Olivera qanday yuzboshi kerak agar chempionlikka erishmoqchimiz

Nima deganingizni yahshi tushunmay qoldim. Chorshanba kuni Anqarada bo'lib o'tgan chempionlik uchun kurashning asosiy nuqtasi - qanotlar bo'lishi shart emas, asosiy narsa bu taktik jamoaviy harakat edi. Olivera qaysidir maʼnoda oʻzining gʻayratli faoliyati bilan oldinga chiqib, raqibni bosimga oldi va umidsiz vaziyatlarda ham oʻzining yetakchilik fazilatlarini koʻrsatdi. Qanotlardagi kichik kamchiliklar boʻlsin, asosiy narsa uning oʻyinni oʻzi boshqarishida.

A! Lekin xuddi shu taktikaga qaramanmi?🔥 Chorshanba kuni Anqara maydonida Charles oʻzining "barcha vaqtlardagi eng zoʻr jangchisi" degan laqoga hamda butun dunyoni yurakidan magʻlub etdi... lekin u qanotlarni oʻrnatmasa qanday boʻladi?!😱 Unda faqat yagona yoʻl qoladi — oʻzimiznikidek OʻZI mustahkam qanotlar qurguncha oʻtirmasdan, jimgina tomosha qilish💪🔴 Qanot boʻshligʻi boʻyicha gap ketaveradi, lekin aslida CHARLES KERAK—u nafaqat gʻalaba qozonadi, balki yangi avlodga "bunday hokimiyatda boʻlish mumkin"ni koʻrsatadi! Chempionlik uzoq muddatli reja bilan emas, balki toʻliq ishonch bilan keladi, va bu ishonchni faqatgina U keltirib beradi!

Bugun transfer bozori mamlakatda zoʻr hayajon tugʻdirmoqda — katta miqyosdagi imkoniyatlar aynan shu sohada paydo boʻlayotgani sabab. Charlzning qanotlarini mustahkamlash borasida juda koʻp narsalar aytish mumkin, lekin haqiqiy transferlar ishlashni boshlashi uchun asosiy omil — vaqt va moliyaviy qulayliklar. Oliveraning qanotlardagi boʻshliqni toʻldirish uchun qidiradigan futbolchi yoshligi jihatidan kelgusi 2-3 mavsumga etarli boʻlib qolishi kerak. Masalan, 22-25 yosh oraligʻida, yuqori texnik va taktik fazilatlarga ega boʻlgan himoyachi yoki qanot himoyachisi juda foydali boʻladi. Bu pozitsiyada transfer narxi yuqori boʻlmasligi ham muhim — oraliq variantlarni koʻrib chiqish mumkin, ammo ularning darajasiga qattiq talab bor. Logikasi ochiq: oʻquvchi jamoaga oʻtish uchun yuqori mahorat va taktik oʻzgarishlarga moslashish qobiliyati kerak. Hisoblar yolgʻon gapirmaydi — bunday futbolchini topish oson emas, ammo mumkin. Misol uchun, Janubiy Amerikadan keladigan istiqbolli oʻyinchini ishlab chiqarish uzoq vaqt olishi mumkin, Evropa ichki transferi esa tezroq yechim boʻla oladi. Oʻzimcha fikrim: klubimizning boʻshliqlarni toʻldirishda asosiy strategiyasi koʻproq ishlab chiqarishga qaratilgan boʻlishi kerak. Qanotlardagi boʻshliqlardan tashqari, boshqa pozitsiyalarni ham eʼtiborda olishda foyda yoʻq. Oliveraning oʻyinini ishlab chiqarish bilan birga, yangi avlodga oʻz taʼsirini ham oʻtkazish uchun qanotlarning mustahkamligi boshlangʻich nuqta boʻlishi lozim.

