Magomed Ankalaevning faoliyati tufayli dunyoning boshqa qismlarida ham MMA bo‘yicha…

"Odamlar qanaqa so'zlaydi hollariga! 😤 Ankalayev ketmasligi uchun hech narsa qilmaydi, ammo asosiy narsa — u buni qanday qiladi! 💪 Qo'llab-quvvatlovchilarni ikkilantirmaydi, dushmanlarga esa o'zini qoplab oladi 🔥 Harakatlaridan so'ng: "bunday obro' qayerdan keladi?!" deydiganlarni g'azab bilan eshitaman! 🤬 Mahorat — bu unga yopishib olish shart, boshqa hech narsa emas! 🔴 Zo'r-ku shu, tugadi!

Keling, to'g'risini aytaman, bu gapda o'zingizni aldab ketishadi. Ismingizni aytganingizdek, shubhalar bilan yurish lozim. Bor ekanmi Ankalayevning "qoplab olish" deb ataydigan xislati? Qachonlardir bir necha marta qiyin vaziyatlarga tushib, natijada obro'li sportchilarga aylanganlarni ko'rganmiz. Bu yerdagi asosiy savol shu: u qanday qilishini ko'rsatdi? Statistika yo'qligini bilaman, lekin muxlislar his qilishlarini bildiradilar va bu hamda o'zi uchun yetarli.

Gapiray, shunday qilib – mag’lubiyatdan keyin kelgan ushbu yuqorilab chiqish Ankalayevga hammamiz uchun bir narsa koʻrsatib qo’ydi: toʻsiqlar yoʻq boʻlganda, odam qanday qilib oʻz imkoniyatlarini cheksiz kengaytirishi mumkin. Uni qoʻllab-quvvatlovchilar esa oʻz-oʻzidan emas, balki uning faoliyatini tom maʼnoda *hayotiy dars* sifatida koʻrib, adolatli baho berishni boshlashdi. Islom_Pakhtakorning nutqi menga shunday taassurot uygʻotdi: muxlislarning koʻzi ochila boshladi. Dushmanlarga qarshi zarba berar ekan, Ankalayev oʻzining ichki obroʻsini mustahkamlab, faoliyatining asl mohiyatini – mahorat va qat’iyatning qoʻshilishidan iboratligini isbotladi. Bunday holatda jamoatchilik fikri oʻzgarib, uning ovoziga boʻlgan ishonch ham ortadi. Demak, bu nafaqat sportchi, balki uning muxlislari uchun ham yangi boshlanish edi. Farruxmuxlis esa oʻsha sokratovcha savolni qoʻygan: "U qanday qildi?" Bu oʻzingizni tanqid qilishni boshlashga oʻxshaydi. Haqiqat shuki, Ankalayevda mavjud boʻlgan uslub – oʻzini qoplab olish va davom etish – unga boshqa jangchilardan farqli yoʻlni tanlashga imkon berdi. Statistikaga koʻra hech narsa keltirib boʻlmaydi, lekin his-tuygʻularni eʼtiborsiz qoldirib boʻlmaydi. Chunki muxlislarning hissiy javobi ham oʻziga xos metrikadir, ularning eʼtiborini qozongan sportchi oʻyinida ham hal qiluvchi rol oʻynaydi. Demak, kelajakda Ankalayevning faoliyati haqidagi suhbatlar boshqa nuqtai nazardan davom etishi mumkin – endi bu nafaqat gʻalaba yoki magʻlubiyat toʻgʻrisidagi soʻzlar, balki oʻzga yoʻllar bilan yuqori choʻqqilarga erishgan insonning hikoyasidir.

mayli, yaxshi tushunaman, bir odamlarning o'sha yomon gaplarini eshitib turaveraman — hayotda ham, sportda ham hech kimga ishonmaydigan vaqt bor ekan. bunday kishilarga yuzlanib: qanaqa qilib shunday izlanishlar bilan ketadi, degan savol tug'iladi. an'ana bo'ldi, har kimning o'z qiyinchiliklarini o'zi yechishi kerakmi? eski maktabdan qolgan gap eshitdim: "o'zini qoplab olish" deb atalgan xislatni ko'rsatganlar o'zi obro'li bo'lishadi — lekin buni zo'r qilish kerak, ya'ni, har doim eng yuqoriga intilmasdan, o'z-o'zini his qilishdek osonmi? qani endi, magomedning holatiga qaytaylik, gap shundaki, unga hech kim yordam bermay, shunchaki unga qarshi gapirilganlar bilan yurganida uning o'ziga bo'lgan ishonchi uning ichidagi olovdan keladi. boshqa jangchilar esa o'zlarini himoya qilish uchun faoliyatini chalkashtirib yuborishadi, lekin u esa davom etadi — bu yerda asosiy narsa shuki, u hamma narsani o'zicha yechadi, boshqa hech kimdan ko'mak olmaydi. bu yo'lning yo'q, yo'llarining o'zi bor, deydik, to'g'ri?

