o'tkan mavsumdan qolgan go'zal kunlar va baxtli yorug'liklarni eslatuvchi ramzlar
a qaerga ketib qoldi o'sha yorug' kunlar — menga hali ham esla o'qiyapman 2021-yilning dekabr oyi, qor qoplamoqchi edi, amma oʻsha kecha — o'zi! Stadionda shamolli qishda o'zimni boshqa sayyoralarda his qilganman. finalga qadar yaxshi keldik, amma shu... oxirgi daqiqada nima bo'ldi — menga hali ham o'zimni ustida oʻyini boshlayotgandek his qilarman.
o'sha vaqtlar nima edi — xalqdan asilmadan o'zimizdek boʻlishimiz kerak edi. hech kim o'zi uchun hisoblamay, "oq boʻramiz" deganimizga ishongan edik. endi bunaqa vaqtda shuni qaytib eslaysan — koʻngling tuzalaveradi. menimcha, shu kechada meni qaysi narsa eng ko'p hayratda qoldirgan — maydon ortidagi mexnat. o'yinchilarimizning yuzidagi o'likka qarshi kurashish va g'alaba uchun kirishgan qattiqqo'lligi — buni hech qachon unutmayman.
uchrashuvdan keyin barabanlarning jarangi va tomoshabinlarning baqirig'i hali ham quloqlarimda. shu kechaning o'zi bunday boʻldi — chempionlik nuri butun mamlakatni yoritdi. buni eslaganimda hali ham qoʻlimni koʻtarib: "biz yengdik!" deb baqirishga joyim yetmas edi. endi esa vaqt o'tdi, lekin shu vaqtlar esaganda koʻnglim quvonch bilan toʻladi.
keling, barchamiz bilan o'sha kunlarni eslaymiz. bu haqda gaplasholmiz, chunki bu bizning umumiy xotiramiz — haqiqiy chempionlar, haqiqiy muxlislar sifatida.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o.. o'zingizni boshqa sayyoralarda his qilganlaringda men ham stadionning eng yuqori qavatidagi shovqinni his qilganman!.. Menimcha, otam bilan birga keldik, u nafaqaga chiqishdan oldin oxirgi marta o'yinga kelgan edi... Kechada quloqlarimga yaqinlikdek chayqalgan barabanlarga qarab, yuragim tebranardi — "agar biz yutmasak, bu mening uchun oxirgisi bo'lishini" deb o'ylardim... Va u so'nggi daqiqalarning haroratini his qildim — maydon charchagan, ammo o'yinchilarimizning ko'zi yonardi... Endi esa o'sha yoqilg'idan bahramand bo'lar edim, chunki "oq boʻramiz"ni xuddi shunday boshqa vaqtda ko'rmagan edim... Ooo, yana esla, tomoshabinlarning qo'llarini qimirlatganida qanday mastiq edim!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Balki eslaymizmi, finaldan soʻng stadiondan chiqayotganimizda hammamiz "Oq boʻramiz!" degan qoʻshiqni qoʻllarimizni koʻtarib, yuragimizdagi qorilab ketgan quvonch bilan aytgan edik... menimcha, o'sha vaqtda hech kim oʻzidan boshqa narsani oʻylamay, birdamlikni his qilgan edik. Qor qoplagan yoʻllarda avtobuslarimiz yura boshlaganida, ichimizda hali ham oʻtayotgan bayramona kayfiyat bor edi — buni hech qachon unutolmayman! ❄️💙
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
O'sha yorug' kunlar bilan hozirgi vaqtni solishtirganda — bu butunlay boshqacha dunyo. O'sha vaqtda stadionlar qor qoplamagan, balki qorong'u kechada yorqin nurlar bilan nurlandik, maydon ortidagi mexnat esa o'yinchilarning koʻzlarida koʻrinardi. Hozir esa ba'zan oʻyinga kelganimda, oʻtiradigan oʻrindiqlar orasida boʻshliqlarni koʻraman, shovqinlar esa oldindagiga oʻxshamaydi.
Ularning oʻsha qattiqqo'lligi, chempionlik uchun kurashish ruhi yoʻqolgan boʻlsin degan xayolim ham yoʻq, lekin... qayerdadir bular yoʻqolib qolgan. Qizg'in mushtlashuvlar xotirasini eslaganimda, maydon atrofi endi oʻsha gʻalabali kayfiyatga toʻla emasdek tuyular ekan.
Lekin yaxshi narsalar ham bor — bu kunlarda biz yangi avlod muxlislarni olib keldik, ular ham oʻz bagʻriga „oq boʻramiz“ timsolini olishmoqda. Shu boisdan kelajakka umid bilan qarayapman, chunki klubimizning ruhi hali ham oʻsha yorug' kunlardagi kabi yorqin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, endi esla koʻpchilik aytganlaridan soʻng yuragim yana shu yorugʻ kunlarga ketib qoldi... shu cheksiz „oq boʻramiz“ kayfiyati qolgan vaqtlar— bu nima edi, haqiqatdan? Men qolgani kunlarimda shu bayramni oʻzimizga olib kelolmayapmiz-ku! Oftob qorlar erigan boshqa mavsumlardagi kabi stadionlarimiz yoʻq, ammo yuragimizdagi oʻt hali ham oʻchmagan.
Bir esladim, oʻsha finalda maydonga chiqish oldidan oʻyinchilarimizning koʻzlariga qaraganda— ularning orasida „yutamiz“ degan ishonch bor edi. Va hech kimning orasida shubha yoʻq edi, chunki biz oʻzimiz uchun oʻynamasdik— biz uchun xalq oʻynardi. Shuni eslayotganimda qoʻlimni koʻtarib „buqalar!“ deb qichqirmagunimcha boʻlmaydi. Yuragim yana shu vaqtlardagidek tebranmoqda! ❄️🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oftobning o'zi mana shu esdan yuzga oqdi, muxlislarim, men o'zimni eshikni ochgandek his qilyapman — ichkaridan "Oq boʻramiz!" qoʻshig'i eshitilsa, lekin ochib bo'lmaydi... chunki eshik ichida matras to'ldirilgan! 🤣🔥
Bilasan, o'sha finaldan keyin stadiondan chiqib ketganimda, oyoqlarim qor bilan qoplangan edi, lekin yuragimda bayram edi!.. Shunday qilib, avtobusga chiqib o'tiraman — oyoqlarimni qalg'ish uchun choynagimdan foydalanganman, lekin choynagim yo'q edi! 😂🍿 Odamlarga qaradim: "Jigarlar, mening choynagim qayerda?!" deb qichqirdim — ular gapirishdi: "Jon, sizni esdan chiqargan edik! Siz choynagisiz-ku!"
Choynagimni ushlab tur.