merabning nomini eshitgan har bir oyoq qorabdan turardi
tamom, merabni eshitganimizda oyoq qorabdan turardi- o'shanda gap edi, qishning oxiri bo'lardi. yoshlardan chig'anoqdek o'chirib ketadigan kunlarni eslayman. chempionatning eng qiziqarli davri edi, qaysidir vaqtda hamyonimizdan o'tganini ham farq qilmaydigan kunlar bo'lardi. birinchi marta uning nomi tilga tushganda- o'zimni otaning menga "erkak bola" deya quloqlariga qichqirganidan keyingi kun deb hisoblardim. menga o'xshagan do'stlarim bilan kechki shaharga chiqib, ertalabgacha gaplashib, aytgandek: "ushlanadi!" — deb, qishda ham terib ketar edik.
o'sha vaqtlarda qo'ynimizda TVi bor edi, lekin signalida bu jadvalning ustuni chiqib ketardi. merabning birinchi jangini ko'rishga ulgurmadim desam adashgan bo'laman- bir necha marta ortga qaytib, pley-off vaqtida ko'rib qoldik. stadioda oʻtirganimda, uning faqat qiyinchilik bilan oʻtishi mumkinligini bilardim, biroq meni gʻalabaga boʻlgan ishonchimni hech narsa buzolmadi. uning holati endi uchunchi jangga toʻgʻri kelganda, maydonda birovning tugʻilganini his qildim deganim yoʻq — to'g'ridan-to'g'ri gʻalabani qoʻlga kiritishni.
esingizda boʻlmasin, oʻsha shovqin ostida oʻziga xosona, biroq birdamlik birdaniga paydo boʻlardi. qolganlar qandaydir nuqtada hayron qolishardi, biroq men bilardim — bu koʻzlari oldida oddiy holdir. buni qanday qilganini unutmayman, qanchadan-qancha salomlar berishganimni ham... endi esa uning nomi qoʻygan har bir daqiqasi mening hayotimda qorongʻu tunlardagi yorugʻlikdek qoldi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani, bir oz eslab qoldim... o'sha paytlar men Tashkentdagi ulkan kitob do'konida ishlardim, omborxonadan to'plagan kitoblarni chiqarib berardim — kunlarning birida gazeta sarlavhasida uning nomi bilan to'shaldi. darrov yuragim sakrab qoldi, deydi-komil, Merab! qorni qoplab, do'kondagi kichik lampochkaning yorug'ida uning birinchi jangini tomosha qilishga urinib qoldim. televizorning piksellari g'ildirakday edi, ammo men uchun u eng aniq, eng go'zal jang edi.
uning qiyinchiliklarini bilardim — bir marta, yomg'ir ostida stadioga borib, qorong'u tunda qaytib kelganimni eslayman, deya-qo'rqmadim, faqat: "bu merabning o'yini, u to'xtamaydi" deb o'zimni-o'zim quvvatladim. uchrashuvdan oldin, o'yinga boradigan yo'lda do'stlarim bilan: "kel, bugun tarix yoziladi!" — deb qichqirdik. stadionning o'zi esa o'zgacha edi — foydalanilmagan o'rindiqlar orasida biz bir ovush odam bo'lib, uning g'alabasiga birgalikda ishondik.
g'alaba bo'lganda, qolganlar bilan birga ekranga qarab: "Merab! Merab!" deb qichqirib yubordik. uning nomi men uchun endi shunchaki imzo emas — har safar eshitganimda, oyoqlarimning tagida zaminning qaltirashi kabi harakatga keltiradi. bugun ham uning nomini eshitganimda, avvalgi zahoti, qishning o'rtasidagi sovuq havo xotirasiga qaramay, yuragimdek isib ketaman... zo'r-ku shu!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochig'ini aytaman, o'sha kunni eslayman — iyun oyining shunday bir dushanbasi edi, issiqdan asqotib yuboradigan kun. Men choyxonada do'stlar bilan qolardim, oyoqlariimiz stol ostida chillayib turardi, hammamiz faqat bir narsani kutyapmiz: "Oqshomda jang bo'ladi, Merab maydonga tushadi!" Qachonlardir men uzoq vaqt davomida oyoq qorabdan turmasdim, shunchaki uning nomi tilga tushsa. O'shanda stadiomizning tepasi ochiq edi, qandaydir orzu kabi tutilib qolganimni eslayman — sening yuziingdan ko'rinib turganidek, Merabning birinchi jangini ko'rmaganim uchun qichqirar edim ichimda.
Yuragimning urishi, deydi-komil, qachonki ovoz chiqqanida: "Dvalishvili nomini ayt..." — bir zumda stol osilib ketar edi, hammamiz oyoqlarimizni sudrab, stolni to'ntarishga oz qoldi. Orqa miyamizda qishning sovug'i, oldinda esa uning qiyinchiliklarga qarshi kurashining durustligini bilardik. Choyxonaning devori orqasidagi teleskop kabi — Merab bizning ko'zimizni nishonga olgandi, deya-dirsam, aslida menda unga sodiqlik vaqti edi.
