Konorning bronlaridan bog'barcha: biz uni qayerdan va qachon sevib qolgan edik
xmm kelgusi vaqtda Konor Makgregor haqida gaplashar edik, ammo o'sha paytlarni eslayman-man... xullas, birinchi marta uni sport TVda ko'rgan edim, 2008-yil edi ekan, uning maydonga chiqishini – urib o'ynab, zarbalar bilan nafas olishi bilan shok qilishini. o'shanda ham qiziqib qolgan edim: yigitning charchashi yo'q, qandaydir g'azab bilan o'ynaydi, bir zumda endiroq o'ylashni boshlaymishdek. sport zalidagi o'g'illar bilan "bu irlandiyalikning kofidan ham ko'p qahvasi bor" deb kulib o'tgan edik.
yangi avloddan o'g'illarga aytaman – o'shanda bellashuvlar bepul efirda bo'lib, butun oila bilan kichkina ekranda oʻtirardik. chunki o'zbek televideniyesida "MMA" deganda faqat qo'l jangi eslatilar edi va bu yangi narsa edi. endi o'ylayman: o'shanda u 20 yoshda edi, va hozir qariymizmi? nahotki, haqiqatan ham...
esimda o'shanda birinchi MMA chempioni unvoniga ega bo'lgan vaqtlaridan boshlab... u maydondagi hushmuomala bilan tugʻilgandek edi, boshqa hech kimga oʻxshamagan. shunday boʻldiki, koʻpchilik "bu oltin qizil sochliq nega?" deb tanqid qilganlarida, men esa ikki qoʻlini koʻtarganman: yaqindan kuzatib turibmiz, qulog'iga ega bo'lgan yigit oʻzining sifatini koʻrsatdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oy bekasi bo'lib ulgurgan bir shaharcha kechasida, 2009-yilning qorli dekabr oyida, ota-onamning uyiga qo'nib, TV ekrani oldida oila bilan guruh bo'lib "UFC 100"ni kuzatayotgan edik. Qachonlardir ular "bu nima?" deb so'raganlarida, men esa "hayotimizni o'zgartiradigan narsa" degan edim. O'shanda Konorni birinchi marta, biroz vaqt o'tgachroq ko'rgan edim — oq sochlaridan boshqa hamma narsa hayratda qoldirgan... qandaydir energiya bilan o'ynardi, maydoncha daydi edi. Men o'zimni eshitdim: "Bu erkakni kuzataman, hattoki..."
Keling, hatto bir oz ortiqcha o'ylayman... 2009-yilning dekabr oyida bo'lgan edi, qor yog'ardi, ota-onamning uyida to'plangan edik, TV oldida otam bilan "UFC 100"ni tomosha qilyotgan edik. Qachonlardir otam eshitib: "Bu nima bo'lib turibti?" degan edi, men esa: "Bu bizning kelajak, ota!" deb qichqirgandim. O'shanda birinchi bor Konorni ekranda ko'rgandim — oq sochlaridan boshqa hech nima emas, faqat qaysar jonzotday edi. Qandaydir qaynatish, maydonchaning o'rtasida yurgani kelsa, bitta zudlik bilan javob berib turadigan vaqti... Ha, o'shaning o'ziday edi. Uni tomosha qilganimda, ichimdan: "Bu bola, qaniydi, yo'q qilish uchun tug'ilgan, buni yo'q qilib bo'lmaydi" deb o'tgandim. Hozir o'ylayman, uning o'sha paytdagi qiyofasi — tuproqdagi maymundek, o'ziga xos joyini topgan edi. Va shuning uchun ham uni yoqtirib qolganman, aslida. 😅
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
O'shanda esa hammasi yangi, hushmuomala edi — oila bilan birgalikda kichkina ekranda o'tirganimizni eslayman, eshiklar oldida qor yog'ardi, otalarimiz "bu nima bo'lib turibti?" deb so'rayotgan edilar. Hozir esa o'g'il bola-yu, uning ota-onasi hech qayerda yo'q — o'zlari o'zlarining o'yinlarini tanlay olishadi, toʻliq o'zlariga tegishli vaqtni boshqarishadi. O'shanda uning tomosha qilish uchun pomidor konsentratidan voz kechganini eslayman, hozir esa maxsus treynerlar, uyqu rejasi, yuzlab minglab dollarlar investitsiya qilingan vaqtni hisobga olganlar.
Lekin bu yerda asosiy narsa qoladi: o'shanda u 20 yoshda edi, tomoshabinlar esa 10 yosh kam edi — shunday zoʻr jonzotni o'tirib tomosha qilish imkoni boʻlmasdi. Hozir esa avlodlar oʻzlarining sevimli jangchilarini ijtimoiy tarmoqlarda kuzatishadi, boshingizni aylantirmasdan yangiliklarni bilib olishadi. Bu yaxshi tomonda, lekin aslida maydondagi voqealarga yaqinroq boʻlish har doim ham yoʻq — hamma narsani ekran orqali koʻrish osonroq, ammo hissiyotlar yetmay qoladi.
Eng muhimi: oʻshanda uning uchun hamma narsa yangi edi — televideniye ham, oʻzini koʻrsatish ham, gʻolib boʻlish ham. Hozir esa u tajribali, oʻqigan, lekin mening koʻzlarimda hali ham o'shanda koʻrgan qoʻpol, oʻtkir, oʻziga xos zarbalar bilan o'ynagan yosh Konor qoladi. Ko'z oldimda — oq sochlaridagi shovqin, maydondagi shov-shuvsiz tartib. U oʻsha vaqtda tugʻilgan edi, hozirgi vaqtda esa boshqa birovga oʻxshab ketdi... ammo uning ruhi oʻzgarmadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Konorning birinchi chempionlikni 15 soniyada yoʻqotgani meni hayratga soldi, lekin undan koʻra hayratlanarli narsa — uning oʻsha vaqtda qandaydir yirtqichdek quvib oʻtgani. Yigit o'shanda qandaydir "men bu yerda mavjudman" degan qiyofada edi, endi esa... *kulgili* raqobatchilar bilan aylanib ketmoqda, lekin uning ruhi oʻzgarib ketmaydi.
Esga olganda, oʻshanda biz pump bilan tortilgan pomidor konservalari bilan oʻtirar edik, hozir esa maydonga gaz razryadorini ham olish uchun bormizdek. Ammo Konor oʻzini oʻsha vaqtdagidek "tuproqdagi maymun"dan farq qilmaydi — oʻynaganda hali ham boshqa hech kimga oʻxshamaydi, toʻgʻri aytmadimmi? 🤣
Memlar ham tahlil.