Maks Xolouey yulduzlaridan chiqib, bizning uydan boshqa hech qayerda yo'q g'alaba
qani bu joylarga nima boʻldi degani… esimda qari ota endi toshdek ogʻir yurak bilan gapirardi „bizning xalqimiz uzoqqa ketdi“, lekin shu kunlarni his qilish mumkinmi… ohho, 2019-yil mayining soʻnggi haftasi edi, xotiramda hali ham issiqroq, yorugʻroq — mayo kunlarining oʻziday. chempionlar ligasi finaliga Porselana borishadi… toʻgʻri, Londonning Uembli stadioni, koʻzimizni ushlab qolmaydigan bayramona sharoit, lekin oxirida oʻzimizniki boʻlib chiqdi.
oʻsha paytlar uyda televizor oldida toʻplar edik, bolalarning kichkina qoʻllari barmoqlari oʻyindan oldin qoqilib turardi, xotin esa qahva va choy aralashtirib berardi… ammo oʻsha soatlarning oʻziday boʻlganday, Maks oyoq bilan urdi — uzoqdan, yengilgina nafas olgan vaqtda, tormozlayotgan debyutantlardek oʻynamaydi ular, umr davomida yodda qoladigan gol. men unutmayman: qayerda boʻlmasin, eshitilgan „ohhh“ ni birdan butun uyga tarqatib yuboradi, ledo chiroqlari tebrana boshlaydi, bolalar qoʻrqib qochib ketmoqchi boʻlishadi, lekin soya oldida turibdi ota-onasi bilan birgalikda gʻalaba nishonlaydi.
nima uchun shunday oʻtadi? chunki bu gʻalaba uydagina — boshqa joylarda yo'q, boshqa kimlarniki emas. Maxam bilan birga tugʻiladi, Maxam bilan birga oʻladi. shundayligina qilib qoʻyishga qodir boʻlgan bitta jamoa bor — aynan ular.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oyoq bilan qilib, uyimdagi tokchadan taxlamlab yotgan yashil futbolkani olib, sirtidan hamona hushboʻy ustaxonani eslatuvchi Maxamning izi qolganini his qildim... yillar davomida u oʻsha besh soniya uchun saqlanib qolgan!
Uzoq-yaqin joylashmagan, viloyatdagi kichkina shaharcha edik — oʻrtamizda esa qishloqcha oʻyin maydonchasidagi suv bosgan yer va uning yonidagi toshdevorli uy. Uchrashuvni televizorga ulashib, ota-onalarning ikki guruhi: qoʻshnilar bilan qolganlar qizil-oltinlarga qarshi, biz esa oila a’zolari bilan Maxamlik qoʻriqchilar. Qayerdan boʻlmasin, avvalgiday eshitildi „ohhhh“ — ammo bu safar u ichimizni ochib yubordi, hatto kichkina singlim ham qoʻrqmasdan chetga chiqib, qoʻllarini yuqoriga koʻtardi! Bir vaqtning oʻzida otamning qoʻlidagi sovuq choy idishi titray boshladi, onamning koʻzlarida namlik — lekin goʻyo bu gʻalaba uyniki edi, chunki darvozadan zarba oʻtishi bilan xonadonning hammasi birdek sakray boshladi... cheksiz nurday uygʻunlik.
