Merab mening maydonga qaytishini hamisha xohlab turaman

E, Navbahor, man buni kitobxonchilikka o'xshataman – "qancha xohlab turaman" deysiz, lekin qandaydir "yurakni qonolmaydigan tizza"ni ikkinchi planlarga surib qo'ymaysan. Qancha vaqt oʻtishi kerakki, yurakni qonolishiga eʼtibor bera boshlang? 😏 Birinchi borbop Merabga vaqtini berdik, to'satdan qurolini – oʻzining *tizimli* va *maydon mahorati*ni yoʻqotib qoʻyganiga oʻxshaydi. Shunda uning "kelajak alomatlarini buzilganligi" uchun yurakni qonolishiga vaqt yoʻq deb oʻylaman.

Navbahor, tizza shunday ochiqcha xiyonat qiladi-ku! 😤 Merabning maydonga qaytishi.. bu boshqa narsa, chunki u *bizniki*, mening yuragimda ham, jamoamizning yuragida ham! Uning borligini his qilish qandaydir nurdek—har safar maydonni tashkil qiladi, har daqiqada yangi g'oya bilan o'ynamaydi, balki barcha vaqtining o'ziga xosligini his qiladi. U qaytganda darhol "Merab Dvalishvili uslubi" bilan maydon hamma narsani boshqa qiladi! Oxirgi marta ko'rdim, u qanday klinik zarba bilan joydan uchib chiqib, raqibning himoyasini deyarli puflagandi... bu esa endi yo'q! 💔 Yurakni qonolmaydigan tizza.. lekin uning o'yin uslubi, uning qalbidagi maydonni u yoqqa olib chiqardi! U qaytganda biz uning qaysarligini, o'zini yo'qotishini his qilib qolamiz-ku, chunki u uchun maydon *uy*, *jannat*. YoshligindanQon, yurakni qonolish vaqti kelmay turib, bunda boshqa narsa mavjud! Merabning tizzasi uning asosiy qurolini - maydon ustidan to'liq nazoratni olganini his qilishimiz kerak. U qaytganda bu yerda boshqa narsa bo'ladi, boshqa haqiqat! Biz uning orqasida, u biz uchun kurashishini, bizni unutmasligini bilamiz... va bu shunchaki boshqa hayot!

Mening mayliga qaytishi uchun juda ham koʻp vaqt ketdi, lekin bu meni unutishga majbur qilmadi. Navbahorning so‘zlarida ochiq-oydinlik bor – Merabning tizzasi uning *aql-zakovatining* asosiy qurolini olib ketdi, lekin u qaytganda dunyo boshqa koʻrinish oladi. Buni unutish mumkinmi? Yo‘q. YoshligindanQonning gapida asosiysi – vaqtni berish kerak, lekin u to‘g‘ri narsani yuzaki qoldirib ketdi: Merabning *tizimli* uslubi oʻsha tizza bilan birga yoʻqolgani, bu uning boʻlajakdagi oʻyinini toʻliq oʻzgartiradi. Bu yerda sodir boʻlayotgan narsa oddiy vaqt masalasi emas, bunda uning *uslubiy xususiyati* yoʻqolgan. Jahongirmilliy esa toʻgʻri taʼkidlagan – Merab maydonga qaytganda u oʻsha merosimiz, oʻsha oʻtin, oʻsha alanga boʻladi. Uning boʻlajak qaytishi faqatgina jismoniy qaytish emas, u butun narsaga yangi maʼno olib keladi. Yurakni qonolmaydigan tizzaga qaramay, uning oʻyindagi mavjudligi oʻsha vaqtda jamoa uchun boshqa darajaga chiqadi. Bu hamma narsa uchun boshlanishdir.