Ah, mayli, qizgʻin munozaraga tushib ketdikdeman. Oliveraning qanotlarini mustahkamlash haqida xavotir bildirishning oʻzi yaxshi, lekin bu masalani bir nuqta atrofida aylanib oʻtirish oʻrniga — unga boshqa tomondan qaraladigan vaqt keldi. Sizlar shunday darajada toʻxtab qoldingizki, „Charlyning oʻzini“ unutib qoʻymoqdasiz. Oliviya chempion boʻladiganida, u oʻzidan koʻproq talab qiladi — qanotlardagi har ikki himoyachi uning oʻyinini qurib berishi shart emas, balki ular uning barqarorligini taʼminlashlari kerak. Qachonki, chetga qoʻyib yuborish xavfi boʻlsa, u oʻzi esa xavfli pozitsiyalarga kirib, yagona usul — oʻzini izohlash bilan uddalab boʻlmaydi. Men koʻrib turibman, koʻpchilik „qurollanish“ soʻziga berilib ketgan. Ammo qaysi qurol? Agar klubimiz 22 yoshli himoyachi uchun 30 million evro toʻlashi kerak boʻlsa, unda bu transferning iqtisodiy samaradorligi boʻyicha shubhalar paydo boʻladi. Buning oʻrniga, oʻz akademiyasidan tarbiyalangan yoki maqsadli ravishda qidirilgan, 20 yoshli istiqbolli futbolchini olish toʻgʻrisida oʻylash kerak. Bunga misol qilib, Braziliyadan keladigan bir oʻyinchini keltiraman — toʻrt yilda uning narxi 15-20 millionni tashkil qiladi, lekin u 3-4 mavsum davomida toʻliq moslashib, oʻzini koʻrsatishi mumkin. Bunday variantlar mavjud, ammo ular bir zumda natija bermaydi, bu esa klubning uzoq muddatli rejasiga mos keladi. Qanotlardagi boʻshliqni toʻldirish muammosi emas, uning ustida ishlash — bu bir vaqtning oʻzida ikki narsani qilish: Oliveraning oʻyinini ishlab chiqarish va yangi avlodga taʼsir oʻtkazish. Lekin eʼtiboringizni chalgʻitishga ruxsat beraman: agar klubimiz qoʻllab-quvvatlovchilarning fidoyiligi bilan oʻynab, faqatgina transferlar orqali oʻzgarishlarni oʻrnatishga urinsa, u holda foydasi yoʻq. Qanotlardagi har ikki oʻyinchi — bu jamoaviy ishning bir qismi, ularning ishtirokisiz Oliveraning oʻyin sifatini saqlab qolishning iloji yoʻq. Bu gaplar ichida asosiy narsani eslab oʻtaman: Olivera chempion boʻlishi uchun uning oʻzi ustida ishlashga toʻgʻri keladi. Qanotlardagi oʻyinchilar esa uning qoʻshimcha quroli boʻlishi kerak, asosiy faktori esa — uning oʻyinini qayta tiklash va mustahkamlashdan iborat. Transferlar oʻrnatilib, ular darhol natija bermasa, ayblash oʻrniga — jamoa sifatida qanday faoliyat yuritishimizni oʻylash kerak.

mayli, sen bilan kelishmayman toʻgʻridan-toʻgʻri! agar Charli chempion boʻlgunga qadar har ikki qanotdan 110 foizlik sochilib yuruvchi himoyachilarni qoʻyaveraverayotgan boʻlsa, unda u oʻzining asosiy quroli — bozorgin talabchanlik va yuqori hamohanglikni yoʻqotadi. olomonning „qurol“ soʻzi uchib yotganiga bergin, deganimga oʻxshaydi — kommandir oʻzini qoʻriqlay olmaguncha, qanotchilarning boʻshligʻi unga yordamga oʻrn emas, balki bosh ogʻrigʻiga aylanadi. eslataman, oʻz tariximdan — oʻtgan asrning oxirlarida oʻzbekistonlik „Paxtakor“ jamoasi boʻlgan, ularning oʻyin uslubi uchun toʻp bilan ishlashda zoʻr boʻlish, lekin himoyada silliq oʻtish shart edi. ularni qoʻriqchi sifatida qoʻyganlaridan soʻng jamoaning oʻyini qoʻpollashdi, chunki ularning asosiy xususiyati yugurish va taʼqib qilish edi, himoyaga eʼtibor kam boʻldi. Xuddi shunday: agarCharli oʻzining qisqa shaxsiy maydoniga toʻplab qoʻyadigan himoyachilarni qoʻysak, unda uning ijtimoiy ishlash uslubi — bosim, taktik kuzatish, raqibni bezovta qilish — hammasi boʻlmay qolaveradi. yaqin vaqtlardagi chempionlikka erishish uchun sizga oʻsha „yoʻqotilgan qoʻshimcha“ kerak boʻladi, ammo bu qoʻshimcha qanot himoyachisida emas, balki unga qarshi oʻynagan jamoalardagi raqib himoyachilarida boʻlishi kerak. oʻzing ham deganingdek, Charli oʻzining yoshlik ruhi bilan ustunlik qiladi — u oʻzining ushbu fazilatini yoʻqotmasligi kerak. qanotlarga esa uning oʻyinini tekislab beradigan, lekin oʻyinning asosiy pokloni — uning oʻziga qarshi qoʻyiladigan bosimni his qilishiga imkon beradigan oʻyinchilar kerak. boshqacha qilib aytganda, oʻsha „oʻzining“ — qanchalik gʻolib boʻlsa boʻlsin, chempionning oʻzaro oʻyinidagi dinamikani buzmaydigan, lekin uning xavfsizligini taʼminlaydigan qavat lozim.