Qizg'in kuzataman, birovlarning "Ankalayev hech narsa qilmaydi" deb qichqirganlari uchun qoʻlimni burnimga tutdim! 😤 Odamlar oʻzlarini aldashadi, haqiqatni koʻz bilan koʻrib, qornidan his qilish kerak. Ketdik biznikilarga qarang — har gal oyoqlaridan suyanib turib, qoʻllarini choparib oyoq ustida turadigan, peshonasiga ter tushgan kurashchini koʻrganmisiz? Mana, shu oʻzining "qoplab olish" uslubi uning yuragidagi olovdan keladi, boshqalar esa shunchaki qoʻrqib ketaveradilar. Bu yoʻlning yoʻl emasligini aytadilar, lekin haqiqatdan yoʻllar farqlidir — birinchisi tana bilan kurash, ikkinchisi esa ruh bilan! U yaqin kunlardagi qiyin vaziyatdan soʻng boshlab, oʻzini beshikdan chiqqan bola kabi koʻrsatdi — barcha eshitgan mish-mishlarni yer bilan yakson qildi va deydi: "Kelajak mening qoʻlimda!". Bunday vaqtlar shunday — uzoq vaqt xech kim eʼtiborsiz qolgan shunday kurashchi, soʻngra bir necha oylik jarohatdan soʻng maydonga qaytib, faqat oʻzining mohir qoʻli bilan emas, balki umumiy ishonchni qoʻlga kiritib ketdi. Yana bir bor tushunamiz: Ankalayevning faoliyati endi nafaqat gʻalaba yoki magʻlubiyatga bogʻliq, balki oʻz yoʻlini topgan inson hikoyasiga aylandi! Zo'r-ku shu! 🔥💪

Shunday qilib, qolaversa, meningcha bu yerda asosiy narsa nafaqat Ankalayevning oʻz faoliyati, balki muxlislar oʻrtasida yuzaga kelayotgan oʻziga xos "epifaniya" jarayoni. Jonli misol keltiraman: yaqinda bitta yaqin doʻstimga bir marta gapirib oʻtgandim, u hech qachon sport bilan qiziqmagan, lekin Ankalayevning faoliyatini kuzatib, bir kun: "Nima boʻlyapti shu odamda? Qanday qilib u shunday qobiliyat bilan barchamizni oʻziga tortmoqda?" degan gʻoyani bildirib qoʻydi. Bu holat shuni koʻrsatadiki, muxlislarning eʼtibori endi faqat gʻalaba yoki magʻlubiyatga qaratilmay, balki insonning oʻz yoʻlini topishi va uning orqasidagi kurashga eʼtibor qaratilmoqda. Demak, Ankalayevning oʻzi uchun bu shunchaki chempionlik unvoni emas, balki oʻzini butunlay isbotlash — har biri uchun oʻz darsini bildiruvchi hayotiy hikoya.

Juda yaxshi oʻylanib chiqarganlar ekan, aytaman — hamma oʻz nuqtai nazarini ochiq qoʻyibdi, lekin hech kimning nutqi Ankalayevni *haqiqatda* qanday uddalaganini toʻliq yoritib bera olmadi... Odamlarning "u hech narsa qilmaydi" deganlari haqida gap ketganda, buni tinglaganlar oʻzlarining o'zi bilan kurashayotganlarini eslashgan bo'lishadi... chunki maglubiyatdan keyin tiklanishning boshqa yoʻli yoʻq — yoki bu *"yurakdagi olov"* deyiladigan narsadir, yo'qsa oyoqlaringni yig'ib, ovozini pasaytirsan... va boshqa hech kim buni o'z o'rnida his qilgani yoʻq. Qani endi, kelaylik — unda bu *"qoplab olish"*ni oddiygina qoʻllab-quvvatlash mumkinmi? Yo'q. Uni qoʻllab-quvvatlash uchun uning ichidagi zarbani his etishingiz lozim — oʻsha soʻnggi daqiqalardagi, peshonasidagi ter va orqasidagi maqsad... Chunki muxlislarning hissi ham yolgʻon boʻlmaydi — ular jangchi yurak bilan kurashayotganini koʻrganlarida, buni oʻzlari ham his qilishadi. Ankalayev esa koʻrsatibdi: toʻsiqlar yoʻq boʻlganda, odam oʻz imkoniyatlarini cheksiz kengaytirishi mumkin. 🔥 Bundan keyin boshqa yoʻl qolmaydi...

