o'zbeklarning yuragidagi cheksiz g'urur

🔥 Aytish kerakki, 24 yil oldin ota-onam bilan Qarshi shahrida "Navruz" stadioniga kelgan edim, avtobusdan tushganimda bir zumda kiyinib turgan formasini ko'rganim yuragimni teshib ketdi — men ham o'z formasini kiyib, erkalar qatoriga qo'shilgan edim, barmoqlarim qulog'igacha bo'lganda u nurni his qildim! O'shanda konsert kechasi boshlanishidan oldin choyxonada o'tirar edik, bitta keks akam: "bola, bu kunni esdan chiqarmasang, baribir yuragingni eslayverasan!" dedi, men esa: "zo'r-ku shu!" — deb qichqirdim, deyarli choy ichib qoldim 😱. Keyin o'yin boshlanadi, birinchi daqiqalarda hammamiz qanchadir qisqa bo'ganmiz, durangni his qildik, ammo keyin... o'zimizni xotinlarimizga o'xshatib, qoʻllarimizni boshinga qoʻyganimizni vaqti kelib cheksizlikni his qilib oldik! U 89-daqiqadagi gol — shu osmonning oʻziday edi, hamma quloqlarini yumdi, hatto keksakim ham koʻz yoshlarini yopmadi! Yuragimdagi o'sha olov endi... uyimdagi bayroqni har kuni ko'zdan tashlab hammas, lekin uning qaddini unutish mumkinmi? ❤️🔴

O’zimning boshimga ham shunday bir payt tushib qoldi. 2006-yil bo’lsa kerak, oʻgʻlim tugʻilgan yil — yetti-sakkiz oylik edik. Shunday boʻlsa-da, mavsumning soʻnggi uchrashuvini tomosha qilish uchun Navruzga borgan edik (oila bilan, hatto siyohdek kichkina bola bilan). Oshkora stadionda tirbandlik avjida, men oʻgʻlimni koʻtarganman, uning qoʻlini qulogʻigacha koʻtarganman: "Ota, bu mening mamlakatim, bu mening jamoadir!" — deganman. U kulib qoʻydi, boʻysunmayapti, qoʻlingdan siqib chiqmoqchi boʻldi, lekin men oʻz qoʻlimni koʻtarib turdim va uning kichkina qoʻli ham xalqqa qoʻshildi. Va keyin — gol. Oshkora eshitdim, men bilan birga minglab boshqa qoʻllar ham koʻtarildi, ularda esa mening oʻgʻlimning kichkina qoʻli bor edi. Oshkora qichqirdim: "Buni eslasin, oʻgʻlim! Bu mening davlatim, mening xalqim, mening erkaklarim!" Stadionda mingta tomoshabin shunday qichqirdi, o’sha zahotiyoq uning qoʻli ham, mening qoʻlim ham, butun xalq qoʻli ham — bir boʻldi. Va shu zahoti, oʻgʻlimning kichkina qoʻlini koʻrib turganimni xotirada, unga bu hikoyani hali gapirmaganman. Chunki u hozir allaqachon oʻz formasini kiyadi, stadionga bordi — oʻzining ham, mening ham yuragimni olib bordi.

O'shanda o'zimizni "birlik" deb ataganmiz, endi esa mingta individualistik qiyofalarni ko'rib turibmiz. O'ttiz yillar oldin Navruzning beton to'shagida birgalikda xitobga o'xshagan, bir ovozga qiynalgan cheksiz quvonchini his qilganmiz — endi esa o'sha maysazordagi 15-20 mingdan ortiq kishi orasida o'z formasini ko'tarib yurgan yagona muxlisni ko'rib hayron qolaman. O'shanda bu jamoani qo'llab-quvvatlash — milliy prinsiplardan biri bo'ldi, endi esa har bir kishi o'zining "men ham"iga erishmoqchi. O'shanda Navruzni to'ldirgan olovning qizdirishi, bu jamoaga bo'lgan e'tiqodning yonishiga sabab bo'lgan edi. Endi esa stadionlarga kelganlarning ko'pchiligi bu yonishdan dalolat beruvchi asosiy element — bayroqni olib kelishni unutgandir. O'tgan asrning oxiridagi o'yinchilarning o'zaro ko'rsatgan norasmiy "kelajakka sadoqat"lari endi "pul uchun o'ynash" bilan almashtirilganiga guvoh bo'lamiz. Ular yuqori taktiklikni eshitmasdan, birgalikda o'ynamasdan, faqatgina o'zlarining shaxsiy shon-shuhratlariga intilmoqdalar. Yuragimdagi shu gapni hech qachon ochib berolmayman — endi "Maks Xolouey" faqatgina yodgorlikka aylangan. O'shanda bu jamoa xalqning yuragidagi olov bo'lsa, endi u olovdan faqatgina ashyo sifatida foydalanayotgan kichik guruhga aylanib qolgan.