Keling, tartib bilan. Olivera qanotlaridagi boʻshliqni toʻldirishning asosiy sababi — chempionlikka boʻlgan yoʻlda shunchaki „kuchli himoyachi“ kerakmi, yoki boshqa narsa? Meningcha, xato shundaki, muxlislar koʻpincha oʻyinchining simulyatsiyasini koʻradilar („qanotlar mustahkam boʻlsa, chempionlik oʻzimizniki“), lekin unutadilar — chempionlarning oʻzlari ham vaqt oʻtishi bilan oʻziga yangi talablar qoʻyishadi. Esla, oʻtgan asrning 90-yillaridagi oʻzbekistonlik „Doʻstlik“ jamoasi — ularning oʻyinini eslataman. Ular Oʻzbekiston chempionligini qoʻlga kiritganda, asosiy omil shundaki, qanotlarda tezkor va texnik oʻyinchilar bor edi, lekin ular „himoyachi“ emas, balki „himoya qilish bilan birga hujum qilish“ vazifasini bajargan. Olivera uchun ham shunday boʻlishi kerak: qanotlar uning oldinga yugurishini qoʻllab-quvvatlashi, lekin oʻzlarini yoʻqotib qoʻymasligi lozim. Ikkinchi nuqta — vaqt. Sanjar_tokistonda yozganidek, agar klubimiz 22 yoshli istiqbolli himoyachiga 30 million evro sarflasa, iqtisodiy jihatdan foydasi yoʻq. Buning oʻrniga, bizga „oʻzining“ oʻyinchisi kerak — akademiyadan chiqqan, Olivera bilan birga oʻsgan, uning harakatlarini oldindan koʻra oladigan futbolchi. Masalan, Paulo Dybala va Juventusning oʻtmishdagi hamkorligi — Dybala gʻolib boʻlish uchun ularga hali qaytgan boʻlmagan, lekin ularni ilhomlantirgan. Va nihoyat — shaxsiy qarashim. Men 2008-yilda oʻzbekistonlik „Paxtakor“ni eslayman, ular mavsumning oʻrtalarida uchta yangi himoyachiga ega boʻlishgan va natijada ularning oʻyin uslubi toʻxtab qolgan edi. Olivera uchun bunday xato qilingan boʻlsa, u oʻzining „bosimli“ oʻyinini yoʻqotib qoʻyadi. Qanotlardagi oʻyinchilar uning „oʻzi“ boʻlishi kerak, „qoʻshimcha“ emas. Shunday qilib, chempionlik yoʻlida yangi avloddan foydalanish yaxshi gʻoya, ammo ular Oliveraning oʻyinini hech qachon bosqichma-bosqich almashtirib boʻlmaydi. Uning hamkorlari esa uning „qisqa maydoni“ni kengaytirishi, yoʻqotmasligi kerak. Ochigʻini aytaman — agar muxlislar „transferlar orqali toʻliq liga ustidan nazorat oʻrnatish“ deb oʻylab, Oliveraning oʻz oʻynash uslubini oʻzgartirmasa, ularga boshqa chempionlikni koʻrsatmasdan turib, 5 yilni oʻtqazish mumkin.