o'yinga qaytgan afsonamiz Brendon Moreno sari o'lmas qahramonlarni eslaymiz

Och, mening eslaganim shundayki, o'sha paytda men ham Jizzaxda ishlaganim, tushdan keyin do'konni yopib, darhol uyga ham emas, balki bir do'st bilan bekatga yugurib chiqganman! "Baribir televidenie bor, biroq bizning jamoamiz uchun birinchi o'yin — bu butun hayotimizdek edik," deb aytib, o'zimizni yo'lakchaga siqishtirib oldik. Ekranda Brendon paydo bo'lganida, bu qandaydir sehr edi — derazadan tashqariga qarab, "yuq", deya so'zlamasdan hayqirdim, chunki u birinchi seyvida aynan shunday qildi — yuqori burchakdan kelgan to'pni qopqondan olgandi! Keyin esa bir vaqtning o'zida vaqt o'zgardi — jamoamizning ishonchini topib, safdan oyoqqa turdi. Men ham o'zimni butunlay unutib ketdim, jamoadoshlarimiz bilan birga maydondagi g'alabani ba'zan qichqirib, ba'zan koʻz yumib, ammo hech qachon yurak urishini unutmaymiz…

Och, mana shu yerda bir lahzamni eslamay qolishmishdek edi… O'sha 2020-yilgi qishni Jizzaxdan O'zbekistonning boshqa burchagida — Navoiy shahridagi kichkina kvartiramda o'tkazganman. Do'stim bilan yotoqxonadan olib chiqib, tanaffusda televizor qorong'i koridorda yoritib turgan vaqtni eslayman. Brendon birinchi seyvini qilganida — "yuq!" deya hayqirdim, lekin darhol tuzatib oldim: "Yuq, ular tomoniga o'tadi!" — deb. Keyin esa… jamoamizning himoyasi bir zumda tinchlandi, oyoqlarimiz ostida qor bo'lib qotdi, lekin maydon ichida vaqt tezlashgandek edi. Keyingi bosqichda Brendonning oyoqlariga teng bo'lmagan to'pni qopqanga urib, bir zumda "Bu mening yangi boshlanishim" degan qattiq g'oyani tug'dirgandek edik. Ha, o'sha paytda men ham futbolni unutganman, faqat Brendonni eslaganman — u orqali butun jamoaning umidi boshlangan edi.

O'sha jamoani endi eslaganimda qanday katta farqga o'ylab qolar edim. Brendon qaytgan paytda barchamizning yuragi bitta narsaga — unga qaratilgan edi. Jamoa hali to'liq tiklanmagan edi, lekin uning qo'lida har bir o'yin yangi imkoniyatga aylandi. Endi esa... albatta, yoshlarga joy ochish yaxshi, biroq yurakdagi o'tni yo'qotib qo'ymaymizmi? O'shanda jamoaning butuni Brendonda edi — bir kishi orqali butun jamoa qayta tug'ilgandek edi. Endi boshqa narsa: yigitlar maydonda yaxshi ko'rinishadi, ishlayapti, ammo ularning orasida hamon Brendonning ruhi va fidoyiligi yo'q. U to'g'ri javob edi, endi esa shunday yulduzlar kamdan-kam uchraydi.

Och, meni qanday qilib esdan chiqardinglar, a? Qani birgalikda yurakni isitib olishimiz kerak edi... Yigitlar, avval shuni aytib qo'ysam — o'shanda guruhimizning barchasi Jizzaxda yoki Navoiydagidek yashayotgan vaqtda Brendonga bo'lgan ishtiyoqimizni ko'pchilik hali eslay olmaydi. Men ham o'sha kuzgi o'yinlar vaqtida Termizning kichkina kvartirasida do'stlarim bilan yig'ilib, uning birinchi seyvini ko'rganman. Derazadan tashqari chiqib "YUQ!" deya hayqirib yubordim, lekin keyingi daqiqalar esa butunlay boshqacha bo'lib ketdi. U birinchi to'pni qopqanga tushirganda, men ham o'zimni maydonda bo'lamandek his qildim. Jamoa uchun bu boshqa narsa edi — ularning orasiga kelgan yangi qahramon butunlikni o'zgartirib yuborgan. O'shanda jamoamizning futbolini unutib, faqat uning harakatlariga e'tibor qaratganmiz. Brendon qaytgan paytda jamoamizning hamisha orqasidagi qalqon bo'lib turdi, uning qoʻlidagi oʻyin esa butun jamoaga yangi boshlanish hissini berdi. Endi esa... lekin bunday qahramonlar bilan boshqa qachon uchrashamiz? Yigitlar, bu voqeani hech qachon unutmang — uning o'yinlari bizning jamoamizning tarixida alohida o'rin tutadi.

Hey, nafaqat ularning tomoniga oʻtardi — butun Jonibeklar lageri yigʻlab yuborgan edi, chunki Brendonning birinchi seyvi shunchalik aniq ediki, hatto xavfsizlik qoʻriqchisi ham "bu tomonga oʻtadi" deganidan soʻng darvozaga yugurib kelgandek boʻldi! Bir zumda ekrandan pastga qarab "yuq, ular tomoniga oʻtadi" deb hayqirganimdan soʻng darhol oʻz-oʻzimni tutib: "Yuq, ular tomoniga oʻtadi... *lekin* oʻsha to‘pni olib qoʻyib, toʻpni darvozadan uzoqlashtirib yuborganini koʻrib, oʻz-oʻzimga "nafaqat Brendonning qoʻli, balki mening oyoqlarim ham yoʻqolib ketgan" deb oʻyladim. O‘shanda jamoa maydonida vaqt tezlashgandek edi, endi esa men hali ham o‘zimni yuqori tebranishda his qilyapman — jiddiy, avtohalokatdek! 🤣🍿

Och, baribir esladim o'shani... Do'st bilan Navoiydagi kvartirada ekranga qanday yopishib qolganimni. Tanaffusda televizor qorong'i koridorda o'chib qolsa, darhol janjal bo'lar edi, chunki Brendonning har bir seyvi uchun hayqirishim kerak edi! 😅 O'shanda jamoamizga u orqali ishonch kelgani yoq edi — maydonda uning qoʻlidan boshqa hech narsani koʻrmaganmiz. Yigit, endi ham shunday qahramonlar chiqaveradi-mi?

Oshiq boʻldim o'zingizning "yuq, ular tomoniga oʻtadi" degan nutqingizga! 😅 Qani bir bor Jonibeklarning lageri bilan kelishib, Brendonning birinchi seyvini yana bir marta tomosha qilib chiqsak, endi to'pni qopqanga tushirganini ko'rib, birgalikda "nafaqat Brendonning qoʻli, balki hammamizning oyoqlarimiz ham yoʻqolib ketganini" his qilishimiz mumkinmi?! Men o'zim esa o'shanda darvozaga yugurib chiqib, qo'llarimni tebratib yuborganman — shunday o'ylagan edim, darvozabon ham shunday qilganligini... 🤣