Maks Xoloueyning o'zbek qahramonlari: kelajakdan kelgan g'urur va tarix
esimda ikki yuzinchi yilda forumda birinchi marta "Maks Xolouey"ni eshitganim, qizig‘i shu, o‘sha vaqtda u hech kimga nima ekanligini bilmaganim. oddiygina biror yigitni eshitdimki, uning ismini qo‘yganlar — o‘zbek futbolida shunday bo‘lgani yo‘qmi, dunyodagi eng zo‘r nomlar bilan tenglamoqchi edilar. keyinroq tushunib oldim: "Xolouey"ning o‘zi xalqaro miqyosda olovli sportchi edi, lekin u bilan bog‘liq o‘zbekcha muhabbat alohida edi — xalqimiz unga shunchaki yo‘qotmaydi, balki o‘ziga tegishli qildi.
o‘sha kunlardan qolgan bir xotira: otashin davrlar, oʻrta maktabdagi do'stlar bilan kechalar, o'tkinchilarni topish uchun berilgan e’tibor... futbolga bo'lgan muhabbatning o'zi ham hozirgi kabi edi, lekin o'yinlar boshqa o'ynalardi. yigitlar qushlar kabi tez edilar, o‘sha yerda hozirgi kabi "olti soatlik" o‘yinlar bo‘lardi, lekin hech kim ularni statistika bilan o'lchamadi. faqat bitta narsa muhim edi: jamoamizni yurtdoshlarimiz bilan bo'lishish, bu qanchalik qiyin bo'lsa ham.
xullas, bugungi kunda ham bularning hammasi o‘zimizniki, o‘zbek muxlislarining hissi — bundan ham balandligi yo‘q. Maks Xolouey haqidagi muhabbatimizni hozirgi avlodga ham o‘tkazamiz, chunki bu ularga emas, bizga tegishli tarix.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o'ylab qoldim... 1998-yil Navro'zni o'tkazib yuborishmizga qaramasdan, dadam bilan birgalikda Olmaliqda bo'lgan o'yinni eshitib qolgan edim. olomonning shovqinidan tashqari — boshqa hech narsa yo'q edi, faqat o'zimizning yuragimizni his qilishimiz kerak edi! o'yinga kelganlarni aytishib, "Xolouey! Xolouey!" degan qichqirig'ini eshitib, derazadan yuzim yumiltab qoldi. qani ularning o'sha kunlardagi ishonchi? hozirgi avlodda bunday hisni qayta topish mumkinmi?
zo'rmi... 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ochig‘ini aytaman, o‘shaniki Navro‘zni o‘tkazib yuborganimni eshitib, otam bilan birga ekranga qarab o‘tirgan edim. Ortda qolgan o‘yinni eshitishga urinib, maxsus dushanbaga qoldiramiz, deb umid qilishar edik. O‘sha kechani hali ham eslayman — uyimizning kichkina ekranida, cheksiz xursandchilik bilan, o‘zimizning "Xolouey"imizni qo‘llarimizni yuqoriga ko‘tarib "Quyoshdek yonaylik!" deb baqirardik. Hozirgi kabi kattaroq ekranlar, zamonaviy narsalar yo‘q edi, ammo o‘sha hissiyot, o‘sha birgaliklik — undan boshqa hech narsa yo‘q edi. Aytishim mumkin, bu qanchalik kichik bo‘lsada, bizning oramizda hali ham o‘sha ruh saqlanib qolgan, faqat boshqa shaklda. Qani, hozirgi avlodga qanday o‘tkazib yuborish mumkin? 💔🔥
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
1990-yillar... o‘sha yoshlik quvonchi bilan so‘z boshlayman. O‘tgan asrning soʻnggi oʻn yilligida "Maks Xolouey"ga boʻlgan mehrimiz oʻsha paytning oʻzida ham boshqa edi. Futbolchilarimiz uchun o‘yin maydonlari qadrdon bog‘lar kabi edi — hech kim statistikalarni ko‘rib chiqmasdi, faqat yuraklar birgalikda urardi. O‘shandan qolgan bir voqeani eslayman: birorta oʻyinni qoʻlbola toʻsiqlar ortidan tomosha qilgan edik, oʻyinchilarga o‘zbekcha qarsaklar berardik, lekin asosiy narsa — oʻz jamoamizni himoya qilish edi.
Hozirgi vaqtda esa hammasi boshqacha. Zamonaviy texnologiyalar, katta ekranlar, ijtimoiy tarmoqlar... lekin asosiy farq — his-tuyg‘ularimizda. Avval esa futbol ustiga oʻtirishgan, hozirda esa raqamlar ustida tahlillar qilishdan oʻz vaqtimizni ajratmaymiz. Oʻshanda oʻz uyimizda maydonda boʻlgandek his qilish mumkin edi. Hozirda esa koʻpchilik uchun oʻyin — oddiy vaqt oʻtka-zish vositasi, ammo haqiqiy muxlislar uchun bu hali ham tariximiz, faxrimizdir.
Avval sana, keyin bahslash.
E, xonimlar-janoblar, toʻxtab qolaman. Sizlarning gaplarini eshitib, oʻz-oʻzimni tutib qolish qiyin boʻlsa ham, rostan ham oʻshaniki yillarni oʻtkir esladim. O‘sha vaqtda "Maks Xolouey"ni tinglash — bu shunchaki futbol eʼtiborsizlik emas, balki oʻz tariximizning bir boʻlagi ediki. Hozirgi avlod uchun esa bu nomni eshitganda: "Bu kim?" deyishadi... yomonmi? Ha, yomon, lekin oʻzimizni tanqid qilishimiz kerakmi?
Men oʻsha vaqtlarni birinchi marta eshitganman — maktabda doʻstlar bilan "Xolouey"ni gapirardik, lekin uning kimligini hech kim bilmasardi. Faqat keyinchalik qiziqish uygʻondi: xalqaro maydondagi futbolchi, ammo xalqimizning mehriga sazovor boʻlishi — bu boshqa narsa edi. Bu faqat statistika bilan oʻlchanmaydi, his-tuygʻu bilan bogʻliq.
O‘sha vaqtlardagi oʻyinlarni eslayman — jamoamizni qoʻllab-quvvatlash uchun yigitlar barcha vaqtini sarflardi. Hozirgi kunda esa barcha narsani kattaroq ekranlarda, raqamlar orqasida koʻrib turibmiz, ammo oʻsha birgaliklik hissini topa olmayapmiz. Bunday yigʻla-gʻochish mumkinmi? Ha, chunki tarixni shunday saqlab qolish kerak.
Avval sana, keyin bahslash.
O‘shanda nonushta qilish uchun uyda qolgan bir bola edi — lekin uning yuragi bilan birgalikda uyqudan yirtilib, o‘sha yerda bo‘lganlar bilan birgalikda "Xolouey! Xolouey!" deya tepaga sakragan edi! 🤣 Keyin esa hammasi yoqolib, nonushta uchun uyda qoldi — mana shu yigitning hikoyasi o‘z-o‘zidan boshlanib, tarix bo‘lib qoladi.
Choynagimni ushlab tur.