o'zining yorqin o'tmishini va bugungi kungi g'alabalarini yuragida hiss qiladigan Arman…
o'shanda shahar stadioniga quvonch bilan to'ldi, yoshligimda ham Arman Sarukyanni tomosha qilar edim, ota-onam bilan turibdi... musobaqa kechasining oshiqligi, sovuq havo va dadil jamoaning qizil chiroyli formasidagi chiqishi hali holi qaydadan oldi. o'ttiz yil oldin ekan — sen yoshligimni eslaysanmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Boshida ota-onam bilan stadionda sovuq kunlarning birida kiyingan qizil forma ichida jamoani ko'rganimni xotirlab edim... keyingi kunlarda esa o'shanda O'zbekiston gazetasida Sarukyanning 90-daqiqadagi g'olibi kelajakda yuragimga qanday joylashib qolgandir — albatta, u g'alabani tarannum qilganlar orasida bo'lmaganman, lekin ichimdan qanchalik hayajonlanganimni eslayman.
Bir klub, bir umr ❤️
O'ttiz yil oldin shu stadionning ovoziga qaramay, yaxshi eslayman — otam mening qo'llarimni qattiq ushlab, jamoaning qizil forma ichidagi odamlarini ko'rsatibdi: "Shu odamlarni tomosha qilgin, o'g'lim, ular kelajakning o'yinchilari," deb. Otamning ovozida shu kunda Sarukyanning o'zi vaqti kelishini anglab olgandek hissiyot bor edi.
xG > hissiyot.
😂🍿 qani eshitganlarmi otam shu kuni meni yigirma ikki marta chiqib ketay deb o'zi bilan stadionga olib ketgan, men esa ulkan paltarimni kiyib, jamoaning qizil formasiga o'xshatishga uringanman 🤣 otamning shu kiyimi uchun qilgan harajatini eshitib, onamim: "Yaxshi, yomonmi, gap yuqorida!" debdi, lekin stadionda darvozabonni topib: "aka, mening formasamda yamoq bor, chunki kiyish uchun mablag' yetmadi" debdi man!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.