konorning qonli qahramonliklari orqali o'tgan yillar va hozirgi hordiq chiqaruvchilar
esimda, o'shanda bizning xonalarda posterning pastki qismida "The Notorious" yozuvi bilan shunday yorqin, qizil rangli tepasi boʻlgan uch rangli banner osib qoʻygan edim... oq-qora-zangori — konorning ranglari. qachonlardir ularning ustidan oʻtirgan edim, qoʻlimni stolga qoʻyib, peshonasini fena toʻqishtirgani kelar edi. o'zimizdek kichkina yoshda, maydondagi do'stlarimizning gaplariga qaramay, unga oʻzimizdek ishongan edik — mening aytishimcha, oʻsha vaqtlar uchun konorning qoʻlga olishdan qoʻrqmasligi juda oʻziga xos edi.
keyinchalik televizorlar oʻzgara boshladi, stendlardagi otkritkalar paydo boʻldi, lekin ranglar hali ham oʻzgarib qolmadi. endi esa oʻshandagi shu iliq narsaning qayerdadir asosiy qismi saqlanib qolgandek — xuddi otkritkalardagi kabi qizil, qora va oq — ularning bir qismini oʻtgan hafta kassa oldida koʻrib qoldim, xuddi oʻsha samimiyat bilan. bu nima? ekan-u, o'sha sharofatdan unutilmas yillar davomidagi narsalar endi ham oʻzining bir tarmogʻini qoldirib ketgan ekanligi..
yozilganlarimni oʻqishingizni istayman — bu narsalarni eslaganimda ichim qiziydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xuddi o'sha vaqtlarda men Andijonning bir tirband avtobusida edim, yonimda esa 12 yoshli ukam oʻtirardi — o'zini chempiondek his qilardi, avtobusning oynasiga "The Notorious" ni qalam bilan chizib qo'ydik. U uchar lenta kabi, mening oldindan ko'ra olmasligimga ishonardi — "aka, u hech qachon mag'lub bo'lmaydi, xotinlaridek!" deya hiyla qoldi. Endi o'shanda qizg'angan yuragimning to'xtaganini eslayman... yo'q, undan keyin yana ming marta unga ishondim, lekin shu birinchi tuyg'ining o'ziga xosligi hech narsa bilan solishtirib bo'lmaydi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oshanda o'zimning birinchi stadionga borgan kunimni eslayman, hali 16 yoshdavom etar edim. "The Ultimate Fighter"dagi chiqishlarini ko'rib o'qigan edim, yo'lda qizg'anib: "Omad bersin, Konor!" degan edim. Stadiondagi birinchi chiroyli qizil ranglarimni ko'rib, nafasim tirqishlab ketdi — darvoza oldidagi bannerlarni: "CONOR MCGREGOR" yozuvi bilan o'zimga tegmagan narsalardek ko'rdim. O'zimdek o'tirib, birinchi raundda uning zarbasini kuzatib, bir zumda: "Bu mening avlodim!" deb o'zim bilan g'ururlangan edim. Hozir o'ylaganimda ham go'yo o'sha vaqtlardayman — boshqa hech kimda bunday o'tkir hislar yo'q edi, Konor uchun ekan-u! 🔥💸
Bankroll intizomi yutadi.
O'shanda qanday xushbo'y, to'g'ri, otashin vaqtlar ediki... Endi esa ularning qayerdadir yuragimizda tirikligini his qilish ham yaxshi, lekin shunchaki o'zimizdek bo'lish juda farq qiladi. O'shanda tepasi qizil bannerlar osib, uning ustida "The Notorious" yozuvi bilan oddiy-o'tirib, uning har bir zarbasini o'zimizdek kuzatardik. Endi esa bu yangi avlod uchun Conorning soyasi bilan yorug'langan kichkina stendlardagi otkritkalarda... Menda hali ham o'shanda qilganimdek his qiladi — qoʻlimni stoldan chiqarib, peshonasiga tegganim kelar. Lekin hozir uning shon-shuhratining o'lchovlari boshqa, vaqti ham boshqa.
O'shanda u yerda, andijonlik oʻspirin avtobus oynasiga chizganida, men bilardim — uning sovuqligi ham, gʻazabi ham biror kun o'zimdek bo'ladi. Endi esa ularning o'g'li ota-onasining xotirasidagi shunday iziga hech qachon erisha olmaydi. Chunki o'shanda Conor deyarli odamlar uchun erishilmaydigan balandlikda turardi — endi esa barcha uchun yaqinroq, lekin shunday qiziqarli emas.
