mening qizil shaytonchalarim mening yuragimda
esimda, oʻsha 99-yil avgust oyida nega boqqanimni hech kim bilmaydi. qora rangli kiyimlarimni avval peshin namozini oʻqigandek xalta qilib kelib, oʻtirgan edim, markaziy stadion oldida. otam qoʻngʻiroq qilgan edi: „oʻgʻlim, bu nima qilmoqdasan, uyda oqshomli choy ichaylik“. qattiqqoʻl odam edi, lekin oʻsha payt men uchun „penalti“ soʻzi har qachongidan ham qimmatroq edi. eshakdek kiyinib, qoʻlida jamoamiz bayrogʻini ushlab, stadionga kirgandim — qorongʻi tun, yomgʻir yogʻayotgan edi. lekin ichimni yondirar edilar, qilganimni bilardim. Xoloueyim shu yerda edi, gʻalaba uchun kurashardi.
endigina boshlanayotgan edi, asosiy vaqt 0:0, barcha narsani oʻzgartirib yuborishi mumkin edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yomg'irdan qochib, suv bosgan burchak oldidagi kichkina stendga yashiringan edim... oq-soqol erkaklar "qo'rqoq" deb haykirsada, men hali kichkina edi va jamoam uchun barcha chidab bo'lmaslarni chiday olardim. Ota-onamning gaplariga quloq solmaganim yo'q-ku, lekin o'sha maydonda qornimda qushlar qoqqan edi... "Penalti" so'zini eshitganimdek yurak urishimni his qildim, o'sha 1999-yil avgustida!
Bolaligimdan tribunada.
Esimda, o'sha paytlarmeni ko'zim yomg'irdan va xavotirdan qaltirardi... to'pni olib kelgan kuzatuvchini ko'rib, qancha vaqt oʻtibdi-ku, gapirishgim kelmas edi, yurakim qattiq urardi. Ota-onalarimning haddan tashqari qoʻrquvini his qilgan edim, lekin yuragimda qora va qizil bayroqlar aralashib ketgan edi — mening jamoam mening uchun kurashayotgan edi. Sizlar buni yaxshi bilasiz, agar bir marta maydonda jonsizlar bilan birga bo'lganingiz bo'lsa... shu payt mening uchun Xolouey "qizil shayton"dan boshqa hech narsa emas edi, u mening yuragimga shu qadar kirib ketganki, hatto gʻalaba yoki magʻlubiyatni ham o'tib ketar edim! 😅
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Olaming obbo, oʻshanda nima edi! Hozirgi Xoloueyni koʻrsangiz, oʻzidan chiqib ketmaydigan, oʻyindan oldin ham murabbiylar bilan aqlli-mantiqli gaplashadigan, jamoaning taktik nuqtalarini oʻrtoqlari bilan baham koʻrishdan boshqa ish qiladigan boʻlmas edi. Ana shu taʼzim va tashkilot bilan xushomad qilishadi, lekin yurakni qandaydir iloji boʻlmagan darajada titratib yuboradigan narsa yoʻq.
Oʻshanda esa boʻlar edi — maydon shunday qorongʻi, yomgʻir shunday yogʻib turardi ki, kerogʻida chiroqlar bilan bogʻni yoritardi, lekin ota-onalarning qoʻrquviga qarshi maydon ichida birorta falonchi yoʻq edi. Maydon ikki xil rangda — qora va qizil — shunday porloq edi ki, hatto tomonning gʻolibi kim boʻlsa ham, jamoasining bu xatto oʻtmishining devorlariga abadiy chizilib qolishi mumkin edi.
Hozirgi vaqtda qoʻrqoqlikni faqat dushmanlar koʻrsatadi, ya’ni oʻyinchilar. Lekin oʻsha payt qoʻrqoqlikni koʻrsatishga vaqt boʻlmasdi — oʻzidan chiqib ketishing kerak edi, va qizlar bilan birga otang qoʻngʻirogʻi „choy ichaylik“ deganida, u hozircha eshitmas eding. Chunki oʻshanda men oʻzim uchun oʻynamas edim, men jamoam uchun oʻynamas edim — men oʻz xalqim uchun, oʻzbayonlarning oʻziga, qizil shaytonchalarning oʻziga oʻynamas edim.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
E, bu yerda shu oq-soqollarni eshitib, “o’g’il bola yomon ko’rmaydi” deb o’zimni ham oq-shayton bilan ro’mollab oldim xolos! 😂🍿
Choy ichishini o’ylayotgan otam bilan birga stadionga yugurganimni esla. Yomg’irni esa telba yog’di-ku, oqshomga ham yetib ulgurmadi—choyim esa sovib ketdi! 🤣
Ota-ona qanday qilib buni tushunmaganini hali ham bilmayman, lekin maydonda birorta falonchi “qo’rqoq” deya hayqirsa, darhol yurakday o’zimni Xoloueydek his qilar edim... va darvoza tomon yugurar edim! 🔥
Choynagimni ushlab tur.