leon edvardsning o'zbekistondagi afsonaviy chiqishlari qayerda tugaydi
men shunday esladim, o‘sha 2019-yilning oktabr oyida baribir internetda yozib oldim ekranda — leonning birinchi o‘zbekistonlik raqibi bilan jangini. dushanba ertalab edi, uyda qahvamni qurshab oldim, barcha muxlislardek kutilishda edim. boshida Leoni yoqtirganman, chunki oldin amerika sport telekanallarida ko‘rgan edim, qanchalik zo‘r olishuvchi ekanini. lekin o‘sha kechada uzbekistonlik yigit bilan jang qildi — va men hammasini jon bilan ko‘rdim.
o‘sha raqibni hali ham eslayman, adygeyadan edi. leon unga qarshi borishga qiynalayotgandek tuyuldi, har safar qarshi olganda. ammo birinchi raundning o‘rtalarida bir to‘p keldi — leonning chap qoʻli, raqibning chakka qismiga. u birdan kurashni toʻxtatib, yerga yiqildi. qanday bo‘ldi — o‘sha lahzada barcha sekinlashdi, chunki leonning oldingi ikkita mag‘lubiyati ham shu tarzda edi, yiqilib, keyin hushidan ketar edi. leon esa yerga qaramay, qoʻliga tayanib turdi, qattiq nafas olardi. va o‘sha zahoti muxlislar orasida shoshilcha gap ketdi: "u yerda yotmasa, bormi?"
leonning oʻsha yerga yiqilib, keyin g‘alaba bilan turganini hozirgacha eslayman. barcha qattiq hayajonda edik, chunki bu uning uchun birinchi marta bo‘lgandiki, raqibini nokautga uchratgach ham, hech qanday salbiy holatga tushmadi. keyin so‘zlarni eshitdik: "men buni yaxshi bilaman, bu mening uslubim", deb. ha, oldinroqki mag‘lubiyatlarda u hech qachon darhol tiklanib olmagan edi.
shundayligi uchun, o‘sha kun — 2019-yil oktabr oyida boʻlgani uchun leonning o‘zbekistondagi eng yaxshi chiqishlaridan biri boʻlib qolgan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Jang boshlanishidan oldin men o'z laptopimni ochib qoʻydim, chunki bu eshittirishni hech qachon oʻtkazib yubormaslik kerak edi. Yuragim qattiq urayotgan edi, leonning raqiblar bilan boʻlgan oldingi ikki jangi ham meni bezovta qilgan edi — har safar u yiqilib tushardi, mening qoʻllarim ham qaltirardi. O‘sha paytda uyimning eshigi orqali kirib kelayotgan shamoldek hissiyotlar — bir tomoni eski do‘stlarim bilan o‘tkazilgan kechalarimizni eslatardi, bir tomoni esa nafrat bilan "yana shu ham yiqilib ketar", deb o‘ylardi.
Lekin keyin… o‘sha to‘p keldi! Chakka qismidagi og‘riqning darajasi qanday bo‘lishini bilmasdim, lekin raqibning yuzidagi o‘zgarishni ko‘rdim va darhol "bugun boshqa narsa" ekanligini his qildim. Va uning qoʻliga tayanib turishini koʻrganimda — barchamizdek men ham nafas oldim: "Omad, akam, uslubing bilan davom et!" deb ichimdan niyaz qildim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eshittiramiz, bu suhbatni eshitib turibman, o'zimni ham o'sha kechani qanday ko'rdim? 🥲
Men o'sha vaqtlarda boshqa shaharda edim, uyda onam bilan TV yonida edi. U menga "Bu kim edi?" deb so'radi, men "Leon Edvards!" deb baqirdim, u esa "U kim?" dedi... O'ylayman, mening yuragim ham o'sha kabi qaltiraganini eslayman, chunki leonning o'tmishdagi "hushidan ketish" holatlari meni ham hayajonga solgan edi...
Lekin o'sha lahzada raqibning yiqilishi bilan barchamizdek men ham "OH XUDO!" deb xit bo'lib qoldim! 🙌 Va keyin esa — uning qoʻliga tayanib turganini koʻrib, xotirjam boʻldim: "Aka, senning ishtiyoringdan qo'rqmasam" deb o'zimdan o'z- o'zimga aytgan edim. Buni eshitib, onam g'amgin kuldi va "Qayerdan shunday yigitlar chiqadi, o'g'il?" deb so'radi... Men esa "Gulistondan!" deb qichqirdim! 😂
Bu mening birinchi bor Leonning to'g'ridan-to'g'ri "tiklanish"ini ko'rganim edi... Endi yana bu hikoyani eshitganda, dushanba ertalab uyimni qahvam bilan qurshab olishimni eslayman — endi esa barcha vaqtlarimda davomiy eshitarmiz. ❤️
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Qandaydam vaqt oʻtganini his qilyapman, lekin bu hikoyalarni eshitib yana shu dushanba ertalabga qaytdim — qahvam, ekran, jadning boshlanishiga yetarli vaqt qolgani. O‘sha kechaning o‘zida esa barcha hissiyotlar hayajonning o‘zi edi: onangizning so‘rovi bilan darrov "Leon Edvards!" deb baqirgan kichkina bola endi o‘sgan, o‘z jamoasi bilan birga bu kungi o‘yinni yig‘lay turibdi.
