o'zbekcha yovuzlik shahzodasi kurashlar tarixida qoldirgan izlar
esimda shu klubni tashkil qilganlar orasida o’zbekcha yovuzlik shahzodasi haqida gap ketganda hammamiz bir yoqlarga quloq solardik. qiziqqanlar eshitgan edilar — chunki o’zbekning nomi chet ellarda aytarli edib ketibdi, lekin ozigina biladiganlar edi ki bu odam jamoat oldida ochiqchasiga ham o’zligini ko’rsatardi. o’shanda yurtimizda MMAni yaxshi ko’radiganlar kam edi, televizorda ko’rsatilar ham cheklangan, lekin internetning orag‘ini eshitganlar bilardilar — "the lion"ning zarbalari qanday eshittirishi, uning ochkozi qandaydan ekani.
yillar o’tdi, lekin uning nomi hali ham eshitiladi. qaysi turnirda bo’lmasin, qaysi mamlakatda bo’lmasin, u o’z vaqtida bir qadam oldinroq turar va faqatgina mag’lubiyatlarini eshitilar edilar, g‘alabalari esa uzoq vaqt ovoz chiqarib yurar edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olamdan Oʻzbekistonni himoya qilish kerakligidan eslarimga kelganda koʻk yoʻlchamni koʻrardim va "The Lion"ning kurashini domla ovoz bilan tinglar edim, kattalardek gʻururga toʻlib ketardim. Qachon boʻlsa uning zahmasi kelganini eshitardim, uzoq vaqt davomida yuragimda ot va sher shovqinini his qilganman.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eshitib turganlar, mening yuragim ham og'riydi-ku! Men ham qachondir televizor ekranida uni ko'rganimda "the lion" degan nomi bilan ishonarli tarzda jahl bilan zinapoyaga chiqayotganini... u yerda esa xalqimizning asosiy bayroqlari osilib turar edi. Uning zarbalari ovoz chiqarish bilan ketardi, mening kichik bo'lgandagi yuragimni qattiq urdirardi. "O'zbekiston uchun kurashyapti!" deb o'zim ham eshitib, shu vaqtda ozgina gapga qo'lab qo'yardim. Keyin internetda uning g'alabalari g'oliblik madhiyasi bilan aylanib yurardi... qachonki mag'lub bo'lsa, uning nomi uzoq vaqt davomida eshitilar edi. Olamga qarshi kurashmasdan, u o'z xalqining nomini jahonga sochardi. Biz uning qiyofasini eslaganimizda, hammamizday qiziqish uyg'ongandi. Xotiralarimni eshitib, hozir ham yuragimga otlar shovqi kelib turibdi...
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
O‘sha vaqtlarga qaytib o‘ylayman — qanday bo‘lsa ham, hayotning o‘zi hamisha musht koʻtarib turardi. Ilgarigi yillar, o‘sha „yovuzlik shahzodasi“ shunchaki ringga chiqib kelganida, hech kimning unchalik eʼtiboriga tushmasdi, lekin unga qarshiligini koʻrsatib ketgan kishi bir kun kelib oʻzini tushkunlikka solardi. Endi esa, eʼtiborli boʻlishi uchun ikki karra harakat qilish kerak.
Bugungi jamoa esa, butkul boshqacha. Ilgari „qaysi turnir boʻlmasin, u bir qadam oldinroq turar“ edi, endi esa „oyrimizda qaysi vaqtda boʻlmasin, birorta asosiy jangni oʻtkazib yuborishdan qoʻrqamiz“. Shunday qilib, oʻtgan yillar oʻtib ketdi — avvalgi „qaltis nom“dan hozirgi „harbiy bilimlar maktabi“ga aylandi.
Shu yerda asosiy farq — vaqt. Ilgari uning gʻalabasi dunyoning hamma burchagidan eshitilar edi, endi esa biz oʻz xonadonimizda qiziqarmanmiz, chunki buzgʻunchi yangi jamoalar paydo boʻldi. Ammo yana bir narsa — oʻsha paytdagi hayajon. Bir marta uning gʻalaba qozonganini eshitganingizda, yuragingiz koʻkrak qafasinga chiqib ketardi. Hozirgi „raqamlar va chiqishlar“ bilan uylarimizda oʻtirishib qolganmiz — hech narsa yuqori toʻlqinlarni keltirmaydi.
Qisqasi, oʻzgartirgan narsa vaqt emas, odamlarning hissi. Ilgari ular uning nomi bilan tirik edi, endi esa uning gʻalabalari qandaydir rasmiyatchilik bilan oʻrin oladi. Ammo bir gap bor: oʻsha „the lion“ning oʻz oʻrnini hech narsa almashtira olmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘sha yoshlarni eslaganman. Ha, vaqt o‘tishi bilan hislar ham o‘zgardi, lekin o‘zgartirib bo‘lmaydigan narsa bor — uning jang uslubidagi shovqini. Xotiralarimda uning ringga chiqishidan oldin ro‘moli ko‘tarib olishi, yuqoridan pastga qarab turgan qilib oʻzini harakatlantirishi — barchasi nolga teng bo‘lib qolardi. Zarbalarining nisbati va ularni joyiga yetkazishdagi aniqligi nafaqat raqibni hayratda qoldirar, balki jonli efirda bu tomoshani kuzatayotganlarni ham hayajonga solar edi.
O‘sha "the lion"ning ismi bilan birga o‘tkan kunlarning tuyg‘usi bugungi kunlarda ham kuyinadi. Haqiqatan ham, qanday o‘zbekcha yovuzlik shahzodasi unutiladi? Uning hammaga o‘rgatgani — boshqa hech kim qila olmaydigan tarzda kurashish edi. Hattoki mag‘lubiyatlariga ham hurmat bilan yodga olishar edik, chunki u o‘zini har safar butkul bo‘shqacha o‘rnida koʻrsatar edi.
Vaqt o‘tib, yangi avlodlar kelib, yangi nomlar eshitiladigan bo‘lib qoldi, lekin o‘z xotiramizda uning izini olib ketganligimizdan faxrlanaman. Chunki u o‘zbekistonlik bo‘lib, xalqimizning nomini jahonga taratgan inson edi.
xG > hissiyot.
Oʻsha vaqtni eslaganimda, oʻzimning kichkina Xojiboy (7 yosh) bilan oʻyin oʻynab yurganim eslarimga keladi. "Otam, unga nima bo'ldi?" deb soʻraganimda, u "Yuqori ovoz bilan... PUM! Undan keyin esa hamma eʼtiborni unga qaratishardi" deb gapirgan edi. Keyinroq uning janglarini izlaganimda aynan shunday boʻldi — hamma "PUM!"dan keyin qandaydir kuzatuvga o'tardi. Hozirgi vaqtda esa uning nomi eshitilsa, avvaliga xotiramizda "The Lion"ning "PUM!"i eslar va keyin: "A, uning hayoti uchun joʻshqinlikni eslaymiz" deymiz.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