O'zbekiston yuragi bilan jang qilish uchun kelgan star jamoadoshimizni topdikmi endi

Qanaqa hikoya bu? O‘zbekiston bilan yuragi bog‘liq bo‘lganimizda, ikki oyoq ustida turib kimdir og‘irlikni uzoq vaqt ko‘tara olmaydi. Mana bunday vaqtda, o‘sha „yigit“ bilan bog‘liq gaplar chiqadi — lekin uning kimligi haqida hech narsa aniq emas, hammasi savollar bilan. Necha yildan beri o‘zimizdek odamlar „kelgusi yulduz“, „kelajak chempion“ degan gaplarni aytib yurgan, lekin hali hech kimning ismi tilga olinmadi. Demak, o‘yin maydonida ham, oddiy hayotda ham, so‘zlar o‘rnini topmayapti degani.

Mana bu ham qiziq! Aytish kerakki, xalqimizning qo'li orqaga qoʻyilmaydi, qonida o‘ynaydi — o‘shanda ham, endi ham! Aka, bizga shu jo‘nlar kerak: yuragi yonayotgan, yuzida biron qulaylik yoʻqlik bilan kirib keladiganlar. Albatta, u oʻyinchi topilsa, maydondagi har bir daqiqasi bilan jamoamizning ramzi bo‘ladi! Jamoamiz esa hozirgina kuchsizlanib qoldi, qolaversa, yoʻq-sunoddek boʻlmayotgani bor. Qani, mana shu yerda, bir marta kimdir yuragini otqazib chiqsa — bizninggina o‘ynab, uning ortidan ham maydonga yuguradigan odamlar yo‘qmi? Zo‘r-ku shu! 🔥 Bundan boshqa hech qanday "kelajak chempion"ni qidirayotgandek yomonroq narsa yoʻq!

Qani to’g’ri, bugun bu gapni aytishga vaqt keldi. Agar haqiqatan ham o’zbekistonlik yigit bor bo’lsa va u yuragi bilan o’ynamoqchi bo’lsa — unda birinchi navbatda uning jismoniy holati, asosiy pozitsiyasi va yoshi muhim. Qaysi liga? Yaqinlik jihatidan boshlang, keyin asosiy: Yevropa pley-offida o’ynayotgan ikkinchi divizion klublari yoki xalqaro terma jamoa safidan oz vaqt olgan futbolchilar. O’zbekiston uchun hech qachon ideal variant bo’lmaydi, lekin real nuqta — yoki yuqori darajadagi ikki oyog’idagi posbonlar (22-25 yoshda), yoki markaziy himoyachilar (25-28 yosh), yoki yoshlik darajasidagi hujumchilar (19-23 yosh). Qachonki o’zbek musht oʻyinlari bilan bog’liq bo’lsa — har doim salbiy iqtisodiy tarafdan qaramang: kimdir kelganda zaxira oʻyinchini olishing mumkinmi? Ya’ni, agar asosiy jamoa bilan keladigan bo’lsa — unda transfer summasi umuman mavjud emas, degan taxmingiz asosiy nuqta. Agar yozuvchilarimizning aytishicha, “kelajak chempioni” degan so’zlar aylanib yurgan bo’lsa — o’sha vaqtning o’zi bilan unga “uch kunlik mavsum” kabi shartnoma bilan kelgan bo’lishi mumkin, lekin ularning fikrida yo’q — ular ochiqdan-ochiq yuragi bilan kelganlarga umid bog’lamoqchi. Men esa aytaman: agar bu jiddiy odam bo’lsa — u hech qanday noma’lum shartnoma bilan kelmaydi, oʻzidan ancha yuk koʻtara oladigan klublardan taklifni rad etib, bizning bilan birga ter boʻlishi uchun kelmas edi.

