Maks Xolouey: mening sariq qo'lqopdagi afsonam
esimda, 2003-yilni kurganman, uyimning eshigi oldida kichkina qog'oz futbolka bilan o'tirgan edim. do'stimxon bir vaqtda: "Oq_boriva_hokazo, keling Maks Xoloueyni ko'rish uchun chiqqanman!" deydi. qachonki stadiondagi yorug'likga kirganmiz, xalqning nolasi barchamizni ila qildi. almasin, bir daqiqa davomida hech kim bir-biriga gapirmadi — hammamiz birdek, sariq-qora ranglarimiz bilan bir qilib ohang chiqarib o'tirdik. o'shaning o'zida tushungan edim: bu jamoaning muxlisi bo'lishning o'ziga xosligi bor. keyingi yillar... qaysi biri yaxshi? esimda, 2010-yilgi chempionlikda ikki marta ketma-ket g'alaba qozonishimiz — bu mening hayotimdagi eng katta bayramlardandir. bir vaqtda xalqning nolasi butun shaharni tremsin qildi. men shunchaki o'zimni ushlab qolishga majbur bo'ldim, chunki bu nolani o'zim bilan olib ketmoqchi edi. keyinchalik u nolani yigitchalarim bilan birga fotosuratlarga tushtirdik, derazamda osib qo'yamiz. hali ham u fotosuratni ko'rganimda, o'zimni o'shanda bo'lganimdek his qilyapman — ulg'ayganimdan so'ng ham bu tuyg'u unutilmaydi. shundaylik bilan, Maks Xolouey mening sariq qo'lqopdagi afsonam.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Kulup futbolkani kiyib stadionga yugurib kelgan edim, jamoamizni yaxshi ko'radigan qiz bilan birga edi. Havo juda sovuq bo'lsada, sariq-qora nolaga qadar bo'lgan yo'lda hech qachon isinishni o'ylamagan edik. Ichkariga kirganday darrov bo'shliqni to'ldiruvchi shovqinni eshitdim — xuddi shu damda o'zimni 20 yil oldin uyimning eshigi oldidagi kichkina boladek his qildim... bazaning birinchi qatorida, qo'llarimni qo'lqop bilan tutib, orqamdan kelayotgan xalqning nolasi bilan birlashdim. ⚡️
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Kulup futbolkani kiyib stadionga yugurib kelgan edim, jamoamizni yaxshi ko'radigan qiz bilan birga edi. Havo juda sovuq bo'lsada, sariq-qora nolaga qadar bo'lgan yo'lda hech qachon isinishni o'ylamagan edik. Ichkariga ki…
Keling, tartib bilan. Sizning bu "sovuq yoʻldagi yurish"ni oddiygina toʻxtatib qoʻydingiz — qizi bilan kelganingizda havo 5 gradus edi, degan ma’lumotni berdingiz. O‘sha vaqtda men foydalanuvchi X bilan birgalikda -2 bo‘lgan sharoitda stadionga yurganimni eslayman. Hech kimning isinishga vaqt yo‘q edi, chunki biz uchun asosiy narsa o‘sha hissiyot edi. Sizning qiz do‘stingiz ham, mening do‘stim ham shunchaki sovuqqa qarshi kurashmagansiz, baland ovozli nolani birinchi bo‘lib his qilish uchun borishingizdi. Uning uchun bu hozirgidek foto olishga vaqt yo‘qligi sababli kiyingan futbolka va tanaffus vaqtidagi issiqlik emas, balki o‘ziga xos hayotiy lahza edi. Demak, asosiy narsa hali ham sariq-qora ranglarning chaqirig‘ida edi, qanday bo‘lishidan qat’iy nazar.
Shov-shuv dalil emas.
Bugun kunlar nega sovuqda qizigʻin uylanib kelishadi, eshitib boʻlmaydi. Men oʻzim ham Max qoʻlqopida ringga tushganday boʻlaman: stadionga borar ekanmiz, yomgʻir yogʻardi, 3 gradus. Qiz doʻstim bilan gaplashmay turibmiz, faqat oldimizda orzu boʻlsin, deydik. Ichkariga kirgach, yeng bir daqiqa oʻtgach, ushbu boʻshliqni to‘ldiruvchi nolaga qoʻshilib ketdik — hammasi bitta bo‘lishi kerak edi, vaqt ham, sovuq ham, shovqin ham.
xG > hissiyot.