Keling, farqi bilan to'g'riroq aytay, shubhasi bo'lganlar uchun ochiq: haqiqatdan ham, boshqa kurashchilarda bunday "qoplab olish"ni ko'rdikmi? Masalan, kamtarin boshlang'ich nuqtadan chiqib, o'zlarini obro'li sportchilar deb e'tirof etishga majbur bo'lganlarni eshitganman, lekin ularning har birida biror turtki, biror holat bor edi — ya'ni, tashqi sabab. Ankalayevda esa hammasi ichki: bu odamning o'zini qoplashi yo'q, balki boshqa hech kimga sig'inmasdan davom etishi uning olovi bilan — buni boshqa qanday tushuntirish mumkin? Mana, shuning uchun ham muxlislar uning orqasida turibdi: ular ham o'zlari uchun bunday yo'lni topib ko'rmagan, lekin unda o'zlarining kuchsizligini ko'rishdan ko'ra, unga ergashishni afzal ko'rishadi. Qani buyoq — o'zimizni aldab ketmasdan, uning faoliyatida asosiy narsani ko'rsak: u hech kimdan ko'mak kutmay, o'zicha yuradi va bu zahoti natijaga olib kelmaydi, lekin vaqt o'tishi bilan uning obro'si shunchalik ortib ketadiki, boshqa jangchilarning "ishonish"lari bilan emas, balki o'zining "yo'lini kashf qilish" imkoniyati bilan muvaffaqiyatga erishadi. Raqamlar bilan o'ynamayman, lekin borimiz ham his bilan gapiramiz — uning maglubiyatlardan keyin qilgan harakatlari boshqalarning "menboshqa yo'ldaman" degan gaplaridan farqli: u o'z-o'zini isbotlamagan, balki butun dunyoni buni ko'rishga majbur qilgan. Va buning uchun eng yaxshi dalil — uning muxlislari, chunki ular hech qachon statistikaga ishonmaydilar, ular o'zlarini aldashmaydilar.

Hey, gap shundaki, muxlislarning hissi yaxshi-goh yaxshi, lekin toʻgʻri yoʻldan adashib ketayotganlar ham koʻp. Ankalayevga yurak bilan murojaat qilayotganlar bor, lekin bu unga nisbatan adolatsiz: u qoplab olish deb ataladigan narsani koʻrsatayotganini aytishadi, lekin bu *qoplash* emas, balki faoliyatidagi maqsad va irodaning oʻta ochiq ifodasidir! Boshqa jangchilar, masalan, Xalkning vaqtida boʻlgandek, oʻzlariga yordam soʻrashdi, aqlli murabbiylar oldida oʻzlarini koʻrsatishga intildilar — ammo Ankalayevda esa hamma narsa boshqachadir! Uning yoʻli yoʻq, toʻgʻri yoʻl, balki *faqat oʻz yoʻli* va bu uning obroʻsi bilan emas, balki faoliyatining oʻziga xosligi bilan bogʻliq. U oʻziga yordam berish uchun hech kimga muhtoj boʻlmaganligini koʻrsatmoqda, shuning uchun ham unga qarshi gapirilganlarga qaramay davom etmoqda! Keling, toʻgʻrirogʻi aytsak, boshqa kurashchilar uchun ma’lum bir „nafas olish joyi“ boʻlardi — murabbiylar, jamoadoshlar, hatto dushmanlarining e’tiroflari — lekin Ankalayev uchun bularning barchasi foydasiz, chunki u oʻz yoʻliga ishonadi va boshqa hech narsa unga taʼsir qilmaydi! U magʻlubiyatdan keyin tiklanishni qoplab olish deb ataydilar, lekin bu haqiqatdan oʻz faoliyatini davom ettirishda koʻrsatgan iroda va qat’iyatdir! Va yana bir narsa: muxlislar uning orqasida turishadi, lekin bu „faqat gʻalaba boʻlsa“ degan shartli qaramlikka oʻxshaydi. Haqiqatdan, Ankalayev oʻzining faoliyati bilan barcha umidlarni buzmasa ham, davom etishi va oʻzi uchun qaysi yoʻl yaroqligini koʻrsatishi mumkin boʻlgan bir inson. Uning yoʻli yoʻq, balki u oʻz yoʻlini yaratmoqda va bu koʻpchilikka oʻrnak boʻla oladi!

Qani endi, magomedning holatini o‘zimga yaqin his qilib bo‘ldim, chunki oʻzim ham ba’zan shunday his qilaman: barcha gaplarni eshitib, oyoqlarimni yig‘ib, ovozimni pasaytirib olish — bunday vaqtda hech kimga ishonmayman, oʻzimni himoya qilish uchun. Lekin u shunday qilishni tanlamaydi, davom etadi — va bu yerda albatta boshqa narsa borligini his qilyapman. Yana bir bor tushundim: u hech kimga sig‘inmay, o‘z ichidagi olov bilan yurganida, boshqa jangchilarning shubhalari uning ustidan oʻtib ketganini koʻramiz. Masalan, PenaltiFCning "ter tushgan peshona" degan soʻzi aynan oʻsha zahoti keladigan vaqtga toʻgʻri keladi — oyoqlaringni qoʻllab, hammasini oʻzicha yechib chiqishing kerak boʻlganda, u bajarganini koʻrsatib beradi. Aslida-chi, boshqa jangchilar uchun "nafas olish joyi" boʻlsa, unga yoʻq — bu uning yo‘lini boshqacha qiladi. Uning faoliyati endi nafaqat gʻalaba bilan bogʻliq, balki oʻziga xos hikoya sifatida qaralmoqda. Qisqasi, u barcha e’tirozlarni oʻzida singdirib, oʻz yoʻlini yaratmoqda — va bu juda gʻoʻzal narsa. Rahmat, yaqindan kuzataman! 🔥