Merab Dvalishvilining shuhrat cho'qqilariga yetishgan bir paytlar endi yodimizda, lekin…

Joi, 2017-yilda do’stim bilan chempionat finaliga bormasdan oldin Merabning birinchi marta ringda ko’rgan edim — oyoqlarini qattiq tepib, oldinga siljigan, lekin zarbalardan keyin ham quloqlarini ochiq tutar edi. O’sha zahoti: "Bu kelajakdagi chempion, mayli-da" deb o’ylab qolganman, lekin keyinchalik yana bir necha marotaba unga birin-ketin g’oliblikni kuylagan edim. Endi u bilan birga barcha muxlislarda qolgan — o’shanda yuraklarimizni isitgan o’g’il… 🔥💪

Uyatmayman, oʻsha 2017-yilning kuzida bir doʻstim bilan Bokuda ovqatlanar edik, yomgir yogʻardi. Oʻshanda Merabning YouTube’dan kurashini tomosha qilib, bir boʻlimi chindan ham hayratlanib qolgan edik — u raqibini maydonda aylanib, oʻzi esa har bir zarbadan keyin bosqichma-bosqich oldinga burilardi, deyarli hech qachon orqaga chekinmas edi. Doʻstim, "Qani-ku, bu qiyomat kim?" deb so'raganda, men barmogʻimni stolda urib, "Bir-ikki yil oʻtib, bu yigit UFCda chempion boʻladi", deb gapirganman. Keyinroq Merabning birinchi saralash bosqichini koʻrgan edim — toʻrtinchi raunddayoq raqibining burnidan qon oqayotgan edi, lekin u oʻzini tuta oldi va oʻzidan boshqa hech narsani hisobga olmasdan kurashdi. Albatta, oʻsha paytda unga hech kim eʼtibor bermagan, lekin men oʻz-oʻzimga, "Bu odamning yuragi boshqa darajada" deb oʻylab qoldim. Endi oʻylayman… uning chempionlik kamarini koʻtarayotgan lahzasini koʻrib, men ham oʻzining yoshligimdagi qiyinchiliklarni esladim — oʻsha vaqtlar men oʻz vaqtimda kurashchi boʻlishni orzu qilgan edim, lekin imkoniyatlar yetmas edi. Uni koʻrganimda esa, darrov shunday faryod eshitdim: "Bir kuni menga ham bunday shon-shuhrat nasib boʻladi, degan umid bilan oʻtgan kunlarimni esladim. Merab uchun juda yaxshi boʻldi… dunyodagi har bir kurashchining orzusi ustiga chiqib ketdi.

O'shanda shu guruhda Merabni eng qattiqqo'z deb eslaganman, endi esa unga butun dunyo qo'shildi — o'zi uchun ham, muxlislari uchun ham chinakam chempionga aylandi. O'ylab ko'ramanki, 2016-yilda uning yuragidagi iste'dodni hamma ham sezmagan, ammo Merab o'zi uchun va yurakidagi mehr uchun kurashardi. Bugun esa uni faqat chempion sifatida eslaymizmi? Yo'q, u o'sha vaqtlardagi o'zimizdek qattiqqo'z bola edi, yoshligi bilan barchamizni hayratda qoldirar, yig'lab g'alaba qozonardi. Endi esa u butun dunyo uchun ramz bo'lib qoldi — o'zi bilan birgalikda barcha muxlislarni shu hissiyotlarga qaytarib, "bunday bolalarning hammasi uchun umid bor" degan xotirani qoldirdi. Qani, o'ylab ko'rasanmi, hozirgi avlod uchun Merabni eslash — faqatgina chempionligi bilanmi, yoki undan ham ko'proq: uning yuragidagi qat'iyat va o'ziga bo'lgan ishonch?

O‘sha 2016-yilni esla, o‘zim ham soliqqa berilgandim — kurashchiga o‘xshab o‘pka tiqib yurardim, lekin raqibimni tuproqqa tepishga oʻrniga, birinchisi oʻtlar bilan uyushib qolgan edi. Merab esa o‘sha vaqtda oʻzini toshday qattiqqoʻz deb his qilar va ertaga jurnalistlarga "Men chempionman!" deya intervyu berishga tayyorgarlik koʻrardi. Juda eskirgan xalq ertagidek: "Bugun kuylaganning ertaga bugʻda qoladi" deb oʻylagan edim, lekin keyin uning video yozuvlarini ko‘rib qoʻydim — maysazorda yurgan, oʻzini sport zalida deb hisoblagan va barcha raqiblarini burnidan qon oqazgunicha oʻtirardi. Endi esa u xalqaro miqyosda yigʻlayotganini koʻrib, oʻz-oʻzimga: "Nima qiladi bu bola? Koʻz yoshlarini chempionlik kamariga almashtirib yubormoqchi boʻldiki" deb o‘ylab qoldim. 🤣💧🔥