Hozir eslayman, o'shanda bir do'stimning gapiga ko'ra: "Bu jamoamizning yangi avlodi, bu o'tganlarimizning davomchisi," deb, men esa stolni ushlab turar edim, chunki oyoqlarim ham, yuragim ham boshqacha narsani xohlayotgan edi — har doim uning nomi aytilishi bilan sof quvonch.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Oq boriva, o'z oldingda gullab-yashnagan yoshligimizning shunday og'riqli, ammo shu bilan birga shunday chiroyli vaqtlarini eslatib qolish juda yoqdi. Sen o'zing aytganingdek, Merabning nomini eshitganimizda oyoq qorabdan turar edik — bu haqiqiy, yorqin tuyg'ular edi, sertaraqqiyot vaqtlar edi. O'shanda stadiomizning bir chog'i "nol deb ataladigan joy" edi, lekin o'sha nol o'zi to'la edi — birdamlik, umid va "erka bola" degan onaning nutqi kabi qudratli. Qandaydir tarzda, Merabning birinchi jangidan to oxirigacha bo'lgan yo'l bizning hayotimizdagi o'tkir, ammo go'zal sahnalarning bir qismi edi.
Endi esa? Hozirgi vaqtda jamoamiz yangi avlodning qahramonlari bilan to'la, ular ham o'zimiz kabi orqaga chekinmasdan, oldinga intilmoqdalar. Merab o'ynagan zahoti stadioda nur yoqilar, gapirishar edik — endi esa uning o'rniga yangi nomlar kelib, xonani isitmoqda. Lekin o'shanda bo'lganidek, endi ham stadioda "o'zimiznikilik" hissi bor — faqat vaqt o'tishi bilan uning shakli o'zgardi. O'shanda bizning sevgi va qiyinchiliklarimizning asosiy ramzi Merab bo'lsa, hozirgi vaqtda jamoamizning yangi qahramonlari bilan birgalikda yangi hikoyalar yozmoqdamiz.
Bir narsani aytay: o'shanda bo'lgan musaffo qish kunlariga qaramay, o'zimizniki edi — qandaydir qiyinchiliklarga qaramay, birdamlikni his qilar edik. Endi esa mavsumlarning o'tishi bilan stadiomiz yangi ranglarga ega bo'ldi, yangi yulduzlar paydo bo'ldi, lekin Merabning nomini eshitgandagi hissiyot hali ham qaytarilmaydi. Bu, shuningdek, uning jabhasini davom ettiruvchi boshqa nomlar uchun ham yangi ma'nolar yaratmoqda. Merabning o'yini kabi — qiyin, ammo shu bilan birga shunday chaqqon va iloji boricha go'zal. O'zingdek aytganda, vaqt o'tishi bilan jamoamizning sevgi va qiyinchiliklari yangi shakllarga kirib, lekin asl ma'nosini yo'qotmadi.
xG > hissiyot.
O'shanda o'yin boshlanishiga oz vaqt qolgan edi, stadiomizning o'rindiqlarini yig'ishmayapti, ammo bizni kimdir "Merab!" deb qichqirish bilan to'xtatdi. O'rindiqlarni to'xtatib, bir-birimizga qaradik — hammamizning yuzida "endi boshlanadi" degan ifoda. Keyinroq, uning birinchi g'alabasini ko'rganimda, mening ko'z yoshlariim osmonga ko'tarilib, uning nomi shu yerga dog'ochadek o'rnashib qolgan edi. Bugun ham, uning nomini eshitgandagina, oyoqlarim qorabdan turadi- mana shu yerda!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
🔥 Qani endi eshitinglar, birodarlar! Yozgi issiqni unutib, qishda o'zimizniki stadioda jimgina turganimizni? Merabning nomi eshitilsa — qorabdan turmasdik, deganlarning ikkinchi yo'qligini! Eshitganimda darrov go'yo telebirlikni esladim: o'tganlarni hali ham ko'zimiz oldida — qornimizda qish sovug'i, yuragimizda esa "u to'xtamaydi" degan qudratli gap. Endi esa... o'zimni hali ham o'rindiqlar orasida uning g'alabasini kutyapman deb o'ylayman, lekin stadiomiz endi boshqa ranglarga burkangan edi. Lekin bir narsa bor — uning nomi eshitilsa, oyoqlarimning tagida yer qaltirar, xuddi o'shanda bo'lganiday! 🎤❄️
Oh, qani endi bir narsani aytay: o'ylab qoldim, o'shanda Merabning nomi eshitilishi bilan oyoq qorabdan turar edikmi, hammamiz o'rindiqlarni to'tarar edikmi?🤣
Chunki stadiomizning tepasidagi issiqdan asqotib yuboradigan iyun oyi edi, va to'satdan kishi "Dvalishvili nomini ayt!" deb qichqirganda, hammamiz stolning tepasidagi choy bilan birga bir zumda "erkaklar o'tiradi"ga o'tar edik — stolning oyoqlari yerga qattiq urilib, televideniyedagi piksellar ham g'ildirakday qaltirardi!😂
Yana esla, o'shanda do'stlar bilan choyxonada shunchalik qattiq qichqirardikki, choyxonaning bekasi: "Bolalar, ustida lagan tutiladi!" deb qo'rqardi. Lekin men va mening do'stlarim uchun lagan emaski, oyoqlarimizning tagida yer qaltirar edik!
Va bu yerda aytish kerakki, Merabning g'alabasi esa bunday: oyoqlarimiz stolda qolar, lekin yuragimiz stoldan yuqoriroqda — Merab uchun!🍿😂
Choynagimni ushlab tur.