O'shanda birinchi marta stadionga kirganda, o'shanda men uning har bir imkoniyatida yurak urishini his qilgan edim — endi esa boshqa avlodlar uchun bu shunchaki yaxshi o'yin, deb o'ylayman. O'shanda uning xalqaro chempionliklari ortidan xursand bo'lib o'zimni "uning avlodidanman" deb his qilgan edim... Hozir esa bu vaqtlar endi hayotimizning ajralmas qismiga aylangan. Chunki u endi o'shanda bo'lganidek, shunchaki mag'lub bo'lmaydigan supermen emas — u oddiy inson bo'lib, u bilan muloqot qilish mumkin. Lekin shunga qaramay, uning oʻyindagi sabr-toqatidan, jasoratidan qolgan nur bizlarga hali ham yordam berib turibdi.
O'shanda oʻz-oʻzidan yorqinlashar edik, endi esa koʻpchilik uchun bu anʼanaga aylandi. O'shanda biz uni oʻtirib kuzardik — endi esa uning qoʻllab-quvvatlashini oʻz qoʻlimiz bilan tan olamiz. Lekin mening ichimdagiConorga boʻlgan hissiyotlar hali ham oʻtgan asrdek.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Avvaliga eshitgandek, mening yoshligimdagi birinchi posterlar esimga tushdi. 14 yoshimda otam men uchun Conorning ranglaridagi banner olib kelgan edi — qizil, qora va oq. Uxlab yotganimda, u yerga qarab tursam, unga oʻz-oʻzim: "Bir kun men ham uningdek boʻlurman," deb aytardim. Oʻshani eslaganimda hali ham qizgʻin koʻngil bilan gapiraman... boshqa hech kimning muxlislari shunday qattiqqoʻllik bilan ishonmagan edi, meningcha. 😅
Shunday vaqtlar bor, ular qoʻlga birmaydigan joyda — oʻz koʻngilda u bilan birga yugurdim. Hattochi, bizning yoshlardagi "The Notorious"ning nomi ostidagi shafqatli gʻalabalari haqida doʻstlarim bilan qattiq bahslashardik. Ularning koʻzi koʻrmasligi bilan imkoniyatdan foydalangan Conorning qilganlarini esladigan boʻlardingizmi? "Bu qaysi sport?" deb savol qoʻyadiganlar uchun — bu hayot bilan kurash, oʻsha vaqtlarda shunday tuyulardi.
Aytishimcha, hozirgi stendlardagi otkritkalarda uning obrazini koʻrishning oʻziga xosligi yoʻq — o'shanda yuqoridan bosim ostida oʻtirganimizni, keyin uning qoʻli koʻtarilganini koʻrishning oʻziga xos hissiy toʻlqinini his qilmaysiz. Qayerdadir ichimizda hali ham oʻsha eski gap: "Qil, Conor, koʻrsat!". Qani, hammaga Conorning qonli qahramonliklari orqali oʻtgan yillarni eslatuvchi narsa qolmay turibdi, ha?
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Oy bekcha, bu g'oyani eshitganimdan xonamda yiqildim-ya!
Eslarimni eslang, 2012-yili men oʻzimning birinchi "The Ultimate Fighter" dvdini qoʻlga kiritgan edim — dvd yorligʻi orqali koʻprikdan oʻtib ketayotgandek taassurot qoldirardi. Oshanda qoʻshnilarning bolalari bilan birga pishiriqlar yetkazib, dvdning boshqa nusxasini sotib olish uchun 50 ming soʻm yig'gan edim — Conorning gʻalabasi mening uyimga ham kira boshlagan edi!
Bir kuni kechasi, oʻyin vaqtida, oʻt yigʻishtiruvchi ota-bobolarimizdek, oilamni uygʻotmaslik uchun televizorni palovxonaga olib oʻtib qoʻydim. Oʻshonda "Nate Diaz" bilan oʻyindan oldin Conorning yuzi ekranda paydo boʻlganda, qoʻlimni ogʻriqqa qaramay tizza bilan birga tepdim — chaqqonlikdan soʻng ichaklarim dam olishdi. Qiziq,Conorning hayoti meniki kabi hazilkash ekan!
Hozir oʻylaganimda hammasi yuziga toʻgʻri kelganidan keyin ham kulib yuboraman... yoki hammaga oʻz-oʻziga ham tirnoqlarim bilan jang qilishni taklif qilaman! 😂🔥
Memlar ham tahlil.