o'tmishimizdagi har bir zarba u yerda
o'shanda men Melburn sayohatimda stendda uchtagacha choy ichib o'tirgandim, tashqarisida esa sentyabr olovi yonardi. uyi yana ikkinchi raundda o'tayotgan edi, tomoshabinlar o'rtasida o'sha vaqtlarda hech kimga yoqmagan gazli suvni ichib yurardik, hamma bir-biriga "bugun nima bo'lishini bilaman" degandek qarar edi. keyin nishon oldi, tanafaqat qanchadir o'tgan javobni, balki butun dunyoni esa qayta yoza oladigan zarba bo'ldi.
eshikni eshitdim — butun arena birdan to'sin-to'sin qichqirdi, poldan qimirlay deb turgan vaqtimizda xona o'ziga kelib ketdi. u o'zi uchun yangi darajaga chiqdi, boshqa yo'llar qirib, yangi chempionlik yo'lining birinchi bosqichini oyoq ostiga oldi.
o'sha vaqtlar haqiqatan ham yaxshi edi — hammadan ko'ra omadli bo'lganimizda, bir vaqtning o'zida barcha eshikni ochib yuboradigan, tosh bilan yuboradigan xayr-ehsonlar bilan yurardik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni Melburn Arenaga kelgunimdek tuyg'u ketdi! Men o'sha vaqtda yana stendda bir nechta yaqinlarni bilan edi, ularning hammasi "buni Tom qiloladi" deb xitob qilardi. Nega? Chunki birinchi raundda u raqibining tizzasini nishonga olish bilan xotiramizda qolgan edi!
Bolaligimdan tribunada.
Oooof, hayotimda hali ham o'sha zarba tovushi eshitiladi…🔥 Melburnning olovli kechasida stendning yuqori qavatida birorta o'g'ilning qichqirig'ini eslayman, unga "Tomo qila olmas" deb ham ta'kid qilishgan edi! 😱 lekin u o'zi uchun yangi javobni topdi — raqibining tizzasi ustida tik turib, butun dunyoni esa oyoq ostiga oldi. Hamma "bugun nima bo'lishini bilaman" deb o'tirishgan, lekin Tomning qulog'ida esa boshqa ohang edi: "Seni ozod qilish vaqti keldi, aka"! 💪
Bolaligimdan tribunada.
O'shanda har bir narsa turlicha edi, e, agar hozirgisi bilan solishtirsak. O'shanda hamma Melburn Arenaga borar, ammo hech kimning yuragi yo'q edi — chunki o'zimiz uchun borardik. Endi esa muxlislar minglab keladi, ikki millionga yaqin tomoshabinlar jonli efirda, butun dunyo eʼtibori... Ammo o'shanda oʻz stendimizda oʻtirgan 10-15 kishi orasida boʻlgani kabi hech qachon boʻm-boʻsh his etmasdik.
O'shanda hammadan koʻra yaqinroq edi — Tomning qoʻlini tutishingiz mumkin edi, ishonch bilan urinish qilganlar bor edi, "bugun u qilaveradi" deganlar. Endi esa nishonlar qurol yoki barmoq bilan koʻrsatiladi, narsalar hayotiyroq — ammo oʻtkir hislar yoʻq. Avvalgi vaqtlardagi o'sh shov-shuvsizlik, oʻzaro mehr edi.
Yana bir narsa: oʻshanda hamma bir-biriga toʻgʻridan-toʻgʻri gapirardi. Men oʻsha stenddan ovozining ekranga chiqishini, qoʻllari havoga koʻtarilishi nimaligini koʻrdim. Endi esa ekranlarga tayanib, ijtimoiy tarmoqlarda sharhlar toʻplanadi... Ammo o'shanda haqiqiy hayajon faqat bir joyda edi — Tomning ustida.
Avval sana, keyin bahslash.
O'sha Melburnda stendda o'tirar edim, choy ham ichdim, gazli suvni o'zim bilan olib chiqqandim. Qancha chekkanimni eslayman — palovxonamni ozgina sepib oldimmi, hammasi soxta deb oʻylab qoʻyman. Nafaqat Tomning zarbasi, balki mening ichimdagi gaz ham uni "nokaut qilish" uchun yetarli bo'lardi — ochib qoʻyganimda butun stend yer bilan bum!
O'zimni xolasining erini tinglaganimda: "Yigit, mana shu Tom, u hech kimga ishonmaydi, ogohlantirmoqchi boʻlganimda barmogʻini koʻrsatdi va... bam!" — deydigan edi. Men: "Amakining barmogʻi yoʻqmi?" — deb so'rashimga ham vaqt qolmadi, stend boshqa qichqirigʻa bordi.
Choynagimni ushlab tur.