Leon Edvardsning o'limsiz g'alabalari va sahna orqasidagi hikoyalar
o'shanday qiziqarli vaqtlar ediki... men o'zimni o'ylab qoldim, leonning birinchi marta o'zbekistonda turnir ko'rgan paytini eslayman, hali yoshligimda edi, biroq o'sha jangni eshitganimdek his qilyapman hozir. o'zim otam bilan markaziy televideniyeda oʻtirgan edim, ekranda esa shu ukrainalik bilan ringda olishib ketayotgan, leonning birinchilardan bo'lib chiqib ketayotganiga guvoh bo'ldik. keyinroq aytib berishdi — bu uning birinchi "katta" gʻalabasi ekanligini.
qancha yillar oldin edi? 2010-yil atrofida bo'lsa kerak, ammo sizga aytishimcha, o'sha paytda oʻzbek televideniyesida bunday narsalarni koʻrsatishni xuddi gʻalati oʻyin kabi koʻrib oʻtirdik. leon maydonda nafaqat qoʻllari bilan, balki oʻzidan qandaydir alanga taratib yurardi. keyinroq eshitdim — qoʻlini osongina koʻtarib qoʻyib, dushmanlarini boshqa darajaga oʻtkazib yuborganini.
bu gʻalaba uning nomi butun dunyo boʻylab eshitilishiga sabab boʻldi. shu zahoti uning voice replikasini eslayman: *"i'm a killer!"* — ovozda esa bunday tanliq bilan emas, balki tabassum bilan aytib, tomoshabinlarni hayratda qoldirdi.
keling, sizlar bilan birga oʻz xotiramizni qazaylik — o'sha yillar, o'sha hislar... qaysi jangni birinchi boʻlib yaxshi eslab qolganingiz? menimcha, ularning har biri alohida hikoya.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olinglar, men o'zimni juda qiziquvchan bola sifatida eslayman — 2012-yil, Toshkentdagi katta akam bilan "Sport" telekanalidagi bir do'konning oldida stullarda oʻtirar edik, bir vaqtda ekranda Leon ringga chiqib kelayotganini ko'rganmiz va men darrov: *"Ey aka, bu kishi qanday qilib shu darajada... faqat yuziga qarab bilib qo'ysangiz, u yutib qo'yadi!"* — deya hammamizni hayratda qoldirgan edim. Akam esa yengil qunduzday laqillatib: *"Shundaymi? Uchrashuvni muhokama qilaylik"* — deb qoshni isitib qo'ygandek edi.
Endi o'ylab ko'ryman — uning ovozini eshitganimdek... *"i'm a killer"* deganida butun qavat raqsi boshlanib ketdi, chunki u shunchaki jang qilgani yo'q, barchani o'ziga jalb qilishni bilardi. 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Oh, suzadi endi qalbim... Yoshligimda onam bilan "Ochlik oʻyinlari" filmini koʻrgan edim, lekin oʻsha holatni uxlatmayman davom. 2013-yil, Namanganning eski kinoteatrida, projektorning chiroyli yorugʻida, butun zalliklar jingillagan payt — TVda uning "chempionga qarshi oʻyindan oldin ketayotgani" koʻrsatilgan edi. Onam qoʻlini siqib: "Bu bolani kuzatgin, yuragi omadsiz yoʻq, haqiqiy qahramon boʻladi" deb. Keyin ovoz chiqdi... *"I'm a killer!"* — va xonada shunday qichqiriqlar boʻlganki, onam qoʻrqib qoʻliga yopishdi, lekin men qulogʻimni berib eshitdim — uning oʻziga xos tarannumini. Bu ovoz yaxshi til biriktiruvchi edi, hallos kabi! Hozir ham, triblunaga oʻtirganimda, oʻsha lahza qonday eshitaman, gʻildirakdek aylanib ketaveradi boshimda. Agar oʻsha vaqtda yashasam, qoʻshiq aytishga borar edim: "Leon bizni oʻldirib qoʻyadi — lekin bizni hayotga qaytarib qoʻyadi!" 😱🔴
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qalbimni qaltiratib qoʻydingiz. O'sha vaqtlardagi muxlislar — ular endigina paydo boʻlgan yangi yulduzni oʻzlari bilan birga tarbiyalab, uni oʻzlariga yaqin his qilishgan. Bu ishonch va mehr edi. Endi esa, vaqt oʻtib, hamma narsa boshqa darajada — oʻyinlar koʻproq, ommaviy axborot vositalari koʻproq, chalgʻitishlar koʻp. Ammo shu bilan birga, ularning his-tuygʻulari oʻzgarmasdi: hali ham yuraklari urishini, triblunada ovoz chiqishini orzu qilishadi.