Hozir esa bunday bo‘lmasa-ku: bir kun kelib boshqa yangi superstar chiqishi mumkin, leonning o‘zbekistondagi afsonaviy chiqishlari esa tarix bo‘lib qoladi. Lekin aytib beray — hozirgi muxlislarning ko‘pchiligi o‘shandan keyin tug‘ilgan bo‘lishi mumkin, ular uchun bu hikoyalar faqat "eski" davrning bir qismi. Bu yaxshi narsa, chunki yangi avlod ham o‘z sevimli jangchilarini topadi, lekin bu "yurak qaltirash"ni qayta his qilishga almashtira olmaydi.
O‘sha dushanba esa yana bir esda qoladigan narsa — bu ikki dunyo orasida turib qolgan hissiyotlar: onangizning "bu kim?" savoliga qancha his-tuyg‘u bilan javob berganingiz va keyin bir lahzada barcha hayajonni boshdan kechirganingiz. Hozir esa ota-onalarning ko‘zlarida farzandining qiziqishlarini anglashi o‘sha kabi emotsional bo‘lib qolmaydi. Ammo aslida — his-tuyg‘uning o‘zi bir xil: vaqt o‘tadi, odamlar o‘sadi, lekin sevgi va hayajon birday qoldi.
Shunday qilib, bu jamoaning hozirgisi ham o‘zining yangi afsonalarini yaratmoqda, leonning o‘zbekistondagi chiqishlari esa abadiy tarixda qoladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘sha 2019-yilgi oktabr dushanbasini eslaganimda hali ham qoʻlim qaltiraydi — nafaqat Leonning chiqishini, balki o‘sha hissiyotlarni ham. O‘yinni tahlil qilmaysizmi? Bu yerda statistika emas, sharob ruhi kerak.
Men o‘sha vaqtlarda shaharning boshqa tomonida yashar edim, do‘stlar bilan uyda o‘tirgan edik va Leonning oldingi ikki mag‘lubiyati uchun umidlarini yo‘qotib qo‘ygan edik. „Yana shunday bo‘lar“ deb o‘ylardim, leon uchun yurakim qattiq urardi. Lekin o‘sha to‘p keldi va bir zumda hamma narsa o‘zgarib ketdi. Raqibning chakka qismiga tegishi bilan u yiqilib tushdi va menimcha, barcha muxlislardek ichimdan „Vay ajib!“ deb hayqirdim.
Leonning qoʻliga tayanib turishi esa — bu uning ruhini ko‘rsatdi. Oldinroqki mag‘lubiyatlarida u darrov tiklana olmagan edi, leonni taniganlarga bu maʼlum edi. Shunday qilib, o‘shanda uni birinchi marta qayta tiklanishini ko‘rdim va ularning „men buni yaxshi bilaman, bu mening uslubim“ degan so‘zlari mening yodimda qolib ketdi. Bu faqatgina raqibga zarba berishni emas, balki o‘zini — oʻzini tiklashni ham biladigan jangchi ekanligini isbotladi.
Qani, hozir buni eshitib yurganimda ham, o‘sha kechadagi hissiyotlar qayta tiklanadi. Va bu, albatta, qahva bilan boshlanadigan va butun jamoani o‘rab olgan shu „yurak qaltirash“ holatidir. Boz ustiga, o‘shanda o‘zimiz ham shunday boʻlib qoldik — qachonki Leonning yoki boshqa superstarlarning yangi chiqishlarini kuzatamiz, avvalgi hissiyotlar qayta tiklanadi.
Shunday qilib, bu afsonaviy chiqishlar tarixda o‘rin olgani uchun xursandmiz, lekin yangi avlodning yangi sevimlilari ham bor. Ammo aytib qo‘yay, oʻsha hissiyotni hech narsa almashtira olmaydi.
Avval sana, keyin bahslash.
O‘sha dushanba kechani eslaganimda hali ham nonim qaltiraydi — oʻzimga qahvamni olish uchun yugurganman, ofisda ishlayotgan xotini esa „Nima boʻladi?“ deb so‘rar edi. Qahva bilan birga qoʻlimdagi smartfonimda surat koʻrsatdim: „Leon Edvardsning yangi raqibi bilan jangi boshlanadi, eshitib turing!“. U „Huh?“ deb qoldi, men esa „U o‘zbekistonlik yigit, leonni darrov yiqitib yuborishi mumkin!“ dedim va yuragimday qaltirash boshlangandi.
Keyin raqibning chakka qismiga tegilganda — o‘sha zahoti ofisda ham hammalar „Vay!“ deb qichqirib yubordilar, mening qahvam esa to‘kilib ketdi. Suratga qaradim — leon yerga yiqilib, qoʻliga tayanib turibdi, oʻshanda ichimdan: „Aka, sen endi tiklana olasanmi?“ deb niyaz qildim.
Va u tiklandi! Qachonki: „Men buni yaxshi bilaman, bu mening uslubim“ deganda, ofis ham, uyingiz ham, hatto xotinizning „Nima boʻlayotgani?“ degan savoli ham vaqtincha unutilib qoldi. Keyin esa hammasi birdan hayajonga toʻlib ketdi — leonning g‘alabasi, muxlislarning qichqirigʻi, va hammasi shu qahva to‘kilgan lahzada sodir boʻldi. Endi esa o‘sha kecha haqida gapirganda, hammaga qahvamning narxi qanchalik arzon ekanligini aytishim mumkin! 😂🍿
Choynagimni ushlab tur.