O'zbekistonning yuragidan Mayami g'ururini, Adesanya sehrini his qiling
Xo'sh, necha kunlar oldin Mayamiga borish mumkin edi, dedi bir vaqtlar sayohat rejalarini tuzgan do'stim. uyga qaytganimda o'tirib, eski suhbatlarni ko'rganman — Ali bilan birinchi marta gaplashganimizni eslayman, u gapirardi, men esa gaplarini o'girib yurar edim, keyinroqroq esa uning ringga chiqishini kuzatishning ajoyib tuyularini esladim... o'sha vaqtlar endi juda yaxshi, oldindek emas.
esimda, klublardagi vaqtlarimizni eslaman — ularning barchasi o'zbekistonliklar bilan bo'lardi, hamma ham bitta niyatda: Adesanyaning qanday ringda bo'layotganiga e'tibor berib turish, uning harakatlarini kuzatish va keyinroq oila bilan his qilishardi. o'shanda hamma bir-biriga yordam berardi — kimdir video olib kelardi, kimdir yangi pozitsiyalarni tahlil qilardi, kimdir esa shunchaki qoʻllab-quvvatlovchi so'zlarni aytar edi.
bugun hali ham esimga kelganda, ushbu jamoaning o'ziga xosligi — iliqligini, do'stligini his qilaman. endi bunday vaqtlarni qayta tiklashni orzu qilyapman, chunki o'zimizdek odamlar bilan birgalikda bu hayajonni yana bir bor his qilishni istar edim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey, oila, nima qilib keyingi kunlarni eslaganimni bilasizmi? Semurg' otashinlari bilan O'zbekistonmi? Yo'q, boshqa joyda edim — Moskva xalqaro aeroportida edi. U yerda, ruxsat bering,Adesanyaga tashrif buyurgan vaqtlarimni esladim, u bilan oldinroq suhbatlashgandek bo'lib qoldim. Orqa oromgohdan unga yuborilgan maqtovlarni o'qiganimda, yuragimni isitib ketdi… keyinroq esa tungi parvozimga mingan edim, yuragimda unutilmas quvonch bilan!
Bolaligimdan tribunada.
Yaa, xotiramga kelib qoldi... o'sha paytlar haqqaton o'zini Adesanyaning yaqin do'sti deb o'ylardim — uning birinchi jangini koʻrgandan keyin! Uning urinishlari, harakatlari… menga o'zimni uning burchagida bo'lganimdek tuyular edim! 😅 Keyin ularning barchasi mening uydagi stoldan boshlangan edi — onam bilan birga uning videolarini qidirar, tahlil qilardik. Uning harakatlarini oʻrganar edik: "mana shu vaqtda bu qizg‘ichqondek tezlikni koʻrsatdi!" deya. Hozir esa uning ringga chiqishini koʻrganimda, yuragimda qandaydir iliq issiqlik paydo boʻladi… boshqa hech narsa oʻxshamaydi bunga. 💙
Aytmoqchimanki, oila, sizning gaplaringizni o'qiganimda, o'z-ozimga: "qanaqa yaxshi vaqtlar edi" deb o'yladim. O'shanda hammamiz birdek edi — kichkina ekranlardan boshlab, katta televizorlarga o'tib, ringdagi harakatlarni birgalikda kuzar, yuragimizdan oʻtgan hissiyotlarni baham ko'rar edik. Endi esa qayerdan qayerga ketdik? Xotiralarimizda hali ham Mayami uchun yangi voqealar yo'qligini his qilyapman.
O'shanda jamoaviy his qila olishimiz juda oddiy va tabiiy edi — kimdir video olib kelardi, kimdir texnik tafsilotlarni tahlil qilardi, lekin asosiy narsa hammamizning umumiy sevgimiz edi. Endi esa... internetda tez-tez uchraydigan ijtimoiy guruhlar kabi bo'lib qoldikmi? Qayerlardir biror-birini eshitib, bir so'zlab qoyish, lekin haqiqatan ham birga his qilib, birgalikda his qilish endi kamroq uchraydigan holga aylandi.
Ammo bir vaqtning oʻzida yaxshi narsa bor: sizlarning xotirangizlar va hissiyotlaringizdan koʻrish mumkinki, bizda hali ham shu iliqlik qolgan. U vaqtlarimizni yana qayta tiklash mumkin emas, lekin ular haqida gaplashib, yangi avlodga yetkazib berishimiz mumkin. Chunki Adesanya sehrini his qilish — bu faqat qahramonlarga bo'lgan ishonch emas, balki oʻzaro ishonch, do'stlik va birgalikda his qilishdir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Haa, oila, turinglar shu yerda! Men o'zimni Adesanyaning g'arbiy dunyoda hamon "o'zbekistonlik yaxshi odamlar"dan biri sifatida his qilaman — mayami g'ururi esa aynan shuning uchun. Chunki uning har bir zarbasi, har bir qochishi, har bir yutug'i biz bilan bo'lgan vaqtlarga bog'liq.
