o'tkan davrning qahramoni endi chempionlikni qaytardi
o'shanda kim eslar edi, 2019 yilda u butun olamni boʻshatib yuborgan kunlar… nyu-yorklik bola yangi darajada chiqdi, olomon hushidan ketdi, ringda chempionlik kamariga egalik qildi. oʻsha g‘alabadan keyin koʻp narsa oʻzgardi, lekin oʻzimiz uchun asosiy narsa qolayotgan edi: chempionning kelajagi — mening qoʻlimda hech qachon yoʻqolmaydi deb oʻylagan vaqtlar… qanaqa ajoyib kecha edi, suhbatlar pichirlashib, qoʻllar yopishtirilib, nafaslar yurakdayoq to‘xtab ketardi. menimcha, oʻsha kechani xotirasi hali ham koʻnglimizda, yuragimizda — boʻlishi kerak ham.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qancha yillar o'tdi, o'shanda meni toshkentlik do'stlarim bilan bar hozirgacha eslarimda, "Usman ringga chiqib kelganda hamma gaplashishni to'xtatadi, yurak ovozini eshitasan — tup-tup, tup-tup" degan edik, yangi chempionni qabul qilish vaqtida hech kimning nafas olishi eshitilmas edi… oʻshani ko'rganimdan keyin men shunday dedimki, "kelajakda bunday chempionlik kamarini xalqi uchun olib keladi deb o'zimga ishonmadim", lekin kecha uni yana ko'rib qoydim — haqiqatdan ham, o'zimni xotinim va o'g'il bolam bilan uyda quchoqlab yig'ladim, zo'r-ku endi
O‘sha 2019-yil, Nyu-Yorkdagi o‘sha kecha… men ham oʻsha yerda edim, qoshimni mahalliy doʻstlarim bilan qotib qoldirdik. Guruhimizda qoʻlida Usman rasmli bayroqni koʻtarib yurgan yigʻin-jujun odamlar, ularni ko‘rib o‘zim ham unga ergashib gaplashishni to‘xtatib qoʻydim. Uning chiqishini kutganimda, yuragimning urishini eshitdim, derazadan tashqaridagi olomon shov-shuvidan ham ovoz chiqmas edi — birdan barcha narsalar ayanchli tarzda tinchlanib ketdi, faqat Usmanning qadam tovushlari eshitildi. Hammamiz unga qarab turganimizda, uning boshi biroz egilgan edi… lekin u ringga qadam qoʻyganida, barcha gaplar soʻndi, hatto qoʻllarim titragan edi. U shu qadar kichik va oddiy koʻrinardi, lekin unda bir oz… qattiqqo‘llik? Qat’iyat? U hech narsa demadi, faqat ringga chiqdi va hammasini oʻz natijasi bilan koʻrsatdi.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
O'shanda har bir o'yin uning uchun qo'rquv va orzular jangiga aylangan edi, endi esa — tabiiy oqim, suzayotgan kema kabi. O'shanni eslaganimda hali ham ichimning g'ildiragi qaynaydi, og'rig'liq xotira… lekin yangi Usmanni ko'rgandagina nafasimning uzoq va toza bo'lishini his qilaman, hamma narsa oson va ma'noli kelmoqda.
Oldingi o'yinlarida uning yuragi, qo'llari va kurashi bilan gapirardi, endi esa — har bir harakatida o'tkanining nuri seziladi, ammo yangi ruh bilan. O'shanda uning chempionlikka chiqishi insho bir insonning to'y sifatida tuyulardi, endi esa — bu uning hayotiy yo'li, odatiy lahzalardan biridek oqmoqda.
Yuraklarimiz hali ham shu kichkina qo'lni eslaydi, unga iltifot bildirib, unga ishonib kelamiz. Lekin endi uning orqasida boshqa narsa ham bor: o'tkanining qiyinchiliklariga qarshi kurashgan, qaytib kelgan va hammasi oldindan aytilganidek emasligini isbotlagan — bu uning yangi darsligi.
Avval sana, keyin bahslash.
Ochig‘ini aytaman, meni shu Usman qaytib kelgani esa shunday g‘alati tuyuladiki, yuragimda g‘aroyib xotiralar uyg‘onib qoladi — 2018 yilda chipta sotib olish uchun navbatda turgan vaqtlarimni esladim. Navbat 20 kishi edi, men esa oxirgi bo‘lib qolsam-da, oddiy ro‘para o‘zbek bola sifatida ringga eng yaqin turadigan o‘rinni oldim. Qiziq, ular amakilarning barchasi qoʻllariga pivo qutilarini olib kelib, Usman chiqishini kutyapti edi. Qachonki u koʻtarilib chiqayotganda, pivo qutilari bir zumda yerga tushib ketdi… birorta ham ovoz chiqmadi, hatto mening tishlagan ga’yichim ham unutib qo‘ydim. Shunday dunyo boʻsag‘asida stand-up komediya boshlanishidan oldin hazil qilish kerak edi, deganim kelardi. Endi esa — qanaqa klassik: chempionlikni qaytarish o‘rniga u yerda chempionlikni taʼriflaydigan mem ishlaydi. 🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