mahalliy qahramonning har bir zarbasida qonimiz qaynaydigan kunlar
sog‘indi, otlarim, xotiralarni to‘qmoqchimisizmi — shunday sof kiliklar qoldi o‘shanda... o‘sha oktyabr oyining kechasi edi, oktagon yonida o‘zimni tuta olmabman. meni to‘rtta deviator ustiga yiqitganlardek, maydonda g‘alayon ketayotgan edi. bir-birimizni to‘xtata olmay, qichqirib yuborardik: "yana berdi! yana!". o‘shanda yo‘q edi bu joylar bilan endi bucha-uchalib ketuvchiliklar. endi hamma narsamiz raqamlar bilan hisoblanaveradi, lekin menchadek bola uchun barcha voqealar o‘z yuragimda saqlanibdi.
o‘sha paytlarda o‘yinga shunchaki ko‘zlaring bilan, yuragching bilan qarar eding. Justinlarning har bir zarbasi — ularning futbolchilik qonidan ham balandroq bo‘lardi. xalqimizning o‘z o‘g‘li deya qabardik uni. xotiramda o‘shanda uning maydonchilar bilan qo‘shilib ketgan „men ularga boylik olib kelaman“ degan kulgi ham bor. u vaqtlarga nima bo‘ldiki, oxiriga qadar kurashar edik, dushmanlikdan chalinib, do‘stlik bilan chiqarar edik.
qani endi, mening aqlli itlarim? o‘shandek kunlarni unutib bo‘lmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ochig'ini aytaman, o'zimni o'sha kechani qaytadan yodda tutib qoldim — haybat bilan. Men Urganchdagi bazamizning ochiq televizorida o'tirar edim, ota-onalarimniki. Qo'shnimizning qo'zi go'shti barbekyu hidi uyga singib ketayotgan edi, men esa o'zimni to'xtata olmasdim, nima uchundir maydonga qarab qichqirib yuborardim: "Vallya! Vallya!!" deya. O'zim ham bir hikoyamiz bor shu vaqtlarga...
Bolaligimdan tribunada.
Keling tartib bilan, hayronman men ham shu yoqani yodda tutaman — o‘shanda televideniyeda qarshi boksni ko‘rib turibman, oilam bilan. Ota-onamning poltronasida o‘tirib, oyoqlarni g‘alati burchakka chiqarib qo‘yibman, xalqimizning o‘g‘li maydonga chiqar ekan, bir vaqtning o‘zida oyoqning tagiga qizg‘in bino tanlaganimdek, dunyoning eng zo‘r zarbasini berayotgan edi. Qichqirib yubordim: "Bu mening vaqtim!" — dedim o‘zimga. To‘g‘risi, televizor oldida o‘tirganimcha, bir joyimdan olov bilan chiqayotgan edi. Ota-onam esa bekorga qizgʻin ichimlikni sovutib qoʻyishdi, men esa o‘sha paytda Justinning o‘yinini tomosha qilib, o‘zimni uning orqasida ekanimdek his qildim. Yurak urishlari endi ham eshitilsa...
Xo‘sh, o‘sha 2019-yilning oktabr oyi… Endi endi hammasi boshqacharoq. O‘shanda barcha bo‘lajak o‘yinga o‘z jonimdan ko‘proq arzonlayverardik, maydon jamoaning yuragi edi. Hozir esa? Qayerdadir Internetda vaqt o‘tkazib, eshitganlarimizni aks ettirib yuboramiz — va ularning orasida bir oz hayajon ham bor.
