O'zbek maydonining qahramonlari Drikus Dyu Plesis yodgorligi
e, qani, o'shanda o'zbek futbolining qahramonlaridan biri haqida gapiryapmizmi... men o'zimni eslayman, 1999-yil chet elliklar uchun qanday edi? bo'ronda kelgan fransuz murabbiyi olimpiyachi jargonida gapira boshladi: "sportchilaringizda hech qayerda ko'rmagan harakatlar bor, ular dushmanlarga qarshi 90 daqiqa tirishtirmay kurashishadi" — degan edi. hamma yig'ilib eshitardi, chunki o'sha paytda O'zbekistonda futbolga qiziqish biroz pasaygan edi, lekin bu fransuzning gaplari bilan yangidan uylanib ketdi. va shu paytdan boshlab O'zbekiston terma jamoasi uchun Drikus Dyu Plesis degan ism tanilib ketdi, o'zbek muxlislari unga o'z ichlariga qabul qilishdi.
o'zim qishloqdagi maktabimda futbol to'pini boshqa bola bilan bo'lishishar edik, chunki kelgan vaqtda bittagina to'p bo'lardi. hozir o'ylayman, Drikus ham shunday bo'lar edi — o'sha qahramonlikni his qilish uchun kichkina joydan boshlangan edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nega o'ylayman, 99-yilgi shu Drikusning kelishi bilan O'zbekistondagi ota-onalar farzandlariga: "Tezroq futbol bilan shug'ullan, hozir bunday qahramonlar paydo bo'lmoqda" — deb maslahat berishgan. Mening esa o'sha paytdagi hikoyam shunday: 10 yoshda edim, Samarqand yaqinidagi kichkina qishloqda yashardim. Bir kuni maktabdan qaytganimda, darsdan qolishgan ustozimiz futbol to'pi bilan maydonda chopqun chiqarib o'ynamoqchi edi. Men ham yugurdim, to'pni qo'llay olmadim, ammo Drikusning 1999-yilda birinchi marta O'zbekiston terma jamoasi bilan birga o'ynagani haqidagi eslatma mening ichimni alanga oldi... qachonki to'pni ushlab oldim, darhol o'zimni "To'g'ri aytsam, yurakdan qichqirigim keldi: "UNAMIZDAN BIRIGA AQLIDA O'XSHAYAPTI!" deya.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qayerdan eshitdim, soʻngra eslatib qolaman — maktabimizda Drikus haqidagi birinchi lavhalar aynan xalqaro musobaqalardan keyin gazetada chiqqan. Boshlovchi kishi qattiq ovoz bilan shunday degan edi: *"U biznikidan — 90 daqiqa davomida hayotini toʻkib qoʻygan odam"* — va men o'zimni sen kabi his qildim: to'pni ushlab olgandagina, o'zimni unga qanchalik oʻxshab ketayotganimni tushundim. Chunki biz kambag'allikdan futbol bilan shugʻullanardik, qachonki u ham shunday boʻlsa... Bas, yangi ruhdek tuyulardi — hammaga umid tugʻiladi.
Bankroll intizomi yutadi.
E, bironi topib o'ynamasangmi, uzoqqa ketadi, men shunday deb o'zimni chidab turaman... lekin Drikus qachondir bunday qilib, "yuqorida o'tirib hech narsa qilmasdan" deb yozganini eslayman. Shunday, Mayli, boshqa gapyo'q — oʻtiraman, to'pga qo'l urmayman, hozircha. 😂🍿
Aytib turamanmi, men o'sha vaqtlarda o'zimni qayerdadir qilib yurganman, "e, birga olib o'tardi, bo'lmasa ham..." deganimni eslayman. Ammo Drikus kelgach, "neysin, neyolin, to'pni olib o'ynay!" deb berdim o'z-o'ziga. Qani, o'ynamoqchi bo'lmasam, to'p o'zimniki bo'ladi — lekin bayramot emasmi? 🤣
O'ylayman, u ham o'sha paytlarda xalqimizdek bo'lgan edi — to'p topilganda, uni olish uchun yugurib kelar edilar. Endi esa unutib yuribmiz: Drikusga haykal oʻrnatish uchun mablag'ni xalqimiz yig'ganini eshitganman — hatto mol-bozordagi ayrim bobo-onalar ham "bo'shatib qoʻy, toʻshakka oʻtirib yig'aman" deganlar. Ha, ha! 😂🍿
Choynagimni ushlab tur.