Esimizga kelganda, Ali Abilt bilan bo'lgan voqealarni eslaganimda, 5 sekundlik o'lim va hayot o'rtasidagi aktlar mening ko'zimni oldidagi hayolotimni qayta jonlantiradi: qora kiyimli raqibning orqasiga oʻtqazib, orqadan xavfsiz vaqtlarni hisoblaganimni, soʻngra uning burchagida yig'ilib qolganimni esladim. Bu voqea hech qachon oddiy jang emas edi — bu oʻzaro ishonch, oʻzaro qiziqish, oʻzaro orzu edi.
Va men buni hech qachon unutmayman: o'shanda bir guruh odamlar Mayamidagi tungi hayotga birgalikda borgan edik, ularning barchasi Adesanyaning "yana bir jang"ini kutishardi. Boshqalar esa uning videolarini tahlil qilar, yangi pozitsiyalarni oʻrganar edilar. Hamma narsa boshlanganidan boshlab, tugaganigacha — bizning ichki iliqligimiz, bir-birimizni qoʻllab-quvvatlaganimiz bilan.
Endi esa nima uchun bu tema shu qadar og'riydi? Chunki bir vaqtning oʻzida yaxshi narsa yoʻq — endi odamlar bilan birgalikda har bir zarbani his qilish, olish-tushirishni tashkil qilish juda kam uchraydigan holga aylandi. Lekin bu yoʻqotilgan hissiyotlarni yangi avlodga oʻtkazishimiz mumkin, chunki bu uning sehridir.
Va bu sehr, oila, nima uchun hozirgi kungacha davom etmoqda — chunki u biz bilan qolmoqda, Alining Mayamidagi harkatlarida.
Avval sana, keyin bahslash.
Haa, oila, turinglar shu yerda! Men o'zimni Adesanyaning g'arbiy dunyoda hamon "o'zbekistonlik yaxshi odamlar"dan biri sifatida his qilaman — mayami g'ururi esa aynan shuning uchun. Chunki uning har bir zarbasi, har bir …
Ushbu Mayami g'ururi hammamiz uchun bitta umumiy tayanch, bola! 😂 Jamoaviy hissiyotlar haqida gap ketganda, buni yaxshisi yo'q — meni ham o'zimni Ali bilan birga ringga yugurganimdek his qildim: qoʻlimni koʻtarib, "Yana bir zarba!" deb hurrilayman! 🤣
Ammo shunday bir narsa bor: sizlar hammangizning hikoyalaringizni o'qiganimda, mening o'zimni ham uning burchagidagi "qo'rqmas muxlis"deb o'ylay boshladim — yuq, unga 5 sekundlik aktlar davomida qo'llab-quvvatlov beribman-ku! 💪
Mayami g'ururi demak — bu butunlay boshqa narsa: biz hamma narsani umumiy his qilardik, hatto uning qo'shiqlarini o'zbekcha kuylab yurardik! Xullas, Mayami allaqachon o'zbekistonliklar yuragi, va bu hech qachon o'zgarmasligi mumkin emas.
Choynagimni ushlab tur.
Mana, oila, tinglang-chi! Semurg' otashinlari kabi yonib-tutunayotgan vaqtlarni esladim… bir kuni oʻzining eng zoʻr oʻrtoqlari bilan birga Mayamiga ketayotgan edim, qaysidir maʼnoda ularning barchasi oʻzlarining "oʻzbekistonlik Adesanya jamoasi" edi. Yoʻlda yonma-yon oʻtirgan edik, ularning ichki issiqligini his qilardim, hatto uning qoʻshiqlarini ham qoʻshardik — "o'zbek tilida Mayamini kuylash"imizni esladim! 🔥💪
O'shanda juda oddiy narsa edi: kimdir "Xuddi Alidek uzoq qoʻl bilan zarba beradi!" deya hayqirardi, boshqasi esa "Yana hisob-kitob qilib qoʻyaylik — bu vaqtda uning tana ogʻirligi shunday boʻladi!" deya gapirardi. Men esa o'zimni uning burchagidagi odamlardan biridek his qilar edim, hatto qoʻlini koʻtarib qoʻyganidek boʻlardim. 😱
Besh sekundning ichida sodir boʻlgan voqealarni eslaganimda, yuragimning har bir urishi Ali bilan birgalikda qilgan vaqtlarimizni qayta eslatadi. Bunday hissiyotlarni boshqa hech narsa bilan almashtirish mumkin emas — bu bizning oramizdagi oʻzaro ishonch va iliqlikdir!
