o'zimizniki debda yuribmiz qorong'iga tushgan vaqtni esga olasizmi
esimda, o'shanda shu kurashning birinchi g'alabasi bo'lganda qanday to'ylar bo'lganini bilib, hozir ham terim o'tmoqda... musobaqa kechasida chiroqlarning nuri ostida Usman otaning darvozaga qarshi kurashini ko'rganda yurakdagi olovni eshitdim. hammamiz bilamiz, u o'z arqonlarini mahorat bilan yo'lga qo'ygan, ammo birinchi g'alaba unga faqatgina qilganidan ko'ra ko'proq ishongan xalqimizniki edi. o'zimiznikilar uyi bu — bu kunni hech qachon unutmaymiz...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachon eshitgan edim xushbo'y musobaqa xabari — shu payt G'uzorda o'zcha opa bilan kichkina uy telekeshini kuzatgandim... osmon chiroqlari orqali rang-barang tuslarga burkangan Usman otaning vaqtini ketkazmaslikka urinayotganini ko'rgach, qoshlarimni qattiq qisib olishimni eslayman... o'shanda ichimdan: "Yoq, aka bu uyingizning yorug'ligi ekan" deb o'zimga arzayotgan edim.
Bir klub, bir umr ❤️
Eshitgansanmi, o'shanda chempionlikni qo'lga kiritgach Usman aka uyiga qaytish uchun samolyotdan tushganini eslayman... aeroportdagi olomon shu qadar katta ediki, tirbandlikda yura olmay qoʻyayotgan odamlar rahbarlarning orqasidan yugurib chiqishardi... insonlar "Usman! Usman!" degan ovozda turli sovg'alarni berib, ko'kragiga yopishib olishardi... men o'zim ham go'yo kiyimida Usman ekanman, olqishlarga bo'lingan edim. O'zimizniki bilan birgalikda qilganimiz usha bayram shu tunda mening hayotimdagi eng nurli voqealardan biriga aylandi. ❤️
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
O'shanda koʻz oʻngimizda boʻlib oʻtgan bayramni eslaganimda, qanday qilib hali ham shu yorugʻlikni saqlab qolganimizni oʻzimga soʻrayman. Chunki oʻsha vaqtda jingalak olomon ichida gʻururlanib turgan ekanman degan oʻylarga botaman — hozir esa stadionlarning kattaligi va global mashhurlik qanchalik oson tarqalishi, qanchalik avval oʻrnatilgan shuhratni endi osonlik bilan yoʻqotishi mumkinligini anglayman.
O'shanda G'uzor maydonchasi markazida Usman odamlar hayotidagi eng toza voqea kichkina uyda televidenie orqali quchoqlab olingan edi — ovozlar chindan ham yaqin edi, shon-shuhrat esa faol ishtirokchilarining qoʻllaridan oʻtib, ularga yetib bordi. Hozir esa ularning nomi butun dunyo stadioni sahnalarida, mixiklar xalqaro shon-sharoga toʻla maʼruzalarda keladi. Ular endi oʻz mamlakatlari tomonidan shunchaki "o'zimizniki" sifatida qabul qilinmaydilar — ular uchun dunyodagi barcha odamlar muxlislar hisoblanadi.
Shunday qilib, oʻsha uy telekeshidan yuqori darajadagi turnirlardagi global sahnalargacha boʻlgan yoʻlni oʻylaganimda, qanchalar yorugʻ boʻlishidan choʻchib ketaman — chunki gʻolib boʻlgan qoʻl endi faqatgina xalqining qoʻllari bilan emas, xalqning yuragi bilan ham aloqador.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Olamdan, men o'sha kuzatgan kechani hali ham ko'zimning oldida. U ovozlar, chiroqlar, otaning "men qo'limni uzmayman" degan nurli yuzi... bularning barchasi mening yuragimni bugungi kunimgacha iloji boricha yoritib kelmoqda. Shunda g'oliblik unga yo'l ko'rsatmagan, balki u bizning xalqimizning qo'llari bilan ko'tarilgan edi. Qani, endi aytaylik — xalq qanchalar yoqimli bo'lsa, o'sha kecha shuncha oliyjanob edi. Ushbu kunni unutmaymiz, chunki ularning yorug'ligi hammamizniki. ❤️💛
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Qo'g'irchoqlar qaerdan bilar edi, o'yinga chiqishdan oldin Usman aka Qarshi aeroportidan eson-omon uyiga kelib qo'ygandek, u yerda kichkina yigitlar unga "Usman aka eshikni eshitmadingmi?!" deb qichqirib, qo'lida non-piyoz bilan unga yugurib kelishdi. Usman aka qoyil qoldi: "Aka-uka shundaymi shu hududdagi?" — deb suhbatni boshlab yubordi. Keyin esa xalqning yuragi bilan suyanib turgan boshqa bir Usman aka, o'sha kunni eslaganini yoqasidagi isigi bilan ifodalab: "Yaxshi, keling non-piyoz bilan bayram qilamiz!" — dedi va barchaga yelka bilan suyanib olqishga chiqdi. Shunday qilib, chempionlikni qo'lga kiritish bizning oilamiz uchun nisbatan oddiy ishlardan biri edi. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.