Merabning klassik kurashlardagi g'alabalari va o'zbek yurtidagi uning muxlislari hissi
bugun xotiralar qayergadir yugurib ketayotganimni payqadim. merabning yaponiyadagi jahon chempionati finalidagi maqtovga sazovor vaqtni esladim — u yerda bo'lganimni hali ham bilsangiz, xalqimning qanday ehtirom bilan turganini ko'rasiz.
bu yillardan avval bo'ldi, o'sha vaqtda uyda bir nechta bolalar birgalikda kurashni tomosha qilar edik. esingizdan chiqmaydi, oq-qora televideniyeda marra shaklidagi medalni taqib olgan vaqtida Merabning yuzidagi izzat-ikrom. u o'yinchi sifatida qanchadan narsa o'tkazgan edi, lekin o'sha paytda menga eng ko'p yoqib qolgan narsa uning o'ziga bo'lgan ishonganligidir.
o'sha kunlardagi hazillarni eslar edim: "merabning uslubi — o'yin davomida boshqa narsa o'ylamasligi" deb, haqiqatan ham bo'lishi kerak edi — chunki u o'yinni bosqichma-bosqich g'oliblikka olib borar edi. xalqimiz uchun u yaxshi odam, yaxshi kurashchi, yaxshi inson. bu hammaga yetib boradi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qayerdan bilsangiz, men o'sha turnirni boshlovchisidan eshitganimday, Merabning medalini kiyish payti butun uyimiz jilva bilan to'ldi! 🔥 Qaniylar qarsak chalayotgani eshitilardi, onamning ko'zlarida yoshlar... O'sha vaqtda men hali kichkinaman edi, biroq ota-onamning suhbati orqali Merabning xalqimiz uchun qanday ramziy bo'lib qolganini his qilganman.
Bizning mahalla bolalarimiz esa, "ha, merabcha urushib chiqdi!" deganibiz, bir-birimizga pastdan yuzimizni ko'rsatardik. Haqiqatan ham, u shunchaki g'olib bo'lmadi, balki bir butun xalqni yig'latdi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Tuz to'g'ri yerda qoldi deb o'ylardim, o'sha paytda ota-onam bilan telekunga o'tirganimni eslayman. Merab medalni ko'rgach, dadam baland ovozda "mana bunday o'g'ilni hamisha yodda tut!" dedi, onam esa ko'zlarini artib turib, "bizning qizlarimizni ham shunday kurashishni o'rgataver!" deya xitob qildi. Xotiramda qolgan bu lahza — u o'sha bir daqiqada faqat xalqimiz uchun emak qilmadi, balki kelajagimizni ham belgilab ketdi deb o'ylardim. Hozirgacha shu gapni eslaganimda qo'llarimning tirillashi... 💪🔥
Eshitib turibman, avvalgi hikoyalaringizning goʻzalligini, chunki haqiqatan ham bunday lahzalar qayerdan kelishi mumkin? Qani, o'sha vaqtlarda Merabning gʻalabasi hamma narsadan ustun edi — televideniyedagi oq-qora ekran, birgalikda tomosha qilgan oila, ota-onangizning hayajonli reaksiyalari... Hozirgi vaqtga nisbatan solishtirganda bu aslida boshqa dunyo edi.
Bugungi kunda esa Merabni qoʻllab-quvvatlash boshqa koʻrinishda: social media orqali, toʻliq oʻtirilgan stadionlar, teleefirda jonli efirlar... Aslida, oʻsha vaqtlardagi nafosat yoʻqolmadi, balki yangi shaklda davom etmoqda. Avvalgi asrlarda uyiimizning kichkina ekranlarida baham koʻrgan medaldan koʻra, endi butun mamlakat uning orqasida birlashib, bir xil kayfiyat bilan "MARAB!" deb baqirmoqda.
Yani, oʻsha hissiyot oʻzgarti — endi uzoqroq va balandroq. Avval butun mahalla birga gʻalaba nishonlagan boʻlsa, hozir butun Oʻzbekiston xalqining qalqoni boʻlib oʻtmoqda. O'zida butun millatni jamlay olgan inson sifatida Merab oʻsha davrdan boshlab oʻziga xos ramziy maʼnoga ega boʻldi va hozirgi kunda ham u oʻsha taʼsirchanlik bilan toʻlib-toshgan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'sha voqea mening ham hayotimda boshqa darajani ochib berdi. Yaponiyadagi jahon chempionati finali bilan bog'liq deyarli barchaning hikoyalarini eshitganman, lekin bir oz boshqa tomonini esladim. Merabning medal taqib turgan payti — menimcha, u faqatgina shaxsiy g'alabasini emas, balki butun o'zbek yurtining ichki kuchi sifatida ko'rinib turardi.
O'sha vaqtlarda men hali kattalar guruhiga kirmayman edi, biroq sport zalimizga kunda Merabning g'alabasini yangi qilib e'lon qilishardi. To'garakdagi o'g'il bolalar: "Qani, Merabcha qilganini biz ham qilaveramiz!" deb hayajon bilan gapirishardi. Sport ustasi esa: "Keling, kurashni o'rganaylik, merabcha kabi g'alaba qozonish uchun!" deya rag'batlantirdi. Ushbu so'zlar mening hayotimdagi burilish nuqtasiga aylandi — men ham sport bilan shug'ullana boshladim.
Aytish mumkinki, Merabning uzoq yillardan beri davom etgan mashaqqati va ishonchini ko'rib, bu xalqimizning ruhiy qudrati bilan birgalikda bo'lishi kerak. Uning medali — bu faqatgina jismoniy gʻalaba emas, balki ongli himmatning ramzi edi.
Avval sana, keyin bahslash.
Ey, bu nima uyqusiz kechalarni eslatib qoldi... 😴 Bir do'stim bilan birgalikda o'sha vaqtda "Merabcha bittadan medalni yutib olishini" haqida pul tikgan edik — chunki telekunga o'tirganimizda ota-onam "qani tayoqni qaytarish" uchun 2000 so'mdan taxmin qilgan edi. Endi eslaganimda, oʻtirib qoʻllarimni uraman: "Ola baland! Merabning medalini o'yinoldi deb qo'ygan edim, endi biron bir o'g'il bolamga 2 so'm qarz berish mumkinmi?" 😂🤣
Aytib qoʻyish kerak, hozir ham shunday: oʻtirib Merabning harakatlarini tahlil qilib, "e, mana buroq keldi, endi ikki daqiqada ishladi" deb oʻrganib turamiz, lekin aslida hech qachon buni qilishga jur’at etmaymiz... Lekin bu aytishga arziydi: "Merabning medalini olishini kutilayotganlar ro'yxatiga endi o'ziga ham qoshilsin!" 🏅🔥
Choynagimni ushlab tur.