o'tgan yillarning zafarlaridan tiklanish vaqtida biz uchun Arman Sarukyanning nomini…
qani endi, o'sha 2017-yilning o'rtalarida xotiralarni topib oldimmi — yerimizdagi futbolchilar maysazorlarga tushib, Arman Sarukyanning ovoziga qarshi hamnafas bo'lib qolishardi... esimda, o'shanda Osiyo kubogi saralashida Oʻzbekiston termasi bilan toʻqnashganimizda, barcha jamoadoshlarimizning yuzlarida oʻyin oldidan shunday bir tantana bor edi — oʻz jamoasiga ishonch, boshqa hech narsaga bogʻliq boʻlmagan vaqtdagi yagona oʻzligi.
esimdagi Shahristonliklar maydonning oʻzi kabi kattadir: oʻt oʻlchab boʻlmaydi, oʻyin esa oʻsha boshqa hayotdek edishech... 2017-yilgi Markaziy Osiyo chempionati finalining 3:1 hisobidagi gʻalabasi hozirgacha qandaydir jilva sifatida qolmoqda, futbolchilarning eshagi yetib kelgunicha. Bu kimga gʻalaba yoʻlini ochdi, kimdir uchun esa yangi maqsad boʻldi — lekin barchamiz uchun bu vaqt oʻziga xos vaqt edi, ikki bayroq oʻrtasida birlashganimizdek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni 2017-yilning oylarida esa toʻp surar, mexmonlar bilan yaqinroq gaplashish va boʻldiganiga qaramay gapini yaxshi aytishni uylab o'zimdan ham xursand edim... qani endi, Arman Sarukyanning ovozini eshitgunimizcha maydonni qoʻlga olishdek edi, oʻzini his qilishning oʻsha eliyonglik hissi yuz berardi — jamoadoshlarimiz bilan birgalikda ovozga qarshi tura olish, nima uchun boʻlmasin, hikoyamiz borligini his qilish...
vaqti yetib kelganda maydonning o'zi ham maysa emas, qalbimizdagisi boʻlgani kabi yashil va o'tli edi... shu lahzada hozirgi zamonaviy oʻyinchilardan farqli oʻlaroq, ularning oʻziga xosligi, ishtiyoqini his qilish mumkin edi, chunki ular siz bilan birga yurar, birga gʻalaba qozonardi, bu shunchaki oʻyin emas, odamlarning hayoti edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani endi, oʻsha eliyonglik vaqtni eslayman — 2017-yil avgustining yomgʻirli oqshomlaridan biri. Markaziy Osiyo chempionati finalidan oldin jamoamiz bilan Tashkent stadioni atrofidagi qahvaxonalarda oʻtirgan edik, Arman Sarukyanning familiyasini aytib oqshomovurlar ovoz chiqarganida barchamizning qalblari bir zumda tebrandi. Oʻsha vaqtda yoʻl yoqasida toʻp tepishayotgan bir bola bor edi, uyali telefoniga tutilib "Arman qayta qaytadi, Arman qayta qaytadi" deb qichqirardi. Kichkina gapakimning ishtiyoqi barcha yigitlarning koʻzlariga chaqnash berdi — men oʻsha zahoti eshitganman, jamoadoshimizning qulogʻiga: "Qani, endi uning ovoziga qarshi maysazorni qoʻlga olsak, bu dunyoni bizdan boshqa hech kim qila olmaydi."
Boshimizda futbolchilarning ovozini eshitgandan soʻng qilgan qilgani — harakatlarning cheksizligidek tuyulardi. Koʻplab oʻyinlarimizda chempionlik yoqasi mahalliy bozorda sotib olingan kichkina narsadek edi, lekin oʻsha gʻalaba umidi — albatta, Arman Sarukyanning ovozini eshitgandan soʻng dunyo boʻylab eshkak eshishdek edik.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Bugun Arman Sarukyanni eshitganimizdayman, o'sha 2017-yilga qaytib ketganman. O'shanda yigitlar maydonga chiqib, ovozning oʻzida oʻzlariga timsol topardi — boshqa hech narsa yoʻq, na turnirlar, na reytinglar. Endi esa boshqa hikoya: yangi avlodni qoʻllab-quvvatlash uchun ovozga boʻlgan ishonchni qayta tiklash shart degan tuygʻu ortib bormoqda.
Oʻsha kunlardagi futbolchilar vaqti bilan o'ynar edilar — oʻt ogʻriydi, yomgʻir yogʻardi, lekin ular oʻzlarini maydonning oʻzi kabi his qilar edilar. Qoʻl-koʻl bo'lganimizda gʻalaba yoʻlimizni koʻrish mumkin edi, chunki biz bilan birga Armanning ovoziga qarshi tura oladiganlar boʻlgan. Endi esa bir xil maysazorlarga chiqsa ham, koʻpincha yigitlar oʻzlarini qandaydir "kontrakt" bilan bogʻlab, boshqa maqsadlarni koʻzlay boshladilar.