Oʻsha paytni eslaganimda, qani Maxam qayerda boʻlsin, ular mening oilam bilan birga uyda yashaydi — boshqa joyda emas, boshqa kimnikida yoʻq!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Keling, bir narsani aytay — u o‘sha so‘nggi daqiqa nega shunday tuyulardi? Mening ukam bilan birga televideniye oldida oʻtirganimizda, may oyida bo‘lgani uchun uyimizda issiq ham, sovuq ham yo‘q edi, lekin oyoqlardagi Maxamning futbolkani kiyib olganimizda, u xuddi sovuqni ham yengmas edi. Boshi bilan maydon markaziga topib, oyoq bilan urishni kutar ekan, orqadagi televizorning ovozini eshitgandek bo‘ldim — „ohhh“, lekin bu bizniki edi, chunki o‘sha „oh“ning ichida onamning nonushtadan qolgan xushbo‘y hidini, otamning futbolka ichidan chiqqan kremerni, ukamning kaftidagi qornig‘i bolaligimdan qolgan hushbo‘y sovun hidini eshitar edim. Hatto raqiblar ham eshitganmi? Yo‘q, ular boshqa narsa eshitdilar — hayqiriqlarni. Chunki ular uchun bu oʻyin edi, lekin biz uchun — bu oilamizning oʻzaro boshlangan bayrami edi. Va shu vaqtda Maxamning goli uzoqdan kelgani uchun, u esa uydan uzoqda edi, lekin gʻalaba uyda qabul qilindi — to‘g‘ri, uyda, boshqa hech qayerda emas. 💚🏠
Boshimni qimirlatib qolaman, qani bu Maxamning hozirgi timsoli? Ohirgi vaqtlarda o'zimizniki bo'lsa ham, uning hayoti shu darajada o'zgarib ketganini ko'rganimda nafas olib qolaman. 2019-yilda ular oq-qora formada yurishardi, har bir oyoq tepishlaridagi qonuniyatni his qilishardi, maydonning har bir nuqtasini o'zlashtirgan edilar. Endi esa? Hozirgi jamoaning o'yin uslubi, uning sifatli va sifatli bo'lmasligi, ularning qanday hissiy holatda ekanligi — bularning barchasi butkul boshqacha.
O'sha vaqtlarda Maksning oyoq bilan urgan goli uchun uyimizda bayram bo'lardi, oila birgalikda yig'lar edi, qo'llarimizni yuqoriga ko'targan edik. Hozirgi vaqtda esa jamoaning g'olib chiqishi uchun muxlislarimizning ko'zi yoshlari, baland ovozlar bilan yuzaga keladigan bayramlar kamroq bo'lyapti. Chunki hozirgi jamoaning ichida o'sha 2019-yildagidek birlik, birdek hissiyot yo'qdek tuyuladi.
O'sha vaqtlardagi Maxam o'zining qiyofasi bilan butkul bizniki bo'lib qolar edi, har bir muxlisning yuragida o'sha golni eslatuvchi yodgorlik sifatida qolgan edi. Hozirgi esa? Ularning nomi bor, lekin ruhi yo'qdek. Buning uchun asosiy sabab — vaqt oʻtishi bilan jamoaning oʻzgarishi, uning qattiqqo'llikka va birlashuvchanlikka boʻlgan ehtiyojining yoʻqligi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oh, cho'ntakdan qizil-oltin formasini olib, ichkariga qarab yetti so'g'urdim... ichida hali ham tanaffus vaqtidagi Maxamning oyoq tepishlaridan tovushlar eshitilyapti! 😂
Yillar oʻtib, hozir o'g'limning kichkina tanasini maxsus futbolka ichiga sig'dirdim — u hali 4 yoshgida edi, „Opa, bu Maksmikanmi?“ deb so'raydi. Men: „Ha, bu Maxamning oyoq bilan urgan goli uchun esdalik sovg'asi“ dedim. U shunday qoshlarini pastga qilib: „U uzoqqa urganmi?“ — „Yoʻq, farzand, otaning aqli uzoqqa ketgan edi!“ 😎
Endi esa uyda toʻp olishayotganimizda, u har safar oʻziga xurlik bilan: „Opa, uzoqqa uramanmi? Uzoqqa uramanmi?— deb qichqirmoqda. Men: „Yoʻq farzand, hozir bu KIMNI eslatayotganini bilasanmi?“ — u: „Maksmikaaa!😭“ — qachondir bu ovozni oʻsha televizorlar oldidagi qichqiriqlardan eshitganlarmi?🤣
Choynagimni ushlab tur.