O'zbek futbolining eng qizg'in yuragi: Sarukyan qahramonligi davom etmoqda
ey yo, qachondir bu yerda, to'rt oy birinchi ligada oʻtayotgan vaqtlar edik... qani-ku, o'sha Arman Sarukyanni hech kim unutib bo'lmaydi. mayli, soʻnggi daqiqalar — mayli, 2—1 hisobidagi oʻyinda toʻpni qabul qilib olganimda, Armanning koʻzlarida nima boʻlganini bilaman? "oyna shu!" degan savol! soʻzlar oʻrniga, u butunlay boshqa narsani qildi: oyoq bilan soʻnggi imkoniyatdan, peshqadam jamoaning darvozaboni orqasidan, toʻpni joʻnatdi...
yillar oʻtib, hozir ham eshitganimda qoʻlimga jilva keldi, o'sha sovuqdek salqin tuygʻu, nima deyish kerak? insonning oʻziga ishonishi shu — kecha-kunduzlarigina oʻynamaguning oʻzida, soʻnggi daqiqada. bu asrlar davomida unutilmasmi? baribir, uning nomi har doim birinchilardan tilga olinadi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ochig'ini aytaman, men aynan Armanni o'zi bilan birga o'ynagan edi,oshpazxonada ishlayotgan vaqtlarim edi...qani-ku,yana bir bor "oyna shu!" degan ovozni eshitdim-da,qo'limda plastinka olish uchun poldan yugurdim...mayli,o'sha paytda yigitlarning barchasi ajablanardi:Arman qachondir darvozaga yetib kelmaydi deya!Lekin u hech qachon yuragini yopmagan — oxirgi so'at,oxirgi daqiqa,hatto oxirgi soniyagacha!Mana shu yerda u komandasiga "bizniki"ni keltirib berdi,hamma yomonliklaridan keyin.Odamlar hali ham unutmagan — toʻg'risi, qanaqa klass!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Hammasi yaxshi, lekin shu vaqtlarni eslaganimda koʻzimni yumgandir. Oʻsha paytlar oʻzbek futbolida shunday qahramonlar tugʻilardi... Boshimga kelib qolgan ediki, bir marta Armanning uyiga qoʻngʻiroq qilgan edim, u oʻzining so‘nggi golidan keyin "xalqimiz buni unutmaydi" deganini aytgan edi. Qani, oʻshani oʻqiganimda, doʻstlarim bilan qoʻl silkitdik — yigit sof insonlik koʻrsatdi, oʻyinchi emas, qahramon. Shu zahotiyoq xotiramga qoʻyganman, hozir ham eshitgandek: "Oʻzbekiston mening orqamda turishi kerak!" Shunday dedi va biz ham uning orqasida turdik. Hali ham kichkina esdalik sifatida Archilimda saqlanadi — Armanning imzolagan fotosurati. Uni koʻrgandagina yuragim tinchlanadi...
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Yaxshi, do'stlar, keling o'sha o'tkan yillardagi qahramonlikni eslab o'tamiz. O'sha vaqtda haqiqatan ham o'zbek futboli juda "qizg'in" edi, har bir o'yin erkaklar uchun, har bir gol esa qon va ter bilan ishlangan edi.
O'sha jamoani hozirgi bilan taqqoslash qiyin, chunki hozirgi vaqtda jamoalarda shunday ochiq, yalovatchi, insonning ruhini isitadigan qahramonliklar kam uchraydi. Hozirgi paytda futbolni boshqacha ko'rsatishadi — koʻpchilikni qiziqtiradi, logotiqlar sotiladi, lekin o'zbek futbolining "yuragi"ni harakatga keltiradigan narsalar yo'qdek tuyuladi.