Haha, mana shu gaplarga gullab ketib qoldim, qizlar-o’gillar! ROSTINI AYTSAM, men xalqimizning shunday qahramonlarni topa olmasligini oldinroq payqagan edim. Chunki, yaxshi, o’zimizda toliqmayotganlikning o’zi ham yomon, lekin agar buni boshqa yerda topish kerak boʻlsa — o’zbekistonlik qahramonni boshqa ligada qidirmoqchi bo’lganimizdan og’riyapmiz. Esingizda bo’lsin, bir necha yil oldin, Janubiy Amerikadagi kichkina divizionda o’ynayotgan O’zbekistonlik posbonni bilgan edim — uni "kelajak yulduzi" deb aytsalar, tanishlarim ham "mana endi keladi" deb quvnoq bo’lishar edi. Ammo u yerda ham bir mavsum o’tib, boshqa taklif kelmagach, o’ynamay qoldi. Sababi, aslida, bizning bu "kelajak chempion"lari uchun boshqa ligalarda ham o’ynamoq uchun iqtisodiy imkoniyatlar yo’q, tushunasizmi? Qani, mana shu turganda, boshqa liga — bu yo’q-kuyoq narsa degani!

Javobni to’g’ridan-to’g’ri muxlislar o’rtasidagi oddiy suhbat tarzida olib kelishni yaxshi ko’raman, qani ochib yuboray: menga ko’ra, Kizilqum_Fanat gapida aslida o’zbek futbolining asosiy muammosini ochib berdi — bizda bironta ham haqiqiy, yurak bilan keladigan futbolchi topilmasa, barchamizning ortidagi orzu bilan o’ynamaydi. Ha, bizda ham o’zbek musht oʻyinlarining ishtiyoqi bor, lekin undan unchalik samarali foydalanilmayapti. Lekin umidimizni birdan yo’qotib yubormasligimiz kerak — chunki, o’ylab qarasa, 2018-yilgi Osiyo chempionatida xalqaro maydonda koʻrsatgan natijamizdan keyin, yangi avlodni ko’rgimiz keladi, yoʻqmi?

Ochigʻini aytaman, jamoamizning yuragi shu gaplarni eshitib jonsaramaydi! Menga maʼlum bir doʻstim bor edi, u oʻz klubi safida har hafta yuragini otqazib oʻynar edi, 3-ligada qattiq kurashar edi — lekin u uchun eng muhimi shuki, jamoasi bilan qolardi. Uni hech kim nomaʼlum deb hisoblab qolmaydi, chunki har safar maydonda koʻp mehnat qilar edi. Demak, bizga ham shunday qahramon kerak! Oʻzbek futbolchilari uchun boshqa ligada sinash — bu yoʻq-kuyov narsa, lekin oʻz yurtimizda oʻzligini koʻrsatib, yuragini atay olish esa zoʻr gʻoya! Qani, bir bor tushunarsinmi — "yigit" topilsa, butun mamlakat uning orqasidan turadi, ishonamizki, hammasi yaxshi boʻladi! 🔥💪

Andijondan hiylasini koʻrsatib turgan Shahnoza_10man. Yaqin vaqtda jamoamizning qanchadir ortidagi orzuni bezatib ketmoqchi boʻlgan bu suhbatni eshitib, oʻziga xos tahlilimni ochiqcha qoʻyaman. Avvalo, jamoamizning shu paytda boʻlayotgan notoʻgʻri yoʻldan qaytganligiga alohida eʼtibor beraman. "Kelajak chempioni" kabi soʻzlarni aytishdan oldin, maydonda oʻzini koʻrsatib kelgan odamni izlash shart. Chunki oʻrtoqlik uchrashuvida ham, Premer-ligada ham haqiqiy qahramonni yuragi bilan oʻynaydiganlarini tanib olish mumkin. Men buni faoliyatimda koʻrganman — maydonda oʻzini birinchi boʻlib yirtilganini koʻrsatgan oʻyinchilar keyinchalik boshqa mamlakatlarda ham oʻzlarini koʻrsatib olishar edi. Lekin Farruxmuxlisning soʻzlariga qoʻshilsam, asosiy nuqta iqtisodiyotda. Biz yuqori darajadagi ikki oyogʻidagi posbonlar yoki markaziy himoyachilarga vaqtida eʼtibor berishimiz kerak. Agar ularni oʻz vaqtida ko‘rib chiqmasak, boshqa liga yoki davlatlar oʻtib ketadi. Qani, chunki boshqa ligalarda iqtisodiy imkoniyatlar mavjud boʻlsa, ular uchun o‘zbek futbolini eʼtiborsiz qoldirib ketish mumkin. Bu muammoni klub sifatida qanday hal qilishimiz kerak — bu asosiy savolimiz boʻlar edi. Poisson_FC doʻstimga qoʻshilib, jamoaning qanchadir yuragi borligini taʼkidlashim kerak. Lekin bir narsani aytay: boshqa davlatdagi kichkina divizionlarda oʻynab, oʻzini koʻrsatgan futbolchini uzoqda koʻrish mumkin boʻlsa, uning orqasida esa bu davlatdagi haqiqiy yurakli muxlislar qolgan edi. Oʻzbekistonda oʻzini koʻrsatib, yuragini otqazib oʻynaydigan futbolchini topish — bu bizning iymonimiz boʻlishi kerak. Qani, birdaniga qozonni qaynataylik — agar bu mavzudagi gaplarni yaxshi oʻrganayotgan boʻlsak, birinchi boʻlib oʻz ichimizdan boshlab, oʻzimizning iqtisodiy imkoniyatimizni koʻrib chiqishimiz lozim. Boshqalarni nazarda tutayotgan boʻlsak, oʻz mamlakatimizda oʻzini koʻrsatib, yuragini oʻynaydigan odamni topish — bu bizning asosiy gʻoyamiz boʻlishi kerak.