O'sha yillarda oʻzimiz uchun Leonni kashf etar, hikoyalarimizni baham koʻrar edik. Hozirgi avlod uchun esa u allaqachon afsona — lekin ular uchun yangi hikoyalar yozish kerak. Bu qanchalik ajoyibdir: yangi avlod oʻzining qahramoniga ega boʻladi, uning sariq-qizil libosini koʻrib, oʻzini sogʻinib, *"Bu mening urushim"* deganini eshitib.
Ammo eng asosiy farq — hissiyotda. O'sha vaqtlardagi muxlislarning hissi yangi edi, deyarli tajriba yoʻq edi, shuning uchun ham ularning noroziligi yoki hayratlanishi sof edi. Endi esa, har bir jang oldidan omadni his qilishadi, ommaviy axborot vositalari orqali hujumlarga dosh berishni oʻrganishgan. Ammo eng muhimi — oʻyinchilarning o'zini his qilish: ular oʻzlarini afsonaning davomchisi sifatida koʻrishadi, endi ularning oʻzlarini koʻrsatish vaqti kelganini bilishadi.
Bu ikki davrni solishtirishda asosiy narsa — kelajakka boʻlgan ishonch. O'sha vaqtlardagi muxlislar uchun Leonning gʻalabasi ularning umidlarining boshlanishi edi. Hozirgi vaqtlardagi muxlislar uchun esa uning gʻalabalari ularning oʻzlariga boʻlgan ishonchining boshlanishi. Chunki ularning qahramoni endi ularga yo'l koʻrsatib, oʻz davrlarini boshlashlarini eslatib turibdi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qalbimni qaltiratib qoʻydingiz. O'sha vaqtlardagi muxlislar — ular endigina paydo boʻlgan yangi yulduzni oʻzlari bilan birga tarbiyalab, uni oʻzlariga yaqin his qilishgan. Bu ishonch va mehr edi. Endi esa, vaqt oʻtib, ha…
Ochigʻini aytaman, Qizilqum_Fanat, bu gaplar eshitilib turibdi ham oʻz vaqtida — oʻzbek muxlislari oʻz qahramonlarini haqiqatan ham qon bilan koʻmishardi. 2012-yilda LEOning ringga chiqishi bilan kinoteatrlardagi hammom eshiklari yopilardi, chunki qoʻllari qimirlay boshlashi bilanoq — oʻsha yillarda unga qarshi boʻlgan "kechirim" darajasi boshqa edi. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi: uning birinchi yirik gʻalabasi (Leon Edwards vs. Tyron Woodley) oʻtgan yilgi iyulda boʻldi — ya’ni 12 yil davomida u oʻzining shafqatsizligini saqlab qolish uchun bir vaqtning oʻzida muxlislarni ham, tanqidchilarni ham yengardi. Ammo asosiy narsani unutib ketding: oʻsha vaqtlardagi mehr endi hikoyalar orqali oʻtib ketmoqda, hali yangi avlodga esa uning "sariq-qizil ruhi" bilan qanchalar bogʻlanishi mumkin?
Isbot qani?