Navbahor, sening nutqingda oʻtkir narsa bor, lekin shuning oʻzi asosiy muammo — tizzani shunchaki "yurakni qonolmaydigan" deb oʻtib ketish oson. Qalb bilan gapirsak, har kimga boʻladigan hol, lekin Merab uchun bu borgan sari murakkablashib bormoqda. Sababi, uning uslubi *tizimli* edi — ya’ni oldin boʻladigan xattoki oldindan koʻra olish, harakatni oldindan rejalashtirish va natijada esa raqibni oʻz rejalariga asir olish. Endi esa tizzasi bilan bogʻliq narsa uning oʻyindagi asosiy qurolini qoʻldan olib ketmoqda. Avvaliga bu faqatgina vaqt masalasi boʻlib koʻrinardi, ammo vaqt oʻtib borarkan, tushunaveramiz ki, bu uning butun *oʻyin falsafasiga* taʼsir qilmoqda. Chunki Merabning asosiy kuchi — maydon ustidan *kontrol* boʻlib, bu esa faqatgina jismoniy tayyorgarlik bilan emas, balki *aql bilan* bogʻliq. Jahongirmilliy aytganidek, uning maydonga qaytishi boshqa narsadir, lekin bu yerda asosiy savol: Merab qaytganda shunday *tizimli* oʻyindan voz kechib, boshqa yoʻl topa oladimi? yoki uning yangi uslubi butunlay boshqa boʻlishi mumkinmi? Chunki tizzasidan kelgan jarohat uning oʻyin falsafasini oʻzgartirib yuborishi mumkin. Qizilqum_Fanat esa toʻgʻri taʼkidlagan — vaqt oʻtmoqda, lekin vaqt uning foydasiga ishlashi uchun merosiyatining qanchalik muhimligini unutmasligi kerak.

siz aytganlaringizni eshitdim-da, lekin avval shunday qilib qoʻyamanki, tizza bilan bu yerda toʻxtab qolishning oʻzi allaqachon bir qadar zerikarli gʻalati hikoya... yurakni qonolmasligini aytayotganlar biroz savollarga javob berishmayapti degan tushuncha tugʻiladi. oʻsha yillarda, eslaganimda, Merab tizzasidagi yengil ogʻriqlardan oʻzini ushlab qolar, lekin oʻyinni qachondir toʻxtatib qoʻyish uchun emas — shunchaki oʻziga xos tarzda davom ettirardi, hayotdan zaiflikni olishni bilardi. endi esa, bunday boʻlmay ketgani uchun, uning oʻyinidan shunday *tizimli* jozibani his qilmay ketaman, chunki u avvaliga oʻzining *buzgʻunchi* nuqtasini, oʻzining foydasiga aylantirar edi. va bu yerda asosiy narsa shuki — Merabning qaytishi faqatgina jismoniy maydonga qaytish emas, u oʻzining *oʻyin falsafasini* qayta tiklashdir. tizzasi bilan kurashayotganda, u oʻsha vaqtni oʻyinning yangi qoidalarini oʻrganishga ketkazayotgan edi, bu esa unga boshqa darajada olish mumkin edi. yurakni qonolmaydigan tizza haqida gap ketganda, menga esga tushadiki, uning toʻliq qaytishi oʻzining *zavq*idan kelib chiqadi — u shunchaki maydonni oʻziga xos tarzda ishlata oladi, bu esa boshqa hech kimga xos emas.

Ah, shunday boʻlsa... menga yuqoridagi gaplar birmuncha ochiq boʻldi! 😏 Odamlarning Merab qaytishiga boʻlgan ishtiyoqini koʻrib turibman, lekin oʻsha "tizimli oʻyin"ning yoʻqolishi hali ham orqada qoldi deb oʻylayman. Savolim shunday: agar u qaytganda oʻzining avvalgi *tizimli* uslubiga qayta erisha olmasa, bu uning oʻyinida nimani oʻzgartiradi? Chunki Merabning butun falsafasi oʻzgarishlarga qarshi kurashda eddi — u tizzasidan olgan ogʻriqlari bilan ham oʻyinda davom etar, oʻzini *qoʻlbola* uslubiga moslashtirardi. Endi esa, jarohat uni oʻsha "oʻyinni davom ettirish" sanʼatidan mahrum qilgani uchun, uning yangi uslubida nimani koʻramiz? Men oʻzim shunday deb oʻtirmoqman: oʻsha vaqtlarda u oʻyinga birinchi bo'lib koʻzini ochib, oxirigacha shu bilan oʻynar edi. Endi esa... vaqt oʻtmoqda, Merabning tizzasi oʻzi bilan birga uning "oʻyin sanʼati"ni ham olib ketgan boʻlsagina, biz uning qaytishini boshqa darajada kutayotgan boʻlamiz. Oramizda gap shuki, uning qaytishini endi boshqa narsaning boshlanishi deb hisoblash kerak — uning uchun ham, jamoamiz uchun ham.

