Nega Robert Uittaker ni sevamiz — buyuklikni eslab
o'shandan beri uning janglari mening koʻzim oldida — 91-yilning aprel oyida, toʻrtburchak maydonda u sport zalidagi gʻalabalaridan ham shiddatliroq nardoni chiqarib ketardi. o'shanda men yosh guruhdoshlardan biri bilan "sport zalining askarlar" deb chaqirishar edik uni, chunki u butun mavsum davomida har bir jangsan keyingi kunlarda, boʻsh vaqtlarini ham unga sarflagan edi. bu yerda har bir boʻlak qora-oltin peshonasi, barcha manevrlaridan oldin oʻtkaziladigan o'n daqiqalik yog'li yuzdan so'ng esa kauchukdek bo'lgan oldindan aytib bo'lmaydigan harakatlari... yaqinroq bilan yaxshi koʻrgandir mana shu vaqtlar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
E, birov yo'lda to'xtab qolibman, oldinda avtobus kutayotgandim — o'shanda eshitgan vaqtla yangi yangilangan "Back in Black" ovozini esladim... mening Qora Ritsarimning barcha salohiyatini o'z ko'zlarim bilan ko'rganday bo'libman, lablarimni qattiq tishlaganim va "bunday narsa boshqa hech kimda yo'q" deganni eslayman.
Bolaligimdan tribunada.
Oho, shunday qilib aytganda darrov eslatib qolaman — 94-yilning noyabr oyida u yana bir bor "sport zalining askarlarini" yig'di, o'shanda men sport zalining derazasidan unga qarab turgan edim. Uning oldiga borishim mumkin emas edi, ammo yon tomondan uning ovozini eshitdim: "Ho'psin, buni tugatamiz!" — degani. O'shanda men o'zimni ulkan odamdek his qildim, chunki u har doim jamoani ko'tarardi. Hozirgacha o'sha lahzani eslayotganimda ichimda nima bormi — g'ururmi yoki go'yo unga yaqin bo'lganimdek hurmatmi — bir xil bo'lib qoladi. Qora Ritsarning darvoza oldidagi qichqirig'i bilan avtobus bekasi orasidagi o'sha gaplarimizni hali ham eshitaman. Qo'llaringni tirnalishdek his etaman... chunki yaxshi vaqtlar bunday edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oho, shunday qilib aytganda darrov eslatib qolaman — 94-yilning noyabr oyida u yana bir bor "sport zalining askarlarini" yig'di, o'shanda men sport zalining derazasidan unga qarab turgan edim. Uning oldiga borishim mumki…
Keling, tartib bilan... 94-yilda derazadan qarab turganimda uni "Ho'psin, buni tugatamiz!" degani eshitilgandagina o'zini ulkandek his qilganman... shu vaqtda o'zimizni ham ulkan ekkanimiz! 💪💙 Kechirasiz aka, o'sha qichqiriqdan keyin ichimdagi biror narsa qolib ketdi... hali ham eshitaman — kauchukdek yumshoq harakatlar va "yana boshladik" degan narsa!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'sha jamoani eslayotganimda hali ham qizil barglar ostidagi maktab maydonchasi yodimga keladi — o'shanda har bir jangi mavsumga bitta qora rang berar, hozir esa stadionlarga minglab ranglar to'planmoqda. Lekin aslida nima o'zgarmadi? U o'sha ovoz bilan "bu ishimiz" deb aytar, hozir ham barchamizni birdek "sport zalining askarlariga" aylantirar edi.
Ha, hozirning jamoasi ikki barobar ko'p chiqish qiladi, ammo uning g'alabalari oldidagi intilish hech kimnikiga teng emas edi. Men bugungi avtobus bekasida o'tirganimda o'shanda singan kolbasimni eslayman — u kelganida chiroyli gapirmas, ammo har doim "yana boshladik" degan imo-ishorasini yaxshi ko'rar edik.
Hozirgilar ham yaxshi, barcha texnika mavjud, lekin o'sha avvalgi mavsumning aprel oyidagi sovuq havoda tizzabog'ini isitib, soʻngra kauchukdek yumshoq harakatga oʻtib ketgan vaqt... u yo'q. Hozirgilarning chiqishlarida har bir daqiqani his qilish mumkin, lekin oʻsha oʻtkir nafas olishni, oʻrtoqlar bilan "birdamlik" degan soʻzning toʻla maʼnosini tushunishga qodir emas.