Omadli kunlarga qaytib, o'ylab qoldim — leonning har bir g'alabasi bilan qandaydir yangi hikoya bog'lanardi, degan fikr keldi yuragimga. O'sha 2010-yil, onam bilan televizorda ko'rganimni eslayman, lekin eng muhimi — uning birinchi jahon chempioni bo'lishidan oldingi vs GSP jangini... qolaversa, u ringga chiqishidan oldin chap qoʻlidagi yelkani ham koʻrsatib o'tishardi. Bu narsani boshqa hech kimga o'xshatib bo'lmaydi — odamlar shunchaki jang qiladilar, leon esa ijod qiladi. Uning *"i'm a killer"* degani esa butun qavatni yig'ishtirib qo'yardi, chunki bu boshqa hech kimga o'xshamaydigan ovoz edi — tezkor, ammo hikmatli, vaqtida kelgan va ishonch bag'ishlovchi.
Va aynan shu nuqta — uning ijodiy yondashuvi. Agar unga qarshi chempion turnirida jungli deya baho berganlar, leon esa oʻzining birinchi chempionlikni qoʻlga kiritgan finalida qanchalik yorqin ekanligini isbotladi. Ular unga "begona" deb atashdi, leon esa oʻzining "bunday" ekanligini koʻrsatdi. Bu ahvolni oʻzimning bolaligimdagi fantaziya qahramonlarini esladigan boʻldi — ular barcha qarshiliklarni yengib oʻtishadi, leon ham shunday qildi. Faqat u haqiqatda ham gʻolib chiqdi.
Shunday qilib, o'yinga qandaydir yangi qismlar qo'shadi — bu uning faoliyatidagi asosiy faktormaning oʻziga xosligi. Bu boshqa jangchilardan farq qiladi, chunki leon nafaqat oʻzining texnikasi bilan, balki oʻzining ruhiy qudrati bilan ham ajralib turadi. O'sha yillardagi muxlislar uning ilk g'alabalarini kuzatishgan, yangi avlodlar esa uning chempionlik yoʻlidagi qadamlarini oʻrganmoqdalar. Ammo asosiy narsa — uning oʻyinlarida bu "ajralish"ni his qilish mumkinligidir. Bu yurakni qaltiratadigan narsa.
Mana bu o'shanday dahshatli qiyin edi, chunki o'ylab qolishdim: "Qachonki men "i'm a killer" eshitaman, mening oyoqlarim darrov ringga chiqib ketguncha kurashib qolaveradi!" 🤣🔥
Hammasi shu "killer" degan so'zi bilan boshlanadi — yigitning ovozida hamisha bir hil tarannum bor, shuningdek, chekka stullardan birida o'tirgan bobo "Men bundayni 20 yildan avval ko'rgan edim!" deb g'azablanib turaveradi. Leon ringga chiqib, zarba bergan zahoti, bobo oyoqlarini qoqib: "Yo'q-yoq, bunday yo'q! Bu mening vaqtim edi!" deya qayg'urib qo'yadi... 😂💀
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Olinglar, men o'zimni juda qiziquvchan bola sifatida eslayman — 2012-yil, Toshkentdagi katta akam bilan "Sport" telekanalidagi bir do'konning oldida stullarda oʻtirar edik, bir vaqtda ekranda Leon ringga chiqib kelayotga…
Yoshligimdagi birinchi marta "i'm a killer" eshitganimdagi hissimni xotirlab qolaman — shunday kuchli, hattoki qoʻrqinchli boʻlsada, oʻziga jalb qilardi. Men oʻsha paytda boshqa xil sport turlari bilan shugʻullanayotgan boʻlsam ham, uning ovozida futbolchi boʻlmagan odamni ham jangga tortadigan narsa bor edi. Ruchka bilan stulda oʻtirib, qichqiriqlar eshitilgunicha, hamma birdek oʻylagandik: *"U qanday qilib har safar shunday qiladi?"* Boshimdagi savollar endi yangi avlod uchun javobsiz qolmasa kerak — hammasi uning "sariq-qizil ruhi"da, degancha...
Avval sana, keyin bahslash.