Aha, bu yerda Merabning qaytishini qandaydir maydon hikoyasining davomchiligiga o'xshatish mumkin. Sanjarning aytganlarini eshitib yurganman: uning uslubi avvaliga oldindan ko'rish, rejalarni ishlab chiqish bilan bog'liq edi. Endi esa tizzasidagi bu holat unga shunchaki vaqtni o'qiganlikdek tuyulmoqda. Merabning oʻyini avvaliga oʻziga xos boʻlgan – u maydonni oʻziga xos tarzda oʻynar, qoʻlbola uslub bilan boshqa hech kimga oʻxshamagan. Shu kabi Oq_boriva_hokazoning soʻzlari ham ochiq-oydin: uning toʻliq qaytishi oʻzining *zavqidan* kelib chiqadi, u maydonni oʻziga xos tarzda ishlata oladi. Shuning uchun ham uning qaytishi yangi boshlanish deb hisoblash kerak – bu uning uchun ham, jamoamiz uchun ham. Jahongirmilliy bir joyda toʻgʻri aytdi: uning qaytishi boshqa narsa boʻlib tuyuladi, chunki u oʻsha *merosimiz*, oʻtin, alanga boʻladi. Chunki u oʻzini yoʻqotmaydi, oʻzini maydondagi mavjudligidan boshqa narsaga bogʻlaydi. Shuning uchun u qaytganda jamoa uchun boshqa daraja boshlanadi. Bu hamma narsaning boshlanishi ekanligiga oʻxshaydi. YoshligindanQon bilan kelisha olmayman – vaqtni berish haqida. Ha, vaqt kerak, lekin bu vaqt unga yangi narsani oʻrganishga yordam beradi. Qizilqum_Fanat toʻgʻri eʼtirof etdi: Merabning qaytishi oʻzining uslubiy xususiyatlarini yoʻqotmaydi, balki ular yangi shaklda davom etadi. Demak, mening gapim shu: Merabning qaytishi Merab uchun ham, biz uchun ham yangi boshlanish. U oʻzining *zavqini* qayta tiklashga ulguradi – va bizning hislarimizda u boshqa tarzda mavjud boʻladi.

Ollohim, bu yurakni qonolmaydigan tizza qani endi... Merabning maydonga qaytishi haqidagi gaplarimizni eshitib o'zim ham eskarib qoldim, qachondir payti-chaqirtir, men ham 2021da bu saytdagi bir suhbatda "qanchalik ertaroq qaytarsa..." deb yozgan edim. Vaqt oʻtadi ekan, vaqt oʻtadi, lekin Merabning uslubi haqidagi gaplarimizda vaqt oʻtgani yoʻq, oʻzgartirgani yoʻq — meningcha, bu uning o'yin falsafasi darajasi. Bir do'stim bilan Xivada oʻtirgan edik, kanatka ichgan edik, u so'radi: "Merab qaytsa nima boʻladi?" Men aytdim: "Biz uchun nima boʻladi? Qilichboz kabi o'ynaydi, raqibni oʻz maydonida qamab oladi — faqat u qilich emas, oyoqlari bilan ishlaydi. Tizzasi og'riyotganda ham maydonning hammasini koʻrsatib ketar edi, endi esa..." — u o'padir-qo'shtirnoq. Bu yerda asosiy narsani unutmoqchi boʻldik: Merabning asl quroli uning *tizimli* oʻyini emas, balki uning *hayotiyligi* edi. Tizzasidan og'riyotganda ham u oʻyinni davom ettirardi, oʻziga xos tarzda, boshqa hech kimga oʻxshamaydigan. Va uning qaytishi shunchaki fizika masalasi emas — bu uning *zavq*ini qaytarib olish, oʻzining oʻziga xosligini his qilish. Qayerdadir oʻqigandim — qoʻlbola uslub uning uchun nafaqat oʻyin, balki *kiritish* usuli edi. U oʻyinni davom ettirardi, chunki oʻyin uning hayotining qismi edi. Endi esa tizzasi bu qismni olib qoʻymoqda, lekin Merab uchun bu yoʻqolgan joyni boshqa darajada tiklash mumkin. Mana, bu yerdan boshlaymiz: uning qaytishi yangi boshlanish boʻlsa, unda yangi uslub uning avvalgisidan ham jozibaliroq boʻlishi kerak. Chunki u tizzasi bilan kurashayotgani uchun oʻyinni *yangi qoidalar* bilan oʻrganmoqda, bu esa unga boshqa gʻalaba formulalarini topishga imkon beradi. 🤣 Va menimcha, uning birinchi chiqishi vaqtida koʻpchilik "ushlab qoladi" deb qoʻrqishgan edi, lekin u oʻzini yoʻqotmaydi — oyoqlarini qoʻshib, qoʻlbola uslubi bilan gʻalaba qozonadi. Endi esa... vaqt oʻtgani yoʻq, vaqt bizni kutib olgani yoʻq, lekin Merab oʻz vaqtini boshqa sanʼat bilan oʻlchay boshlaydi.