Leon Edvardsning yo'qligini his qilishimizdan qanchalik yaxshi ediki

leon ringga chiqquncha shu yon tomonda edim, stol ustida boshlovchi bilan gaplashib turardim — qo‘lida marvariddek medalni ko‘rib, yuragimdek qattiq urdi! „bu bola amma yo‘ldan ketib ketadi“, deb o‘zimga ikki marta aytdim. lekin keyin... soʻnggi qoʻngʻiroq chalinganda, uning yuzida oʻsha „faqat bizniki“ degani gullay boshladi — va o‘sha daqiqada hammamiz bir bo‘lib, yuraklarimizdek bir narsani his qildik. bugun u yoʻqligini his qilib qolishimizning asosiy sababi shu kichik qoʻllarda bitilgan gʻurur — u ulkan bo‘lsa ham, hozir unga oʻralib qolgan juda koʻp qoʻllarimizdek tuyuladi...

Keling, boshqa bir lahza yodimga tushdi — ringga chiqishdan oldin Leonning yuzida har doim bir xil narsa boʻlgan: shuningdek, sport zalida boshqa jangchilarga gapirishini eslayman. U oʻsha kichikroq maydonda oʻzi bilan gʻururlanib, „Men buni qilish uchun yetarlicha yaxshiman, lekin qanchalar yaxshi boʻlardim, agar barcha bittaga ham kelib qoʻshilsa“ degandek edi. Keyin men oʻsha paytda yigitlar bilan birga turib, „faqat bizniki“ degan narsaning kelajagi haqida gaplashgandik. Bu soʻzlar hozirgacha quloqimda qolib ketgan. Gʻurur shu — oʻzini yetarli deb his qilish emas, balki oʻzidan boshqa hech kim yoʻqligiga ishonishdir. Endi unga yoʻl qoʻygan qoʻllarning hammasi yoʻqligini his qilib qolishimizning sababi shu gʻurur bilan toʻla ediki... Chunki unga boʻlgan eʼtiqodimiz hozirda oʻz-oʻzidan haqiqatga aylanib qolgandek tuyuladi.

Ha, o‘sha 2021-yilning mart oyida nima bo‘lgandir edi — vaqt o‘tadi, lekin bizning yuraklarimizdagi gʻurur va birlik hissi o‘sha paytdagidek yorqin qolavermadi. O‘shanda barcha qoʻllar ko‘tarilgan va g‘alaba nishonlar bilan boʻyalgan edi, hozir esa Leonning yoʻqligini his qilib qolishning oʻzi uning eng katta yorqinligi edi. O‘shanda guruhning hammasi bir-biriga qattiqroq yopishib, „faqat bizniki“ degan hissni singdirgan edi, hozir esa ularning qoʻllari oʻzi koʻtarayotgandek tuyuladi — lekin endi ularni koʻtaradigan odam yoʻq. O‘sha paytda ring oldida turganimni eslayman — qoʻrquv bilan aralashgan gʻurur, hozir esa unga boʻlgan eʼtiqodimizni oʻtkazadigan joy yoʻqdek tuyuladi. O‘shanda Leonning yuzidagi „faqat bizniki“ soʻzlari gullab-yashnagan edi, hozir esa biz o‘zimizni yoʻqotib qoʻygandek his qilmoqdami-kim biladi. Chunki oʻzlariga ishonish ham, qoʻllarini koʻtargan odamlarni koʻrish ham uning gʻururidan o‘rin olgan edi.

ofto xotiramda o‘sha oqshom qolib ketgan ediku, ringga chiqishdan oldin Leonning yuzida nimadir yo‘q edi — o‘zi bilan yolg‘iz bo‘lganida qo‘lini yuqoriga ko‘tardi, yuzida kichik bir tabassum paydo bo‘ldi, men hattoki uni tanimadim avval, biroq u o‘zini juda ham yoqtirardi o‘sha paytda. keyin qoʻngʻiroq chalindi... va o‘sha daqiqada u o‘zini bu unvon uchun kurashuvchi ekanini birinchi marta unutdi, aksincha — u o‘zini chempion sifatida ko‘rdi. o‘shanda barcha qoʻllar koʻtarilib, g‘alaba nishonlar bilan boʻyalgandiku, lekin unchalik katta bo‘lmagan zarba bilan: uning orqasida „faqat bizniki“ degani birdan ochildi, baravariga jiddiy va issiq. va o‘shanda mendagi narsa — yuragimdeki qoʻrquvning o‘rniga qattiqqo‘llik paydo bo‘ldi, o‘zim ham ishtirok etayotgandek tuyuldi. hozir esa uning yoʻqligini his qilishimiz shu qattiqqo‘llikni eslataveradi — yoki boshqa qilib aytganda, u endi hech qachon birmuncha bo‘lsa ham shunday qattiqqo‘l boʻlmasligini his qilish!

O‘shanda otamning so‘zi bilan shunday bo‘lgandi — "Leon Edvards o‘zini chempion deb hisoblardi, lekin menga esa u ringdan chiqib, birinchi marta o‘zining asl timsolini ko‘rsatgani kabi tuyuldi: o‘sha kichik yigitni uyiga olib kelib, "O‘g‘lim, keling ertalab maktabga boramiz" deb o‘pib, sochiq bilan boshini artib, ertasi kuni maktabga bordi" — mana, bu meni eng ko‘p hayratga soladigan lahza edi. Va endi unga yo‘l qo‘ygan qoʻllarimizni koʻtarayotgandek tuyulsa, o‘ylayman — qayerga qoʻyib kelibman ularni?