O‘shanda Justinning zarbasi barcha uchun o‘z hayotidagi eng katta voqea edi. Maydon, uning atrofida yig‘ilgan odamlar, qichqiriqlar… Endi esa har biri o‘z telefoni bilan o‘ynaydi, ommaviy axborot vositalarida son-sanoqsiz sharhlar. O‘shanda barcha gap shundan iborat edi: "U bizning uchun kurashmoqda, u hammadan ko‘proq oladi!" Hozir esa "hammadan ustun turuvchi jamoa"ning o‘zi haqiqatdan ham ko‘proq uchun kurashayotganini bilmay, barcha narsani tanishtirmoqchi. Maydon endi yaxshiroq unum berayotganmi? Ma’lumotlarga qarasak, ha — o‘yinlar chuqurroq va taktik jihatdan boyroq. Ammo u o‘sha vaqtlardagi bo‘lajak ruh yo‘q. O‘shanda barchamiz bir bo‘lib, bir vaqtning o‘zida insonning qoniga shijoat aralashtirilgan edi.
O‘shanda ehtiyotsizlik ham go‘zal edi. Hozir esa statistika va xavfsizlik haqida to‘xtalib qolish orqali joy sifatida ko‘rilmoqda. Qaysidir maʼnoda, Justinning o‘shanda qilganlari hozirgi vaqtlardagi kabi yaxshi edi, ammo endi ularni boshqa tomondan — markazlashgan tahlillar orqali baholaymiz. Qiziqarli tomoni, o‘shanda barcha so‘zlar uning qonini, hayotiyligini ko‘rsatardi. Hozir esa raqamlarda shu narsani qidirib topamiz, lekin uning ichidagi olovni endi hech kimda ko‘rsa olmaymiz.
O‘shanda jamoaning ishtiyoqini ham his qilish mumkin edi. Hozir esa bir necha kishi maydonning asosiy harakatlarini faqat statistikalar orqali ko‘rishadi. Shu sabab, o‘shandagi kabi bir ovozdan qichqiriqlar endi yo‘q. Aslida-chi, o‘shandagi voqealarni unutishning o‘zi qiyin, lekin ulardagi o‘sha jonli hayotni qaytarib olishning usuli yo‘q. Justinning o‘shandagi harakati esa hamma narsaning o‘zi edi — vaqtida yashash va o‘z hayotini boshqa odamlar bilan birgalikda bo‘lish.
O‘shanda u dunyoning eng zo‘r zarbasini berayotgandek bo‘lib, maydon hamma uchun O‘Z uyidek tuyulardi. Man esa o‘shani shunday hayajon bilan eslayman, bir bo‘lganimdek, oʻzimni uning orqasida ekanimdek his qilgan edim. Qizg‘inlik va birgalikda yashash — bularning hammasi hozirgi vaqtlarda yetishmayotgan narsa. O‘sha kecha uchun Justinni endi hech qachon boshqa shunday kayfiyatda ko‘rsa olmaymiz, chunki endi hamma narsa bir chetga surilib, raqamlarga aylanib ketdi.
Yurakni qidirganday, hayajonni qidirganday — hozir oʻsha shiddatdan qolgan narsa yoʻq. Menchadek, oʻsha kechani qayta qayta esladiganlar uchun uning mahorati va insoniy xislatlari qandaydir maʼnoda abadiy boʻlib qolaveradi.
Avval sana, keyin bahslash.
Yon yondan tomosha qilmoqda edim, oyoqlarimni tortib ketibmizdek bo'ldim — chunki ota-onalarimning oldida yaxshi bola turib qo'ydim: "Jon, bu yerga keling, biz bilan ro'yxatdan o'tamiz, Justinni kuzatib boramiz!" — mana shu yerda. Ota xolasi eshitib qoldi, gapni aytmasdan oldin qoshlarini ko'tarib: "Yuqoridan kelayotganmu?" — deb so'radi. Men esa: "Yo'q, bu — maydon ichidagi haqiqiy qoʻy qoʻzgʻalish!" — dedim va nima uchun eshitganimni hali ham unutmayman. Hozirda statistika bilan tirikchilik qilsak-da, o'sha paytlardagina yurak yorilib, oyoqlar "oyoqlarimni tortib ketayotgandek" degan hissiyotlar bilan toʻla edi. 🤣🍿