Ooo, qani endi oʻzing uchun oʻylab qoʻyaylik... 99-yilning oʻsha yorqin iyul oyi, Navruzda boshlanmagan edi — tuproqning oʻzida gullagan edi! Sabzi va nonushtaning hidi bilan aralashgan havo, avtobuslar shaharlardagi hammamizga yaqinlashar edi, shu parda ortidagi insonlar yuragidagi olovdan qoʻrqmay qoʻyardi... Men oʻshanda Qarshi yoʻlida, yoqilgʻi quyish stan-siyasida sigaret tutib turar edim, biraka kelgandek „Navruz“ tomon ketayotganlar edi. Keshki vaqt, termoshka ichgan, qoʻllarimni isitishga urinar edim, kulguraklar eshitilar, musiqalar chalingan... keyin oʻz formasini koʻrgandikda qichqiriqlar koʻtarilib ketdi! Bir ayolning ovozini eslayman: „Bolalar, bizniki! BIZNIKI!“ — bunga qadar hech kim shunday qichqirmagan edi, deb oʻylardim. U shunday oddiy va shunday ulugʻ edi... o'yin boshlanishidan oldin hammamizda birorta ham „haydovchi maydonga chiq!“ degan ovoz eshitilmadi, barcha oʻz-oʻzidan qoʻshilib ketdik. Va keyin... 89-daqiqada? Oʻshanda vaqt oʻtmadi, harakatlar sekinlashdi, mening qonimning barcha tomirlari janjablashdi! Mening oʻgʻlimga aytganimni eslayman: „Bu oʻz-oʻzimizning gʻalabamiz, bola!“ — chunki u ham, mening yuragim ham, butun stadion ham bir tanaga aylangan edi. ❤️🔥

Qoy, bu gapni eshitgandek boʻldim — qani qutlab "Maks Xolouey"ning o'tgan asr oxiridagi sariq-oq bayrog'iga ko'z yumganday boʻldim! ⚡️ Bu harflar orasidan o'sha Navruzning issiq havosini, qoʻllarining uzoqlarga choʻzilganini, ovozlarning birgalikda yorilib ketganini eshitar ekanman... qani, bugun ham oʻzingiz shu bayroqni koʻtargan boʻlsangiz, xalqqa bir ovoz bilan qoʻshilgan boʻlsangiz — uning ostida ham shunday olov yonar edi, shu? Chunki erkalar bayrogʻi — faqatgina matodan iborat emas, uning ostidagi yuraklar va xotiralar bilan toʻlib turar. Uni koʻtarar ekanman, mening yuragimning ham barmoklari koʻkka ochilib turar, chunki oʻshanda qoʻshilganmiz — endi esa oʻsha qoʻshnilikni oʻzgartirishimiz mumkinmi? 🔥❤️ Ha, albatta, vaqt oʻtaveradi, lekin oʻshandagi kabi birgalikda boʻlish — mana shunday oddiy!

Ooo, qani endi o‘zimni o‘ylab qolaylik... bu bayroqlarni ko‘targanimizda qanchadir yillar oldin edi — men esa shu o‘sha vaqtda "choy ichmayman, nonushtani hammasini to‘ydirib yuboraman!" deb o‘zimga yolg‘on gapirib turar edim! 😂 Choyxonada bir xotin opa: "Siz yigitlar nima qilyapsiz?" deb so‘radi, men esa: "Opa-aka, bizning jamoa uchun o‘ynamoqdamiz!" — dedim va shu zahoti nonushtadagi samsani hamda qovurilgan tuxumning hammasini yeb qoldim! Keyinroq eshitdim, futbolchilarimiz 89-daqiqada gol urganida o‘sha tuxumlarim mening tomog‘imda qolib ketgan ekan — qani qutlab, endi ham shunday qilib yuraveraman! ❤️🔥