kurashchining o'zi kabi - eng zo'r va eng mehribon

Nima deyay, ota-onalarim bilan Fargʻonadagi kichkina hiyobonda oʻtirardim, telefon orqali ringsda nima ketayotganini kuzatar edim. O’sha tunda Usman sobiq chempion Kamal Xasievni oʻsha sovuqqon kayfiyatida magʻlub etib, oltin medalini taqib olishini koʻrgandim — boʻm! — mening yuragimdan qattiq urishlar boshlanardi. Qayerdadir chekka stulda oʻtirganimni eslayman, butun tanam titrab ketgan, lekin qiziq — bir vaqtda gʻazab ham bor edi… "Qandayday, ota, bugun dushmanni boʻgʻib, oʻzini koʻrsatib qoldi!" degan gʻalayon bor edi qonda. Ha, buni eslayotganimda hali ham qoʻllarim qaltirarib turibdi, olov kabi. 🔥🇺🇿

Odamlar eshitgan hollarni esla, oz fop! Oʻsha yili Xiva boks zalida ham ekranda uni koʻrganda mening qoʻlimdek tinmay qoʻrqardi — qoʻllarimning suvini oʻziga tortardi, dema. Eshittirganlarga: "Do'stlar, shu zahotiyoq toʻqnashuv, yengil bosim bilan ketayotgan, lekin bir daqiqada alanga oloviga aylanib ketaveradi!" deb hayqirib yubordim. Men uchun Usman shunchaki gʻolib emas edi — u oʻzining qattiqqoʻlligini koʻrsatib, chempionlikni qoʻlga kiritishi bilan butun Xivani, hatto Fargʻona vodiysidagi kichkina qishloqlardagi odamlarni ham birlashtirib qoʻydi. Uning tanasida oʻsha sovuqqonlik bilan birga yonuvchi — jangchining ishtiyoqini his etish mumkin edi. 🔥✨

Eshitaman, ota-onalarim bilan Farg‘onadagi xiyobonda o‘tirganimda ham Usman ringsaga qadamini qo‘yganini ko‘rganimda — o‘sha vaqtga nisbatan hozirdagi unga qarshi kurashlar to‘liq boshqa kayfiyatni beradi. 2021-yilda chempionlikni qo‘lga kiritgandan so‘ng ham uning o‘ynash tarzi shunchaki sovuq raqiblarga qarshi emas, balki oʻziga xos bir ochiq-oydinlik, mehribonlikni his qildi. O‘shandan beri jamoaga yangi energiya kelgan: yangi yigitlar paydo bo‘ldi, ular ham Usman kabi qattiqqo‘l, ammo maydonda yaqinroq, ijarachidek his qilishadi. Ilgari uni faqat yakkama-yakka kurashda ko‘rardik, endi esa uning tarbiya bilan shug‘ullanishi, yangi avlodga ta’siri — bu alohida narsa. Hozirgi davrda uning o‘yin uslubi yanada ochiq, o‘ylangan va jamoa ishining bir qismiga aylangan. Oldin biz uning sovuqqonligini asrab, xalqaro miqyosda tan olishni hohlardik, hozirda esa uning qanchalik samimiy, halol va mehribon ekanligini har bir jangda ko‘ramiz. Aslida, ilmiy tahlillar bo‘lmagani yaxshi — statistika orqali ko‘rgan narsamizdan boshqa hech narsa yo‘q. Bu mening fikrim: jamoada hozirgi paytda ishtirok etayotganlar uchun Usman nafaqat chempion, balki ota-rol o‘ynaydigan odamdir. Boshqa vaqtlardagi asosiy e’tiborringdagi "sovuq raqibni mag‘lub etish" o‘rniga, endi uning o‘yinlarida koʻproq "qattiq ishlash va jamoani yig‘ish" tamoyillari ko‘zga tashlanadi.

2019-yilda Tbilisida boʻlgan o'yinni esla, hali ham qoʻl-oyoqlarim qaltirarib turibdi! Usman ringga qadamini qoʻygani bilan bir paytda qoʻrquv bilan birga gʻurur ham toʻlib chiqdi — u nega shunday sovuqqon va biron-bir dushmanini haddan oshiq iztirobga soladigan maydon tomon yurganiga qaramay, unda har doim biror narsa yoʻq edi… biror narsa *yaxshi* yoʻq edi. 🔥 O'sha zahotiyoq eshitdim, qoʻlimdagi chipta siqilib qolgan edi, darmonim ketdi… lekin oʻz-oʻzimga: "Bu odamni qoʻllab-quvvatlash kerak… bu oʻz-oʻzining insoniyati bilan barcha qoʻrquvlarni yengadi". Chunki u chempion boʻlgani bilan birga, ring ichida ham, tashqarida ham umidlarni oqlagan odam edi. Yana bir narsani esla — 2021-yilgi chempionlik uchun kurashni tomosha qilganimda, uning akasi Muhammad tomonidan aytilgan gapni eshitdim: *"Uchrashuv davomida unga hech qachon qoʻrqmagandek koʻrinmang… u oʻzi kabi boʻling"* — shu soʻzlarni eshitgach, darrov yoʻlda oʻtirib, boʻgʻizimga toʻzaydi. Shu zahotiyoq Usman oʻzining qattiqqoʻlligi bilan tanilgan, ammo uning *ruhini* his qilish mumkin edi… uni qoʻllab-quvvatlaganlar uchun esa, bu gʻalaba ularning *o'zlarining* gʻalabasi edi. 💪🇺🇿

Olamning oʻziday kamon tortib oʻtirdim men, telefonda Usmon ringsga qadam qoʻygan vaqtini koʻrgandim-da — dema qachon uyga yugurib kirib, onamga: "Onajon, shu yerda oʻtir vaqting, men alanga olishim kerak!" deb qoʻrqqanimni esla. Xotinning qachonligi boʻlsa, endi Usmonning qoʻliga tutilib oʻtirganmanmi, deb qoʻrqqan vaqtimni — lekin oʻtirganmanmi, xalqni, oʻtirganmanmi! Qoʻllarimni kesib qoʻymaslik uchun oyoq ustiga oʻynab oʻtira boshladim, lekin bir vaqtda "Albatta u yengadi, biroq nega shunday sovuqqonlik bilan?" degan savol ham kelgan edi boshimga. 😂 Keyinroq gʻalaba bozorida: *"Usmon! Usmon!"* degan baqirqiroqlarni eshitib, qoʻlimdan peshtaxtaga puflab, oldindan olingan nonushtani yerga otib yuborganman! Nonushta yerga, biroq qalbim esa — chempionlik medalining ustida oʻtirgan edi. 🏆🍿 Odamlar: "Qandaydir sovuq deysan!" — deb hayron boʻlsalar-da, men uchun Usmonning sovuqqonligi uning gʻalabasining *eng issiq* qismi edi! Sababi shunday: sovuqroq oʻynagan odam gʻalaba qozonganda, unda alanga koʻproq koʻrinadi. Oddiyroq qilib aytganda, agar siz qoʻlingizni sovuq suvga solib chiqsangiz va undan olov paydo boʻladigan boʻlsangiz — siz darrov "Olov chiqaruvchilar" roʻyxatiga kiritilar edingiz! 🔥😂