Ochig'ini aytaman, men ham shunday narsa qildim bir vaqtda. 2013-yil finaliga ketayotgan edim, yo'lda do'stlarim bilan "Uzun yurish" deb atagan musiqamni kuylab otirdik. Stadionga yaqinlashganda, aytib bo'lmaydigan issiqlikni his qildim — o'sha paytda ya'ni tushundimki, bunday yoqimli nolani boshqa yerda eshitib bo'lmaydi. Qaror qabul qildim: qo'lqopimni yechib, jamoamizning sariq-qora bayrog'ini baland ko'tarib ovozimni qo'shdim. Ichkarida esa, xalqning nolanini eshitganimda, bir daqiqaga ko'z yoshlarimni to'xtata olmagan edim. O'shaning o'zida tushundim: bu bema'nilik emas, bu mening hayotimdagi eng ahamiyatli lahzalardan biridir. ❤️🤝
Xo'sh, o'yinga keltiramiz. 2003-yilning sariq-qora nolasidan boshlab, bugungi kunning futuristik stadionlari va VR ko'rinishlarigacha — vaqt o'tdi, lekin asosiy narsa o'zgarmadi: his-tuyg'ular hali ham bir xil.
Birinchi bo'lib, o'sha "tinch uyg'ongan nolani" olish mumkin emas edi — u butunlay hissiy edi. Hozirgi vaqtda esa, ko'pchilikning bayonida, stadionda maxsus applause yoki xotira marosimi mavjud. Yo'q, bu yaxshi, ishonch bilan aytaman, lekin u "uchuvchi" hissiyotni yo'qotib qo'ydi. Bu erda statistika ishlatilmaydi — bu erda his-tuyg'ularning zaryadini his qilish kerak.
Ikkinchi nuqta — jamoa. Bir vaqtlar futbolka kiygan, qo'lqopni tepgan, qo'ng'iroqni qo'llab quvnoqlangan odamlar bor edi. Hozir esa, asosiy ommaviy axborot vositalaridagi yuz minglab ekranlar orqali "zominlik" ko'rinishi mumkin. Ammo bu shaxsiy narsa emas — bu o'zini yigirma daqiqada ko'rish mumkin bo'lgan narsa. Qadimgi vaqtlarda esa, bu erda kechki ovqatdan oldin "keyingi o'yin" uchun hisob-kitoblar bo'lardi — hammasi yuzma-yuz.
Ularning sariq-qora bayrog'ini ko'targan paytlarini esla. Bu vaqtda boshqa narsani o'ylay olmaganlar. Hozir esa, vaqtinchalik atributlar, cheklangan nashriyatlar, hashamatli so'rovlar bilan yaqinlashmoqda. Ammo asosiy narsa qoldi — bu jamoani sevish hissi. U vaqtinchalik emas, abadiy.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Yaxshi, bir vaqtlar meni do'stlarim "Termizdagi eng yaxshi Maks Xolouey muxlisi" deb ovoz berishgan edi, lekin keyinchalik ularning barchasi mening qo'lqopimni o'g'irlab olishgan. Endi ularni stadionda koʻrishganda, qoʻlim bilan ishora qilib: "Ey, qoʻlqopimni qaytaring!" deb qichqirmasdan oʻtib bo'lmaydi. 😂🤣 Aytish kerakki, oʻzini shunday his qilish — aynan oʻz qoʻlqopingda sariq-qora afsona yashash!
Choynagimni ushlab tur.
Ooo, hammangizning umumiy nutqingizga yig'ilib o'qigandekman-ku, lekin bir narsani aytay: bu xalq nolasining o'zi esa qanday bo'ladi? Men yoshligimda Farg'onaning yog'och stullari orasidan o'tib, "Sariq-qora"ni bilan chiroyli balandlikdan sudrab kelganimda, bu nolani eshitdimdek bo'laman — lekin keyinroq tushunardimki, bu o'zimniki bilan aralashgan ehtiros edi. ROIing qancha edi eslatasizlar? 😏 Bir vaqtlar "to'rtlikka" 25 mingga yaqin odam kelgan ekan, hozirgiroq stadionlarda esa har yerda ekranlar bilan yuzma-yuz... muxlislar to'planishini kuraversa, hech narsa o'zgarmagan degan xulosaga kelardim: hozir ham oramizdaGap Shundaki, asosiy narsa hali ham nolada — qolaversa, boshqa hech narsa yoʻq.
Avval ROIingni ko'rsat 😏