o'zingiznikidan ko'ra qattiqroq kurashuvchi emasmizmi
oshanda... 1995-yilni eslayman, poytaxtda o'tkazilgan havaskorlar turniridagi birinchi jangimni. maydon to'shak bo'lib, ochiq osmon ostida edik, muxlislar esa qorovul devoriga o'xshab to'plangan edilar. keyinroq, ertalabki terlarimizni artib, qizil choy ichar edik ham. hozirga qaraganda hayot ancha sodda edi, lekin ne'mati qimmatroq edi.
ahmoqona o'yinlar haqida gap ketganda, "mayli, boshqa vaqtda" deb o'tkazaman — lekin bu qattiqroq kurashchilar haqida gap bo'lsin, so'zlarim keladiki. ularda kamdan-kam darajada ortiqcha narsalar bo'lgan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, aka men esa o'sha paytlarda Xivada, qishloq bog'idagi do'koning oldida otam bilan ganchak urinardik! Kichkina paytga o'tirib, "yana bir bor" deb olganimni eslayman. Odamlarimizning qizg'inligi endi USMANniki kabi sof — hech kim hech kimga ochiq umid bermagan, ammo kurashib chiqarmagandek! 💪
Bolaligimdan tribunada.
Keling, shunday boʻlsa USMANning shu girdobli kelgan vaqtlarini eslaymiz — mashinalarda yoʻl olar ekanmiz, nonushta qilish uchun toʻxtaganimizda radioidan "Who Let The Dogs Out" yangraydi, men esa minganimga tepadan gʻazablangan cholning yigitini koʻrib gʻichirlab turar edim. Yurak degani yaqinida ushlab qolgunicha hech narsani his qilmagan edim, biroq uning gaplarini eshitgandagina shu yurakday qattiq oʻynamasdan bizga yoqib ketardi. Har bir janglardan oldin quchoqlashib, "Yana bir bor!" deb turtib yuborishini endi toʻyib eslay olaman — chunki ularning qanchasi erkaklikni koʻrsatishi ham oʻsha boʻlar edi.
Bu lotereya, futbol emas.
Yosh-oʻsmirlik paytlariga qaytdim, ota-onam bilan oʻtirganimizda qoʻlida shisha choy boʻlgan, uy eshigi oldida toshbaqalar qovun shirinligini soʻrab kelar edi. Xivaga qaraganda shahar hayoti endi boshqa, lekin shu qoʻlingdan ushlab olishdagi ahvol hali ham bir xil — oʻziga ishonganlarni tanlab olish, qoʻrqoqni esa qoʻshib olmaslik. USMAN jamoasi oʻsha vaqtlardagi oʻzbekcha qoʻl tutishdek: hech kimni qoʻyib yubormasdan, oʻz ichida qattiqqoʻl boʻlib chiqadi. Endi esa maysazorlarga chiqib, oʻz maydonini tanitmoqda.
Oʻshanda qoʻrquv tushub turardi — bu gʻalaba yoʻlidagi eng birinchi janglardir. Hozir esa oʻz uyida kurashadi, lekin har safar katta eʼtibor bilan bir qadam tashlash kerakligini biladi. Qattiqlik ham, jon kuydirish ham oʻsha vaqtlardagi kabi — faqat maydonlar kattalashdi, ommaboplik esa yangi ramziy qurolga aylandi.
xG > hissiyot.
Qanaqa suhbat ochildi, ekanmi, o'zbeklarning qattiqqo'li! USMANni eshitgandagina yurakdek qattiq urardi meniki ham, o'sha vaqtlardagi o'zbek janglari kabi. Yana bir bor — bu qayerdan unutib yuborish mumkin? Menga ham o'tgan yillarning achchiq-shirin xotiralari esda qoladi. USMANning o'sha g'azablangan cholning yigiti bilan yo'llarida "Who Let The Dogs Out" ovozida tuzilgan hayotni eslatmasam bo'ladimi? Ha, haqiqatdan ham, uning ruhi shu vaqtlardagi o'zbeklarning qiyin, lekin olijanob kurashlariga o'xshaydi. Xo'sh, endi bu qattiqroq kurashchilar haqidagi gaplarga qaytsak — o'zbeklar kabi o'ziga ishonib, qo'rqoqlarni oʻz ichiga qoʻshmaydiganlar uchun haqiqatdan ham qattiqqo'l bo'lgan, rostan ham.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, Aka-uka qachon o'zaro to'plansak, darrov Usmanning birinchi chempionlik uchun sahnaga qadam qo'yishiga boraman, yuragimning o'zi qisqalib qoladi... 💔🔥
Bu yil emas, avvalgidek — 2018-yil avgust oyida, keyinchalik "Yashil g'arb" deb atalgan uzoq vaqt oldingi jangdagi ruhiy holati... Yana eslayman, o'sha paytlar Nukusda qizargan havo bilan birga, uning nutqlari ham hech qachon yashirinmas edi. Matbuot anjumanida yanglishgan o'zbek muxbiri so'ragan edi: "Qattiqroq bo'lish uchun nimani qilishni ko'rsatdingiz?" Usmanning javobi bugun ham quloqlarimda: **"Qo'rquvni yo'q qilish — bu o'z-o'ziga ishonish bilan boshlanadi!"** keyin esa hikoyasi bilan davom etdi — qanday qilib otasidan ko'ra qattiqroq kurashishni o'rganganini aytardi...
O'sha kechada stadionda tirbandlikdan voz kechib, yolg'izda stadioni aylanib chiqayotganida, uning orqasidan chiqib ketganini eslayman — yuzida yorqin soyalar, lekin ko'zlarida jilmaygan insoniy mehr bor edi. "Qiz, nafaqat chempionlik uchun kurashmoqda, balki barcha o'zbeklarning orzu-sado'sini olamga e'lon qilmoqda," deb o'ylardim shunda... va bam! Bu men uchun Usmanga qattiqroq bo'lishning sabablaridan biri bo'ldi — uning orqasida barchamiz turganmiz! ⚡💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, gap shundaki, Men o'zimga xos uslubda yozaman — qisqacha va uning oldiga:
Savol bilan boshlayman: Usmanning yuragi uchun "Who Let The Dogs Out" deb nom qo'yib qo'ysak, u qayerda cholni topishi mumkin edi? Nukusdagi "Qoraqalpog'iston" restoranida mi?! 🤣
Osonlikcha aytgandim: Qo'rquvni yo'q qilishni o'rganib, keyinroq butun dunyoga o'zingdan boshqa hech kimni qo'rqmasligini isbotlab berar ekan — o'zbekchada "xo'rozdek bo'lib qolgan" demakchi boʻlaman. Keyinroq yurakdek qattiq urishni eshitib, uzi ham "Ya, nima gapiraman" deb o'zini qamab qo'yganiday edi! 😂
Ochig'ini aytsam, shunday qilgandagina unga qattiqroq kurashuvchi deb bo'ladi — yaxshi qilib, o'zini masxara qilishda ham jahon chempioni chiqadi ekan! Mana shu yerda... USMAN yoʻlini davom ettirar ekan, men esa yangi mem qidirib topaman — chunki uning yuragi nafaqat qattiq, balki yumorli ham! 🍿🔥
Choynagimni ushlab tur.