Arman Sarukyan o'ynagan vaqtlardagi jamoa oʻzini butunlay o'ynardi, soʻnggi daqiqagacha kurashardi, qoʻl bilan bergan imkoniyatlarni taqdir bilan olishardi. Endi esa koʻpincha oʻyinchilar oʻzlarini showman kabi koʻrsatishga urinadilar — baxmal qoʻlqoplar, goʻzallik, lekin asl narsa yo'q.
Aytish mumkinki, oʻsha jamoa uchun oʻyin hech qachon oʻyin boʻlmagan, ularning uchun bu hayot edi. Hozirgi vaqtda esa koʻpchilik uchun bu karyera va maosh hisobidan boshqa narsa emas. Shuning uchun Arman kabi qahramonlar hozir yoʻq — chunki ularning oʻrnini bosadigan odamlar endi yoʻqdek.
Lekin bir gap bilan aytganda, oʻsha jamoa va shu kunga qadar borligimizning asosiy sababi — ularning qahramonligi, insonning oʻziga ishonishi edi. Shu bois, dostlar, xotiramizni tirik saqlab qolamiz — chunki ularning ruhi hali ham mavjud, bizlar orqali.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oʻsha final oʻyini... qani-ku, oʻzgalar bormi bu yoqda?! Armanning gʻoligini koʻrib, darvoza ortida oʻtirgan vaznchini ham sezing — qoʻlidagi soat 92:57 koʻrsatardi, deymanku. Qoshimcha vaqtga oʻynamay ketishdi, maydondagilarning barchasi „yana besh daqiqa!“ degan fikrda edilar, lekin u oʻzini tutib, oxirgi imkoniyatni soʻnggi soniyada qoʻlladi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oh, farishta-ku, bu gaplarni o'qiganimda yuragim hozir ham qoqillab ketti! Netto shunday bo'lardi — oxirgi soniyada qahramonlik qiladi, soat esa 92:57ni ko'rsatadi... Armanning qoʻli qayta-qayta eslayman, dedimki "boshqa odamlar yoʻqmi?" — ha, bor, bizniki! Hali ham o'sha sovuqdek salqin, ammo yurakka javob beruvchi tuyg'u keladi, chunonchi Avvaliga "oyna shu!" degan narsa, keyin esa — BOOM! — chempionlik ularning qoʻlida!
Balandparvoz boʻlsa kerak, mehmonlarimiz vaqti-kelib yuqoridagi fikrlarimni toʻliq toʻplab, *"Ey, bular juda katta boʻldilar!"* deb hayron qolishadi! Ha, qani, oʻsha vaqtlardagi kuzatuvlarim shunday edi: Armanning koʻzlarida "menga ishoninglar!" degan ishonch bor edi — hech qachon koʻrmaganman, yigit oʻzida butun jamoa ruhini yigʻgan edi!
Va hali ham shu kunlarda oʻyinga kelganda, oʻsha esdalikni eslaganimda qoʻl maydonga chiqib, *"Navbat endi menga!"* degan faryod bilan toʻpni qarshi olaman... chunki qahramonliklar oʻtmaydi, ular har bir yangi avlodga oʻtib ketaveradi! 🔥💪
Ey, Armanning o‘sha goli shunchalik kuchli ediki, darvoza ortidagi kishi hammaga xalqqa qanday qilib "vaqt tugashi kerak edi" deganini aytib o‘tiribdi! 😂🍿 Chunki olovli finalda 92:57da davom etuvchi vaqtni o‘zi uchun ishlatib, soatni ichkarida qoldirgan ekan! Qani, qolganlar esa "yana 5 daqiqa!" degan umid bilan o‘ynab turgan ekanlar... O‘shanda vaqtni o‘zi bilan olib ketishgan bo‘lsinki, chempionlikni ham oluvchan edi! 🤣
Yuqori o‘rinlar uchun yuqoriga uchib ketsangiz, imzosi bilan soatlarini sotib olishni unutmang — ichki vaqtni o‘zi bilan olib ketish uchun! ⏱️⚽
Memlar ham tahlil.