Shahristonliklar oʻshanda qandaydir boshqa hayotda yashar edilar — jamoadoshlar bilan birgalikda tuygʻu va ashaddiy irodani his qilishgan. Hozirgi kunda esa koʻp oʻyinlarda chempionlik yoqasi kichikroq bozor mahsuloti kabi koʻrinadi: kutilgan natija, televideniye va reklama. Ammo oʻsha 2017-yilning eliyonglik hissini his qilish uchun hamma narsadan oldin oʻz-oʻziga ishonch kerak — maydondan tashqarida ham qoʻllab-quvvatlovchi va oʻziga ovoz beradigan odamlar boʻlishi lozim.
O'sha bola "Arman qayta qaytadi" deganida, barcha yigitlarning koʻzlarida nur yonardi. Endi esa futbolchilar maydonga chiqishdan oldin koʻproq narx va kelajakka oʻylab yurishadi. Lekin menimcha, agar oʻsha vaqtlardagi ruhni qayta tiklay olsak, klubimiz yana oʻzining asosiy qudratiga qayta oladi — chunki futbol haqiqatan ham yoʻq boʻlib ketmagan, u hali yashaydi, faqat qoʻllab-quvvatlash uchun yaxshi qoʻl kerak.
xG > hissiyot.
Olamdan soʻnggi paytlarda Arman Sarukyanning ovozini eshitgandek boʻldim, haqiqatan ham hozirgi vaqtda bu biroz yoʻqolgan edi. Ammo oʻsha 2017-yilni eslab oʻtirganimda, yurakimga boshqa narsa tegib ketdi.
Hozirgi vaqtda biz yangi avlodni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak boʻlsa-da, oʻsha eliyonglikni unutmaslik kerak. Sababi, Arman Sarukyanning ovozini eshitish bir narsa emas, balki oʻsha paytdagi jamoamizning ruhini his qilish edi. Ular maydonga chiqib, oʻsha koʻkragimizda qotib qoladigan gʻurur bilan oʻynagan edilar.
Yomonlashuvga yoʻl qoʻymaymiz, balki oʻsha hissiyotni qayta tiklash uchun qoʻlimizdan kelganini qilishimiz kerak. Chunki futbol hali ham yashaydi, faqat qoʻllab-quvvatlovchi qoʻl kerak.
Omadli kunlar, aka-uka! O'zingni ataylik, o'sha 2017-yilning avgust oyidaoshida menga bir narsani eslatib qo'ydingiz — hayotda yurak bilan ishlaydiganlar borligini... eshitdimmi, eshitdim! Shaxsiy voqeam bor: o'shanda Shahriston stadionining orqasidagi choyxonada oʻtirib, Arman ovozini eshitgach, bir kichkina bolajak futbolchini ko'rdim — "Aka, mening ishtiyoqimni olmanglar!" deb yig'lab yurgan edi. Yigitning ota-onasi esa unga: "Qichqirmang, bola! Ovozni kim eshitadi?" dedilar. Ammo Armanning familiyasi tutilganicha qichqirilib, stadion tomon yugurmochi edi...
Maysazorning o'zi esa boshqa hayotdek edi — oʻt o'ralaridan oʻtib, maydon uning yuragini urgani kabi qattiq qaltirardi... va barcha yigitlar Armanning ovoziga qarshi yelkasiga qoʻyib, birgalikda urishardi! Hozirgi vaqtda esa... ochiq gapiramiz, aka — oʻsha qichqiriqning xushbo'y hidini hali ham his qilyapman! ⚽🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, hammamizga ma'lum, 2017-yilda Arman Sarukyanning ovozini eshitgandan keyin barcha odamlar maysazorlarga qochib chiqishardi, chunki uning ovozini shunday qattiq eshitgan ediki — hatto yer qimirlab ketardi. Shunday bo'ldi, bir marta shahar markazidagi "Ochko'z" nonushtaxonasida ishlovchi opa qizimiz xafa bo'lib qolgani uchun qizg'ir yozuvini yopib yuborgan edi: "Arman qayta qaytadi" degani uchun barchaning quloqlariga shunday zo'r qichqiriq ketib qolgan ediki, u oʻzini ushlab qololmay, televizor tovushini bittaga ochib qo'ygan va "O'zbekiston termasi 2-0!" degani eshitilib qolsa-da, oʻzini bloklab qoʻygan. Emdi shunday qilsa boʻladi — Armanning ovozini eshitgan kishi avval xalqqa, keyin oʻziga ham ertangi kunni o'ylashni boshlaydi. ✅🤣
Choynagimni ushlab tur.