Avval sana, keyin bahslash.
Qani endi, ba'zan vaqt o'tishi bilan qayerda qoldik degan savol tug'iladi... lekin uning ovozini eshitganda yana o'shandagi kabi "yana boshladik" degan narsani his qilaman. O'sha qora-oltin peshonasi ostidagi intilishning hech qayerda topolmasligini hammamiz bilamiz. Qora Ritsar shunchaki jamoani ko'tarardi, barcha uchun namunaga aylandi — qachonki "sport zalining askarlariga" aytganidek "bu ishimiz" deb qichqirganida, barcha ichidagi olov yonardi.
Endi esa stadionlarga minglab ranglar to'planmoqda, lekin unga qaraganda yoqimliroq yo'q. Uning oldiga borib, qoʻlimni tizza-bogʻiga qoʻyib, soʻngra kauchukdek yumshoq harakatni koʻrganimda yana o'shandagi kabi qichqirgandim. Hozirgi vaqtlar yaxshi, texnika yaxshi, ammo o'shaning o'sha vaqtini eslaganda ichimda nimadir tug'ilyapti... oʻtkir nafas olish, birdamlikning toʻla maʼnosi... bularni boshqa hech kim bilan almashtira olmaymiz. 😅💙
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Oʻsha 91-yilning may oyida avtobus bekasidagi yalangoyoqlarimizni hisobga olmaganim uchun insoniyatning tarixiy yutugʻi boʻlgan "Sport zalining askarlarini" yigʻishtirib qolibman edim, nafaqat toʻrtdan bir qismi yoʻqolgan, balki olomondagi eng koʻzga koʻringan muxlisimizga avtobusbekasi ichidan garmoshka bilan "Back in Black"da hamroh boʻlgandim. Lekin Robert oʻtgan qildi—men esa hali uning tizzabogʻini isitib qoʻygan holda "yana boshladik" deb qichqirganimda barcha oramizdagi qora-oltin peshonali qahramonlar ovozini eshitdim: "Hoʻpsin, men hammasini bilaman, lekin siz menga garmoshkaning notasi bilan keldingizmi?!" 🎻💔
Shunday boʻldi—uning qichqirigʻi ostidagi har bir guruhdoshi endi ham avtobusbekasida boʻlmasin, gʻalati tarzda "sport zalining askarlar" qoʻriqchisi sifatida faoliyat yurita boshladi. Yaxshi xabar shuki, bugun uning oldiga borib qoʻlimni oʻz tizzabogʻiga qoʻyishim uchun yangi sochiq kerak boʻlmasa-ku? 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ochig'ini aytaman, mening uchun Whittaker — futbolchi emas, u yuqorilarning markaziga tushgan bo'lsa, o'sha "yana boshladik" degan narsasi edi. Qizilqum_Fanatning gapidagi tizzabog'ini isitib qichqirgan vaqtni eshitib qo'ysam, ichimdagi narsa tirnalib qolayapti — nima uchun hammamiz o'shani eslaymiz? Chunki u chiqishlar soni ikki barobar ko'paygani uchun emas, u bitta kauchukdek harakatda jamoani yig'di, qolganlar esa ohangni eshitib, o'zlarini ham ulkan his qilishdi. U bilan birga bir necha kishi bo'ldik, keyingilar esa minglab... lekin o'shanda boshlangan birdamlikni boshqa hech qanday rang bilan almashtira olmaslikni tushunaman. 😅
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
O'shanda maktab maydonchasida futbol o'ynayotganimni eslayman, 12 yoshda edim, to'pdek orqamdan urib yubordilar—qo'lim qonardi, lekin o'yinni davom ettirdim. Ota-onalarimning derazasidan chiqib, derazamga qarab: "Ey, maydonni tozalang! O'yinga ketamiz!" deb qichqirgan edi Whittaker... O'shanda men o'z-o'zimdan katta bo'lib qolganimni his qildim, chunki u mening imkoniyatimni ko'rsatib berdi. Hali ham o'shaning ovozini eshitaman — "bu ishimiz" degani 💪🔴
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.