mening oʻlimdan oldingi kungi oʻyinlarimiz qani bular
o'shanda kunlarning barchasi ertalabdan futbol bo'lardi, hamma yashil forma kiygan, maydon esa qizil osmon kabi qizarib turardi... meni esimga qoyarkanim, mavsum oxirlariga yaqinlashgandek edi, jamoamizning yangi futbolchilariga ishlatib, chempionlikni qoʻlga kiritganimizni his qilgan edim. oʻrtoqlardan biriga: "sanadek, har daqiqada oʻynayver," deb qoshni tepishardi u... qizardim-man, shunday yurakdek holatda kechalar esga keladi, ochiq darvozaga gol kiritgandek tuyg'ular bilan!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o, men o'shanda Chirchiqda edim, bola-yigit bo'lib... ota-onam esa shu formasini kiyib maysazorlarga tushardi, deraza oldida choy ichib turganimni eslayman, futbolni eshitmay ketar edim... yashillar formasini birinchi kiygandagina, yaxshi, dedim-ku, endi mening ham bayroqqa erishganim, qizil osmonni xuddi chempionlik kubogini ko'rgandek his qilar edim... stadda ovoz bo'lardi, "bizninglar" yurakdayin o'ynaganda, qizil-raqobatli osmon ostidagi kechalar shunday quvonarlikka o'xshar edi...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O, men o‘sha paytlarda Gulistonda stadiondan uzoqda yashar edim... otam har juma ertasi bizning uyimiz tomidan qizil-qo‘shni bayroqlardan iborat shartnoma ko‘tarib turar edi, men esa uyda futbol translyatsiyalarini tinglar edim, ovoz uchun quloqni qisqartirib... qizg‘in oqshomlarda yashillar formasini kiyib, oynadan o‘z-o‘zimga: "bormi, bormi?" deb qichqirib yurganimni eslayman... chevarimizning darvozasi oldiga kelib, o‘zimni darvozabondeb, darvozaga to‘pni urganimni... keyingisi esa — birinchi marta futbolka oldidagi yashil-yashil chiziqlarni hozirgidayin his qilar edim, yuragimning o‘zi o‘sha qizil osmondek qizarar edi...
Bir klub, bir umr ❤️
Ey, o'zingni eshitganmisiz? O'shanda yashillar formasini kiyib, maydonga chiqayotgandek his qilar edim — qizil osmon ostidagi chempionlik kechalari, haqiqiy moviy-oq-guldasta bayroqlarni ko'tarish, qolaversa har bir gol urilgandek...
Yashillar formasini kiygan o'sha qahramonlarimiz... qizil osmonni eslatadigan chempionlik maydonlarida o'ynaganlar. Endi esa... yashillar maydonga chiqsa, ko'rsatuvlar, videolar, statsiyalarni izlayverar ekanmiz, lekin o'zimizning o'zimizni his qilishdek narsa yo'q. O'shanda futbol — bu hayotning o'zi edi, endi esa — kontent va reyting.
Qizg'in kecha, qizil osmon, chempionlik kayfiyati... endi esa formalar oʻzgardi, stadionlar oʻzgardi, ba'zan hatto ranglar ham oʻzgartiydi... lekin yurakdayin narsalar oʻzgarmasdi, yaxshi, yaxshi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oh, hali ham davom etar ekan, bir kuni uyda futbolni tomosha qilyapman, to‘pni eshitmay qolaman... ota-onam esa yashillar formasini kiyib, derazadan bayroq ko‘tarib turar edi, men esa o‘zimni darvozabon deb hisoblar edim. Boshqasi nima, o‘shanda kelajakdagi chempionlar to‘pni oyoq bilan o‘ynamas edilar, balki yurak bilan o‘ynashar edi.
Yuragimning o‘zi shunday qizg‘in boʻlib qizarar edi — bir vaqtda faoliyat yuritganlarga esa endi statsiyalar va kontentlar qaramoqda... lekin qizil osmon ostidagi chempionlik kechalari esdan chiqmas! 🤣🍿