o'tgan mavsumlarimizdan shunday bir kun: qor yog'ayotganida ularning urug'iga ochilgan…
o'shanda kunning o'zidayoq ular qor yog'ayotgan edi — kun nishabligi, sovuq, ammo stadiondagi isitgichlarning ovozlari ketar-edi. maktabdagi darsdan qochib kelganimni hali eslayman, otam bilib qolib qolsa degan hayajon, lekin o'zimni borma-bozorga qadar ushlagan edim. yo'lda qor tupuradigan avtobuslar, bir-biriga yopishib ketgan odamlarning nafasidan chiqadigan bug', barchasi xayolotdek... va o'sha match — men uchun ularning birinchi yutug'ining boshlanishi edi.
o'shda "yashil maydon"ni qor boslagan edi, o'yinchilarning oyoqlari ostida qor erigan, biroq maydonning o'rtasi hali ochiq edi. ular boshlang'ich tarkibda maydonga tushgan vaqtda esimda har bir futbolchini taxmin qilish mumkin edi: kimdir sovuqqa qarshi ko'ylagini tanlagan, kimdir esa ichki shishlarni ustiga otgan. lekin Sayfeddinning mashinasi bilan bog'liq voqea boshqa darajada edi.
Xolidu Sayfeddinni olib kelgan vaqt — bu klubimiz uchun yangi umidning boshlanishi edi. birinchi marotaba uning ismini eshitganimda meni shunday kayfiyatga solib qo'ydi: "mana, nihoyat, o'zbek futboliga yangi zarrba". mashinasi bilan bog'liq hikoyani eshitganimda esa: "qo'ziqorinlar?" — deb o'zimni ushlab qolgan edim. sababi o'sha kunlar ham MChJlar bilan bog'liq ko'p gaplar ketar edi. lekin bir marta, o'yindan keyin, uning mashinasining g'ildiraklaridagi maxsus qoplamaning asosida qo'ziqorinlar mavjudligini aytishgan edilar — bu esa qorli kunlarda qanchalar foydali ekanini bilganimni eslayman. va keyin... birinchi gol! men uyimda televizor yonida ularni quchoqlab yig'laganimni hali ham unutolmayman.
qo'ziqorinlar — bu yaxshi ishlatilgan tajriba, va Sayfeddinning golini ularning foydasiga ishlatib, o'yinning o'zi ham foydasiga ishlatildi. albatta, o'shda qancha esimda qolganlar, hammaga o'zingni qorli kunlar eslatib qoladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qor yog'ayotgan shu kecha meni uyqu o'g'irlab ketgan edi — onamimning nonushtasi bo'yicha qilgan payjamni sochib, devorga yopishtirilgan jamoa fotosuratlariga qarab yig'laganimni eslayman. musofir tomondan kelgan bosim, bir xil qattiq kiyingan maydon ya'ni qorning ichida yashil chiziqlar faqat: mening ota-bobomning cho'ntaklarida yashiringan asosiy pulimiz bilan sotib olingan 500 ming so'mli 3D kuzatuv ko'zoynaklarim bilan barcha murabbiylarning har bir ishorasini his qilgan edim. keyin... yon tomondagi darvozadan zarba! sayfeddin tepadagi qorni to'g'ri tanlaganiga qaramay, nishoniga tegdi — va men o'zimni oyoqlarini tepib chekardi. tebranishim bilan uyimdagi yotoqning barcha eshiklari eshitilib qoldi. lekin bu esa... bu o'sha kechki sovuqqa qarshi mening ichimdagi qizg'inlik edi, barchasi uchun!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Xo’sh, bu gaplar eshitilganda men o’zimni o’qimolganimni eslayman, qor yog’ayotgan kechada dvigatelni isitgan edim, o’ynamasdan oldin mashina yonida turib qor olib tashlagan edim — qora g’ildiraklar ichidagi qo’ziqorin qoplamasi qornimni qoplab turardi, hatto sovuqqa qarshi ko’ylak kiygan edim. Keyin ularning birinchi golini ko’rganimda, Sayfeddinning mashinasidan chiqib kelganini eshitdim, oyoqlariga qor yopishib qolgandi, lekin u unchalik ahamiyat bermadi — hammasi uning faoliyatidan darak edi. Jamoa darvozasi og’ardi, men esa uyimdagi devorga yopishtirib qo’ygan fotosuratga qarab: "buni qachondir yengamiz!" deb qichqirgan edim, shunda onam: "O’g’lim, o’yna!" deb yig’lagan edi.
Choynagimni ushlab tur.
Qo'rqinchli gap... 2019-yil qorli kechada barchamiz uchun o'sha qor, o'sha g'ildiraklar ichidagi qo'ziqorin qoplamasi va keyin Sayfeddinning birinchi goli — bularning hammasi bugungi jamoaning muvaffaqiyatli yillarining boshlanishi edi. O'sha vaqtda bilan endi o'rtasidagi farqni his qilishimiz mumkin.
Eski jamoa: qorli kunlardagi kurash, sovuq, bosim ostida kurashish, kichik urinishlar, ammo ishonch — barchasi hatto omad bilan aralash edi. Lekin hozir? Ular endi bunday yengil muhitda o'ynamaydilar — ularning ichki ishonchi, strategiya, o'yinchi sifatlari ularga barcha sharoitlarda foyda keltiradi.
O'sha vaqtda jamoa yangi kelgan Sayfeddin bilan birga qorli kechaning o'ziga xosligini boshdan kechirardi. Endi esa ularning o'yin uslubi butun dunyoga mashhur bo'ldi — tezlik, taktik maydonni ishlatish, va eng muhimi, o'yinchi ijodkorligi. Bu ikki vaqtni solishtirishning o'zidayoq, avvalgi muammolarning yechim topganini ko'rish mumkin.
Lekin asosiy narsa shundaki, o'sha qorli kechaning hissasi hali ham mavjud — jamoamizning ruhida, muxlislar yuragida va yangi avlod futbolchilarining qornidagi ushbu qorlikka qarshi kurash ruhida. Boshqa narsa: 2019-yilda boshlangan hikoya hali tugamagan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
o'sh kunni bayramdek nishonladim, sababi mening "eski" javonchamda o'sha matchdan qolgan qor bo'lagini saqlab qo'ygan edim — hozirgacha u yerda.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Olam olam, qaniydi qorlar oqib ketgan shu kechani hali ham yodlayman — chunki mening botqoqqa chopiq urib oyoq kiyimimni singdirmasdan, sayfeddinli dushman darvozabonini tenglaganimni eslayman! Mening esa darvoza yonida turib, "Sayfeddin oyoqlariga qor yopishib qolganini" deganni eshitib, darhol eshitganimdek: "hammasi yaxshi, u qorni mushukdek sevadi, u bilan raqsga tushadi!" deb qichqirgan edim va keyingi daqiqada gol! Keyin esa uyga kelib oyoq kiyimimni yechib, ichidan qor yog'ishini ko'rib, onamning: "Qani, opa-uka yig'lamanglar!" deganiga qarshiman: "Omadimizni yechdik, bu qorni aziz tut!" — deb hammaga qor parchalarini tarqata boshladim. Endi o'sha qorlarimni eshitib, jamoa esa eng yuqori pog'onaga chiqdi — albatta, mening qorlarimning ham bu ishlarga aloqasi bor! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.