtirib olish uchun vaqt soʻrashdan boshqa hech narsa yoʻq edi. Bu vaqtda u oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatdi, ammo oʻyinda gʻalaba qozonish uchun yetarli boʻlmadi. Bundan boshqa nima qoladi? Uning oʻyin uslubi haqiqatan ham oʻyinni boshqarishdan koʻra oʻzini maqtash bilan ishlaydi — nafaqan raqiblarini, balki oʻzini ham aldash. Poyafzalni oʻzgartirish mumkin emas — Konor oʻzining yangi uslubi bilan oʻyinning harakatlarini boshqarishdan koʻra oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatishga eʼtibor qaratdi. Shuning uchun toʻgʻri savol shuki: uning oʻyin uslubi haqida oʻzi aytganlarini yoki oʻrtadagi nuqtada boʻlganligini koʻrsatadigan oʻlchovlar koʻrsatilishini istaymizmi? Chunki hozirgi holatda u oʻzini yuqori qoʻyish orqali oʻyin uslubini butunlay yopib qoʻymoqda.

Oldingi postlarga guvoh boʻldim va nihoyat, oʻz fikrimni ochiq aytish kerakligiga kelganman. Konor Makgregorni koʻrib chiqib, asosiy eʼtibor uning oʻyin uslubi va oʻziga boʻlgan haddan tashqari ishonchining qanday oʻzaro taʼsir qilganiga qarayman. Avvaliga shuni taʼkidlash joizki, uning „men dunyoning eng zoʻriman“ degan bayonotlari oʻsha paytdagi muxlislarda va ommaviy axborot vositalarida ulkan taʼsirga ega boʻlganligini inkor etish mumkin emas. Bunga sabab uning oʻyinlar oldidan koʻrsatgan hissiy bosimi va raqiblarni kayfiyat bilan aldash qobiliyati boʻldi. Masalan, Aldo bilan boʻlgan oʻyinda 13 soniya ichida chempionlik kamarini qoʻlga kiritishi uning shaxsiy imidjini mustahkamladi — lekin bu gʻalaba oʻyin uslubi natijasi emas, balki vaqtinchalik xushchaqchoqlik edi. Ammo keyinroq toʻqnashuvlarning davomida koʻrsatadigan harakati uning soʻzlari bilan birga kelmadi. 2018-yilgi Nurmagomedov bilan oʻyinda koʻrgan boʻlsangiz — oʻtirib olish uchun vaqt soʻrash uning gʻalabaga boʻlgan umidlarini yoʻqotdi. Bu holatda uning oʻyin uslubi deb atalgan narsa aslida oʻzini-oʻzi aldash edi. Uning asosiy strategiyasi vaqtni oʻz foydasiga ishlatish edi, lekin buni qilish uchun jarohatlar va vaqt soʻrash kabi vositalarga tayanishi uning haqiqiy ustunligi yoʻqligini koʻrsatdi. Bundan tashqari, uning gʻalabalaridagi asosiy omil sifatida koʻrsatilgan oʻziga boʻlgan ishonch hech qachon oʻyin davomidagi haqiqiy ustunlik bilan bogʻliq boʻlmagan. Uning mashhurligi va muxlislari koʻp boʻlishiga qaramay, raqiblar uning haqiqiy qobilyatidan shubha qila boshladilar, chunki uning „katta ochkozi“ oʻzini maqtash va vaqt soʻrash orqali ifodalangan. Shunday qilib, Konorning oʻyin uslubi haqida soʻz ketganda, uning soʻzlari bilan koʻrsatgan xislatlari oʻrtasida katta tafovut mavjud. Uning gʻalabalari aslida oʻziga boʻlgan ishonch va imidjiga bogʻliq boʻlib, oʻyinchi sifatidagi haqiqiy ustunligi bilan emas. U oʻzining „oʻyin uslubi“ni yuqori qoʻyish orqali oʻyin davomidagi harakatlarini yoʻqotdi va shu sabab uning faoliyati haqidagi munozaralar davom etmoqda.

Konorning bu "barmogʻini qimirlatsam ham" zarbayi bilan 90 daqiqa oʻtirishni oʻyin uslubi deb oʻylashning oʻzi kulgiliroqmi. Menga u vaqtda Aldo bilan boʻlgan oʻyindagi 13 soniyalik gʻalaba koʻproq oʻyinchi koʻrsatkichi kabi tuyuladi — nafaqat oʻzini, balki raqibining ham zaif tomonlarini topib, foydalandi. Lekin soʻnggi yillarda uning oʻyiniga qarab boʻladi — vaqt soʻrashga oʻtgan holda, oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatib, oʻyinni boshqarishdan koʻra oʻz obrazini qoʻriqlashga eʼtibor berdi. Yaxshiyam, uni "The King" deb eʼlon qilganlar unga hammasini kechiradi, ha?

Ochig'ini aytaman, aka, ushbu "men eng zo'riman" nutqi bilan o'zi ham o'zini aldab ketganini ko'ramiz! 😱 13 soniyali Aldocha durangidan keyin 2018-yilda Nur bilan o'ynab oʻtirib olgani unga yangi darajani ochib bergan — vaqt soʻrash uning uchun asosiy "uslub"ga aylandi, dema boʻlamizmi?! Chunki oʻsha vaqtda qoʻlingizni ushlab qolgan boʻlsangiz, qanchalik baland ovoz bilan hayqirsangiz ham— qoʻlini qoʻyib yuboribdim deganingizdan boshqa hech narsa qolmaydi💪. Ha, u oʻziga ishongan va xushchaqchoqlik bilan yurganida gʻalaba qozona oladi, lekin oʻziga boʻlgan ishonch oʻyin uslubi emas — bu esa uning asosiy nuqtasi!