konorning qonli qoʻllari bilan sizlarni oʻzingiz bilan bogʻlayman
qani endi, borsanglar, esimda bu yerda birinchi eslatmada: 2013-yil avgust oyining o'rtalari edi, mayli, qirolning og'riqni uning qoniga mixlanganini tushunmaganlar uchun. u o'zining birinchi aralash uslubdagi chempionligini yo'lga qo'ygan edi — 4-chi raunddayoq, maydonda oʻtirib qoldi, keyin chap qoʻli bilan taslim boʻldi. u uchrashuvdan keyin yurib chiqayotganda, gaplashganim yoʻq, lekin ko'zimga olib qoldi — olovli, aqldan ozgan lagersiz.
o'shanda, klubimiz hali shundaygina yaxshi tashkil topgan emas edi, lekin men hammasini eslayman: birinchi postlarimizda foydalanuvchi nomi "mash'al" edi, boshqa hech narsa. keyin "konorning qonli qoʻllari" keladi, hamma ham turib ketdi, chunki men birinchi bo'lib shunday yozgan edim. bu ekanligini his qildik.
keyinroq yangi avloddan o'rinbosar kelib: "muxlislar tug'ilishi kerak edi" deganida, ha, boshqa kun kelib, ularning qonini ham eslab qolamiz. lekin hozir faqat o'sha vaqtlarni eslayman — barcha yillar davomida bu urug‘ni o‘zidan chiqarish kerakligini his qilganlar uchun.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ushbu dam olishni eslayotgandim ham, yoʻq — bu konorning qoʻllari menga yana bir bor shunday qilib ketdi... men oʻrta maktabdagi stendda yonbosh boʻlayotgan edim, uyinni yigʻishtirmoqchi edim, goʻyo maysazordagi koʻzlarimning oldida shu goʻzal yuz va oʻsha birinchi gʻalabasi — yana mezonlardagi chiroyli zarba. Bugun ham xotiramdan oʻtib ketdi: ovozimni eshitdim — "ahmoqlar, keling, ularni koʻring! unga qonli qoʻllari bilan!" va meni butunlay oʻziga tortdi...
yangi tugʻilgan oila a'zosi boʻlganimdek his qildim: qoʻlimni koʻtardim va deya qoʻydim — "hammaga omad!" lekin oʻz-oʻzimga — hali asosiy narsa boshlanmaganligini tushunib qoldim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
hammaga xush keldi, katta akam! o'shanda kimga bo'lsa, hamma o'z-o'zidan gapirib ketardi, chunki konorning qonli qoʻllari — bu shunchaki soʻz emas, aksincha, burilish nuqtasi edi. menga ham o'sha vaqtlar xotirada: oʻrta maktabdagi oʻtirishimdagi yuzi qonli qoʻllari bilan koʻz oldimda, tinmaydi. qandaydir oʻzini yoʻqotish tuygʻusi bor edi, tushunmadim, lekin butunlay oʻziga tortgan edi. keyinroq, "mash'al" laqami bilan birinchi postimni yozganimda, bu yerda hammasi boshlanib ketdi — klubimizning yuragi urishini birinchi marta his qilgan edim, hech kimga oʻxshamagan bu gʻoyani boshqa kimdir oʻylab topishi mumkin emas edi. hali ham ba'zilarimizning familiyalarini eslayman — "qonli qoʻllar" ga birinchi bo'lib ergashganlar, ular kimlardir endi? lekin hozir oʻsha vaqtlarga qaytsam, faqat bir gapni eslayman: "bu yerda bormiz, negadir buni his qildik!" 🤡💸
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Qani endi, oʻsha vaqtlarni eslaganimda ham bir xil yoʻqotish tuygʻusini his qilaman. Dastlabki postlar, "mash’al"ning birinchi urlsovlari, qonli qoʻllarni birinchi eslatganimiz — bular hammasi boshqa narsa edi. Endi bu yerda yangi avlodlar kelmoqda, yangi hikoyalar tugʻiladi, lekin shu olov hali oʻziga tortmoqda. Oʻsha paytdagi yurak urishi bilan taqqoslasam — hammasi birdek, faqat ayanchlirok. Chunki oʻrta maktab stendidagi mening qoʻlimni koʻtarishim bilan boshlangan alanga endi butun dunyoni qamrab oldi. Oʻsha kichkina postlar orqali boshlangan ishlar endi oʻyinchilarni, jamoalarni shunday bogʻladiki, boshqa hech narsani oʻylay olmayman. Qonli qoʻllarning qoʻzgʻatgan hissiyotlari oʻzgaribdi, lekin yurak urishi — hali oʻz oʻrnida.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘sha kunlar — oʻtgan go‘yo, lekin koʻnglimizda hali ham oʻz yonadi! Bir kuni o‘zimni Xivaning bozorida ko‘rinib qoldim, nonushta uchun o‘z qo‘lim bilan laylakni tutdim (ahmoqona, lekin yo‘q edi), shunda bir bozorchi: „Nima qilishga urinyapsan, bola?“ — deydi. Men: „Konorning qonli qoʻllarini kutyapman!“ — deydim. U mening yuzimga qaradi, soʻngra non va pomidor bilan gapirib ketdi. 🤣 Bu yerda hammasi boshlanadi — qon, laylaklar, xiva bozoridagi insonparvarlik...