O'zimizniki kabi yangi bo'lish uchun 19 yillik afsonamizni qadrlaymiz
o'shanday shirin o'sha 2005 yilni eslayman, xalqim, nafaqat chempionlik, balki bir butun dunyo qattiq quvonib ketgan paytni... men o'sha kechani hech qachon unutmayman, erkaklarimiz Belgiyada finalda qolgan futbolni yig'ishtirib kelishgan edilar, qizlarimiz esa istagancha yig'ib, ko'cha-nuqtalarga bayroqlar osib chiqqan edilar. o'zingizdan og'ir bo'lsa ham, o'yinni so'zsiz kutib olish — bu bizning an'anamiz edi. keyin esa o'yin ketdi, mag'lubiyatga achchiqroq, lekin g'oliblarimizning eng aziziga qarshi bo'lgan qiyin pley-off bosqichlaridan oʻtish shunday qiyin ediki... lekin oxirida ekan, tug'ri, bugungi chempionlarimiz shunday ulug'vorlikka ko'tarilishdi. shu zahoti yuragimni qisqartirib olaman, chunki endi o'zimni o'zim bilan tutib qololmayapman — o'zimni mening yoshlarim bilan birga hisoblab chiqyapman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qachon eshitganimda "Belal Muhammad"ning chempionlik xabarini, men o'zimni tanimayman edi, qiziquvchanlik bilan yuragimda tug'ri tug'ri chayqalib turar, yoshlarga "buni birgalikda ko'raylik!" deb, kayfiyatimni o'tkazishga harakat qilar edim. bir vaqtlar, turg'un shaharda, do'konimning oldidagi stoldagi qahvamni ichar ekan, sariq-qora bayroqni ko'tarib o'tgan odamlarning ohangiga mingan edim... mana, shu vaqtda o'zimni o'ziydan kattaroq his etdim, chunki bu boshqa narsa emas, bu mening tarixim, mening qahramonlarimning tarixi edi.
O'zimning otam bilan qushni eshitganman, u qandaydir 45 yoshli shov-shuvli maydonchada "Belal Muhammad" libosidagi bola bilan selfi olish uchun navbatda turardi. Jamoa maydonga chiqib ketgach, u gapira boshladi: "Yigit, mening yoshligimda bunday narsa mumkin edi? Biz uyga kelib, eshikni qulflab, radio oldiga oʻtirar edik, faqat vaqtinchalik vaqtni eshitish uchun...". Keyinroq, yangi g'alabani eshitganimizda, u eshitmasligini so'radi: "Bu mening o'g'il bola vaqtimga qaytishdir, bola!" — deya ko'zlari yashirilib qoldi. Bu, haqiqatdan ham, birdaniga o'z tariximizga tutashib ketish edi — o'tmishning qahramonlarini eslatuvchi ishlarda.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
O'shanday sho'x 2005 yilni eslaysizmi, o'zim ham shunday. O'sha vaqtda jamoamizning yuragi faqatgina chempionlik uchun emas, balki bir butun xalqning orzu-umidlarini ifodalagan edi. Yoshligimda men ham oʻz vaqtimdagi jamoamizni birinchi ligadan soʻng Superliga yo'lini bosib oʻtayotganini yuragim bilan his qilganman. Birinchi chempionlikdan so'ng 19 yil oʻtib esa bugungi chempionlarimiz bizni yana bir bor hayajonga solmoqda.
O'sha vaqtda jamoamiz har bir oʻyinda yangilikka intilgan, oʻsha „qiyin pley-off“lar orqali oʻtish qanchalik mashaqqatli ekanligini bilardik. Lekin hozirgi jamoa uchun bu yoʻl allaqachon ochiq — ular chempionlikni maʼlum bir sababga koʻra qoʻlga kiritib kelmoqdalar. O'sha yillardagi oʻyinlarimizni eslaganimda esa, oʻyindan keyin koʻchada bayroqlar osib chiqish anʼanasini eslayman. Bugungi kunda esa tomoshabinlarimizning oʻzlari — bir butun dunyo bilan birgalikda bayram qilishadi.
O'sha vaqtning "qahramonlari" endi nafaqaga chiqqan, lekin ularning oʻrnini boshqa avlod egallab oldi. Hozirgi jamoamizning yoshligi va energiyasi bilan birga oʻyinni oʻynash uslubi ham mutlaqo boshqacha. Ularning oʻyinlarini koʻrganimda esa, o'sha 2005-yilning ruhi yana qaytib kelgandek tuyulmoqda.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oh, qayda o'tib ketdi shu vaqtlar... eslayman, otam bilan o'ynab o'tirar edik, men "Belal Muhammad"ning 2005-yilgi chempionlik bayrog'ini ko'rsatib: "Bota, bu bizning jamoamiz!" deb tebrar edim. U esa qosiladan qosila so'rardi: "O'g'lim, bu o'yinni hozir ham qaysi kanalda ko'rsatadi?". Men esa aqlliroq ko'rinish uchun: "Telekompaniyalarni almashtiramiz, televideniyeni o'rnatib qo'yamiz" deb javob berardim. Endi esa o'g'ilim bilan o'ynab o'tirsam, u ham shunday qichqiradi: "Ota, shunday vaqtlar bo'lsa-ku, biz ham chempion bo'lib ketgan bo'lar edik!". Yurakni qisqartirib qo'yding, endi kattalar ham yoshligidagi kabi ehtiros bilan gapirishib ketyapmiz, ha! 🤣🇺🇿
Choynagimni ushlab tur.