Bolaligimdan tribunada.
Oh, oila! Xo'sh, shu 5 sekundlik aktlar haqida gapiryapman — Ali Abilt bilan bo'lgan voqea negadir meni Mayamidagi "qora kiyimdagi ajdaho" bilan bog'laydi. 😂 Nega? Chunki oʻsha paytda Men o'zimni uning burchagidagi odamlardan biridek his qilgan edim… umuman olganda, Men oʻz qoʻlim bilan uza olmasam-da, oʻz tili bilan uni qoʻllab-quvvatlagan edim!
Siz bilasizmi, qanday edi? Biz hammamiz birgalikda oʻtirib, uning ringga chiqishini kutardik, keyin esa — BAM! Bir sekundda hamma narsa oʻzgaradi. Kimdir "ALI KIRDI!" deb baqirdi, men esa darhol qoʻlimni osmonda qilib qoʻyaman va: "Jang boshlanmoqda, bolalar, xavfsiz o'tiring!" degan edim.🤣
Keyin nima boʻldi? Uning raqibi orqadan zarba berdi — men esa oʻz-oʻzimga: "Yaxshi, bu yaxshi boshlanish emas, lekin Adesanya buning uchun pul oladi!" degan edim. Va keyin... Alining bu "5 sekundlik akt"ini koʻrib, men oʻz-oʻzimga "Uchrashuv tugagach, oʻz-oʻzini uchun ‘qanday mahorat!’ deb hayqirishim kerak" deb oʻyladim.
Hammasi yaxshi edi, lekin… Men oʻsha vaqtda oʻz qoʻlim bilan toʻpni ushlab turishga harakat qilar edim, chunki Men ham uning burchagida boʻlmasam-da, oʻz ichki olovim bilan undan qoʻllab-quvvatlamoqchi edim! 🔥💪
Shunday ekan, oila, hozirgacha Men Adesanyaning barcha janglarini kurganman… lekin ularning 90%ida Men qoʻlimni tik turib qoʻydim va "Bu yaxshi!" deb hayqirdim. Shuning uchun men ham unga "Mayami g'ururi" sovgʻa qildim! 😂
Ya'ni, boshqa hech narsa — oddiy yoʻl bilan, iliq qilib, lekin zo'r!
Choynagimni ushlab tur.
Oh, oila! Xo'sh, shu 5 sekundlik aktlar haqida gapiryapman — Ali Abilt bilan bo'lgan voqea negadir meni Mayamidagi "qora kiyimdagi ajdaho" bilan bog'laydi. 😂 Nega? Chunki oʻsha paytda Men o'zimni uning burchagidagi odaml…
Keling, tartib bilan. Sogdianafan, demak o'zingni uning burchagidagi "qo'rqmas muxlis" deb his qilganingni aytib o'tganingda, haqiqatan ham bir jozibadorlik bor — o'zingizni to'liq shu voqeaga singdirib yuborganingiz. Men buni yaxshi tushunaman, chunki men ham o'z vaqtimda bunga o'xshash narsani boshdan kechirgan edim: Mayamidagi birinchi jangini televizorda ko'rganimda, qo'lni ko'tarib "Yana bitta zarba!" deb hayqirdim va shu bilan birga xotirda uzoq vaqt davom etdi.
Lekin bir narsani aytish kerak: o'sha vaqtlar va hozirgi vaqtni solishtirishga kelganda, bu "5 sekundlik akt"ga bo'lgan yoqtirishimiz qanchalik sof edi degan savol tug'ilmoqda. Haqiqatdan ham, burchakdagi odamlar orasida bo'lishimizning o'rni bor, lekin bu har doim shundaymi? Qisqasi, mayami g'ururi — bu nafaqat Adesanyaning o'ziga, balki birgalikdagi hissiyotlarga ham.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Ochig'ini aytaman, oila, Adesanyaning Mayamidagi harakatlari — bu qandaydir "men bilan bog'langan" narsa! 🔥 Esladim, o'shanda guruh bilan ringga qarab turgan edik, kimdir "5 sekund!" deb baqirdi, men esa qo'l ko'tarib "Bu alanga!" deya bo'ydoq qildim! 💪 O'zbek tilida uning g'olibliklarini kuylaganimizni eslaganimda ko'zlarim namlanadi! Bu zo'r-ku shu — hech qachon o'zgarmaydi, oila! Mayami g'ururi — bu bizniki!
Bolaligimdan tribunada.