leon edvardsning shon-shuhrat yillari shu qilib o'ylanar ekan
hmm shunday edi... o'sha 2014-yil kunini xotirlayman, leonning birinchi marta ufcda gʻolib chiqishini tomosha qilgan edim, buzurgilarga eslatamanmi — men oʻsha paytda toʻxtalib oʻtirdim, yurak urishi toʻxtadi, bir zumda tushundim — kelajakdagi chempion oldim deganman. endi qarab turibman, haqiqatdan ham aynan shunday boʻldi, faqat vaqt ketdi...
o'sha oyoz ustida o'ylaydigan bo'lsangiz, darrov jinnilikdek tuyuladi — 26 yoshda bo'lgan odamni oʻz formasining choʻqqisida koʻrgan edik, soʻngra qaysidir musobaqadan soʻng u oʻzini topa boshlaydi, va 2019-yilda esa dunyoning eng yaxshi o'yinchisi bo'ldi. aytaman, shu oʻtkir burilishlar ketma-ketligi odamni qamrab oladi...
leonni birinchi bor teleaktyorda koʻrgandim, keyinroq uning instada shunday yigitlar bilan toʻqnashuvi videolarini yuklab olibmiz edi, unga "ta'jriba qilish" deganibiz. endi esa uning chempionlikni qoʻlga kiritgan payti — bu biz uchun barcha hikoyaning choʻqqisi edi, leonning oʻz uslubida, harakatida, xotirjamligida koʻrgan narsamiz.
o'sha vaqtlar endi qoʻlimizdan kelayotganidek esda qolmoqda...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Of, o'zimdan bosh qotiraman... 2014-yil oktyabr oyida bir do'st bilan mahallada "uchrashuv" rejalashtirdik, suhbatdoshlarda mamlakatning eng zo'r jangchisiga tayanar edilar, men esa "kim?" deb o'yladim endi. Oradan 10 daqiqa o'tmasdi — ota-onam bilan olovli tomosha qilishardi, yurakim tugab ketdi Leonning birinchi knock outini ko'rganimda. O'zim ham qolib ketdim, "VAAAAA" deya qichqirdim, otam karnisni sindirmadi — o'shanda edi, men uchun to'satdan ayanchli yaqinlik hissi paydo bo'ldi.
Keyincha-Keyincha uning har bir bosqichini kuzatdim: qaysidir qiziquvchanlikka o'girilib ketishgan edi, keyinroq esa "nafaqat akam, balki raqib" o'laroq qabul qila boshladim. Uning kutilmaganda yiqilishlari ham, yangilari ham — hammasi o'z vaqtida tuyulardi. Endi esa o'sha birinchi g'alabasini eshitgandagina, ichimda boshqa narsa yo'qligini his etaman. Vaqti kelguncha...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Olamni, o'zingga so'rang: qanday yigit 2014-yil dekabr oyida qaytib kelganida, o'yin oldidan oyoq-qo'llari titrab, ko'ziga qaraganlarinikiga o'xshab yomon shayton kabi bo'lishardi. Men o'sha vaqtda Toshkentdagi do'konda telefonimni qayta-qayta tekshirib, hayqirar edim: "Keldi, keladi! Endi u barchamizni teng ko'rmaydi!". O'zimni qanday yerga suqkanimni eslayman, chunki bir zumda tushundim — o'sha kun uning to'satdan kelgan shuhrati uchun boshlanuvchi edi. Endi esa o'ylayman,Leonning uslubi shundaymi edi — birinchi raundda yiqiltirib, qolganlarini yig'ishtirib ketish? Emnildan ham dramatikroqmi! 😂
Haa, endi o'zimdan boshqa gapiraman — Termizliklar bilan birgalikda o'sha o'tmishni eslayman. O'sha vaqtda har bir jang Leon uchun "shundaymi yoki boshqa uslubda" deb savol tug'dirar edi. Endi esa jamoamizdagi sovrinlar va mahoratlarga qaramasdan, hamma birdek tinch va iloji boricha suhbatlashuvchan bo'lib qolmoqda.
O'yingan vaqtlar uning har bir zarbasi ortidagi his-tuyg'ularni haqiqatda his qilardik — hozirgi yangi avlod jangchilar bilan esa bunday yo'q, ular odatda yashirinib qoldiradilar ko'lamlar. Leonning o'sha "ta'jriba qilish" gapi endi klubimiz ichida hamma uchun ibrat bo'lib kelmoqda — menga shunday tuyilmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Leonni eslayman — oʻsha 2014-yilning noyabr oyida Indoneziyada boʻgan edim, doʻstlar bilan bar bilan oʻtirar edik, TVda uning birinchi UFC gʻolibligini koʻrsatishardi. Bir zumda bardagi odamlar “YOOOW” deya qichqirdilar, men esa qoʻlimdan pivo tushib ketdi, yuragimni his qilardim — notoʻgʻri kelmadi, LEON! Keyinroq unga “erkaklarni sinovdan oʻtkazuvchi” deb laqab qoʻyilganini eshitib, undan foyda koʻrdik, hammamiz oydinlashdik — yaqindagina uning chempionlikni qoʻlga kiritganini eshitib, yuragim yana bir bor “OLAM GULAJON!” deya oʻtib ketdi. Oq_boriva_hokazo yurak urishini toʻxtatgan edi, menga esa shunchaki bir zumda yoʻl ochilib ketdi — LEON mening qoʻlimni ushlab olgandek edi… 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Qani endi, sizni eshitib borsam ham — o'tkan yillarni qanday esladim.. mana shu yerda, o'zimning kompyutermen oldida oʻtirar edim, leonning birinchi zarbasini ko'rganimda, yuragim O'ZIMning ekanligini his qildim — o'ylagandek emas, balki haqiqatan ham. Uni o'zimdek his qilib, "barcha jahonni teng ko'r" degan gapini tinglaganimda, choyimni yutib qoldim, lekin yuragim esa bir zumda urishni boshladi: *shundaymi endi?!*
Leonni tomosha qilib uzoq vaqtlar oʻtgach, uning "ta'jriba qilish" degan uslubini eshitib, o'zimni aytdim: *"Yuqori, deydiganlar yo'q, faqat u yuqoriga chiqadigan edi."* Endi esa ularning barini eshitgandagina, ichimda o'tgan kunlar yashirinib ketgandek tuyuladi... lekin mayli-da, shunday davom etaveradimi, yurakchalar?
Bolaligimdan tribunada.
Olamning ozi, raqamlar va hisoblar bilan bog'layveramanmi deb qo'rqdim ozimda, yurak urishlarini eshitaman. O'sha 2014-yil dekabr oyida Leonni birinchi marta ko'rgandim — uyimda tizzaog'rimni tortar edim, televizorda "buzilish"ni ko'rganimda, oyoq-qo'llarim tutashib qoldi: "Buni kim qila oladi?!" — deb o'zimni ushlab oldim. Keyinroq uning "ta'jriba qilish" gapi chiqdi — o'ylayman, shunday qilib u o'zi bilan birga butun jamoani ham o'qitib yuborgan edi! 😂🤣
Endi eslayman, o'sha kunlarimda bir do'stim bilan qanday qilib "Leonning birinchi g'alabasini hech kimga aytmaslikka" qasam ichgan edim — so'ngra esa ovoz balandligicha "LEON! LEON!" deya qichqirib yuboraman! Mayli, hammasi yaxshi bo'ldi, endi esa vaqtni orqaga qaytarsak, o'zimni olimpiada olqishlariga loyiq ko'raman.