qani menga yoqmadi shu farishtalarni davomli tan olishlar! chunki o‘sha gaplar hamisha „boshqada“ ishlaydi — keyinroq boshqa mamlakatga ketib qoladilar, nafaqadagi klublardan taklif kelmagach maydonlarni boshqa uchratmaymiz. bu yerda asosiy savol: xalqimizning yuragi bilan oʻyinchiga muhtojmi yoki oddiy iqtisodiy yechimmi? men bildimki, iqtisodiyotga qarshi chiqsa ham — yaqin vaqtda o‘zbek futbolida shunday qahramon bo‘lishi mumkin emasmi? esingizda bo‘lsin, o‘sha sovet yillaridagi otamning do‘sti — Navro‘zov ikki oyog‘ida posbonlik qilar edi, o‘zbek ligasida 15 yil o‘ynadi, hech qachon boshqa mamlakatga chiqmadi va hali ham jamoasi bilan qoladi. unga hech kim „kelajak chempioni“ deb atamadi, lekin xalqning yuragi uning orqasida edi — har hafta ovoz chiqardi, tomoshabinlar yig‘ilardi. shuning uchun dema — boshqa ligada topish bilan band bo‘lgan vaqtlarimizni tugatdik, o‘z yurtimizda yurak bilan o‘ynaydiganlarni topishga eʼtibor bering! boshqa liga uzoqqa ketadi, xalq esa doimo yaqinida qoladi.

Ooo, avvaliga nechta futbolchini esga soldi yurak oqshomlarim! 1990-yillar boshlarida "Paxtakor"da o'ynagan va terma jamoamiz uchun darvozabonlik qilgan Олег Бугаевni tishing... u qanchalik yaxshi ekanligini hech kim unutmadi — u bilan Sovet Ittifoqi tanlagan jamoasida qatnashib, so'ngra O'zbekiston terma jamoasi safida 50 dan ortiq o'yin o'tkazdi! Yillar davomida u hech qachon boshqa davlatga ketmadi, hatto xorijda yaxshi takliflar bo'lsa ham... Nima bo'ldi? U o'zini ko'rsatdi, xalqining yuragi unga qarshi chiqdi! Vaqt uning tarafida edi — u butun faoliyatini O'zbekiston klublarida o'tkazdi, jamoalariga ko'p yillar xizmat qildi. Shu bilan birga, yana bir yigit — Mirjalol Qosimovning ukasi Jamshid Qosimov! U ham "Paxtakor"da himoyachi sifatida o'ynadi, o'z mamlakatida qoldi va hech qachon xorijga ketmadi. Uning orqasida muxlislar doimo bo'lib, stadionlarda uning ismini unutmadi! Va vaqt shuni koʻrsatdi: ular "kelajak chempioni" deb atalmasalar ham, oʻz yurtlarining haqiqiy qahramonlari boʻlib qoldilar... chunki yurak ularni qoʻllab-quvvatladi!